Kukurydza zwyczajna to roślina jednoroczna z rodziny wiechlinowatych, osiągająca 0,5-2,5 m wysokości. Łodyga jest wzniesiona, pełna w węzłach, a międzywęźla wypełnione są gąbczastym rdzeniem. Liście mają szorstką blaszkę i krótki języczek, są sfalowane i z wierzchu lekko omszone. Wyrastają pojedynczo z węzła, na łodydze są osadzone skrętolegle. Kwiatostany kwiatów męskich osadzone są na wierzchołkach źdźbeł w postaci wiechy złożonej. Żeńskie kwiatostany osadzone są na skróconych pędach bocznych tworząc kolby stojąc okryte pochwami liściowymi. Owocem jest ziarniak. System korzeniowy jest wiązkowy.
Surowcem zielarskim jest znamię kukurydzy, które zawiera skrobię, olejek eteryczny, związki saponinowye, garbniki katechinowe, żywice, alantoinę, glikozyd goryczowy, fitosterole witaminę K oraz sole mineralne.
Surowiec wykazuje działanie moczopędne (zwiększa ilość usuwanych moczanów, fosforanów i szczawianów), przeciwzapalne i rozkurczowe (w przypadku trudności w oddawaniu moczu). Dodatkowo wywiera korzystny wpływ na wątrobę i zwiększa w niewielkim stopniu wytwarzanie żółci, zmniejszając przy tym napięcie mięśni gładkich dróg żółciowych, przez co ułatwia jej przepływ do dwunastnicy. Ma również wpływ na nieznaczne zwiększenie krzepliwości krwi.
Kukurydza stosowana jest w zapaleniu miedniczek nerkowych i pęcherza oraz w obrzękach spowodowanych niewydolnością krążenia i nerek., zapaleniu wątroby, kamicy moczanowej i fosforanowej, białkomoczu, skazie moczanowej oraz chorobie reumatycznej.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
