Lipa jest drzewem z rodziny lipowatych, dorasta do 30 m wysokości i regularnej koronie, kulistej lub szerokojajowatej. Na młodych osobnikach gałęzie są wzniesione do góry, a ich kora jest gładka i szara. Na starych drzewach kora jest brunatna, gruba i spękana, a konary zwisają w dół. Liście pod spodem są nagie, a w katach liści znajdują się kępy rudych włosków. Kształt blaszki liściowej jest kolistosercowaty, po górnej stronie są żywo-zielone, spodnia strona jest jaśniejsza, a brzeg blaszki regularnie piłkowany. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub pęczkami i są wzniesione ponad liście, tworzą baldach. Mają dość długą szypułkę i w dolnej części podsadkę (liść, z kata którego wyrasta kwiatostan), która później działa jak żagielek i ułatwia rozsiewanie. Kwiaty mają jasno-żółtą barwę i wydzielają przyjemny zapach. Owocem jest kulisty, nagi orzech ze skrzydełkiem. Pozornie jest nietrwała, ale to właśnie z lipowego drzewa wykonane są figury i rzeźby, które podziwiane są od wieków na ołtarzu Wita Stwosza.
Surowcem zielarskim jest kwiatostan lipy, który zawiera związki flawonowe, olejki lotne, węglowodany, śluz, kwasy organiczne i witaminy.
Lipa wykazuje działanie napotne, przeciwzapalne, odkrztuśne, żółciopędne, moczopędne i przeciwskurczowe. Jest tradycyjnie stosowana w przeziębieniach, w leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych, grypie, anginie.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
