Lubczyk jest byliną należącą do rodziny baldaszkowatych. Na początku sezonu wegetacyjnego tworzy rozetę dużych pierzastych liści. Osobniki starsze niż rok w czerwcu wytwarzają łodygę z mniejszymi liśćmi, które w charakterystyczny sposób obejmują łodygę rozdętymi ogonkami. Łodyga jest wzniesiona, naga, prosta, delikatnie rowkowana, wewnątrz pusta i osiąga wysokość 0,5-1,5 m. Rozgałęzia się słabo i tylko w górnej części.. Pod ziemią roślina posiada grube kłącze, które zapewnia lubczykowi wieloletni wzrost. Kwiaty pojawiają się między lipcem a sierpniem i zebrane są w duży baldach. Są drobne i mają kolor żółty lub cytrynowy. Owocem jest podwójna rozłupnia, spłaszczona i wyraźnie żeberkowana, rozpadająca się na „oskrzydlone” części.
Surowcem mającym zastosowanie w zielarstwie są korzenie i kłącza lubczyka. Lubczyk jest powszechnie znany od wczesnego średniowiecza i prawdopodobnie pochodzi z Iranu. Ziele lubczyka stanowi dobrą przyprawę do zup (szczególnie do rosołu), jest również stosowane jako składnik kosmetyków.
Korzeń zawiera przede wszystkim:
olejek lotny, skrobię w dużych ilościach, cukry, żywice, kumarynę, kwasy organiczne, związki ftalidowe, furanokumaryny ), kwasy polifenolowe , fitosterole.
Uważany jest za silny środek moczopędny, działa również wykrztuśnie, przy zapaleniu dróg oddechowych, reguluje bolesne i skąpe miesiączkowanie.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
