Arnika, roślina należąca do rodziny astrowatych, wyrasta z krótkiego kłącza i osiąga 15-60 cm wysokości. Łodyga jest prosta, zielona i krótko omszona, a na jej szczycie wyrasta jeden koszyczek i dwa po bokach (rzadziej cztery). Liście łodygowe są siedzące, obejmujące łodygę, naprzeciwległe i mniejsze od odziomkowych. Brzeg blaszki jest ząbkowany lub są całobrzegie. Kwiaty zebrane są w koszyczki, o zabarwieniu złotożółtym lub pomarańczowożółtym. Kwiaty brzeżne są żeńskie, nibyjęzyczkowe, a centralne rurkowate, obupłciowe. Arnika kwitnie od czerwca do sierpnia. Owocem jest owłosiona niełupka.
Surowcem zielarskim jest koszyczek arniki, który zawiera :
flawonoidy, laktony seskwiterpenowe trójterpeny, olejek eteryczny, irydoid, fenolokwasy wolne i związane, aminy, fitosterole.
Wykorzystywane są również susz oraz kłącza.
Surowiec stosowany jest zewnętrznie na: krwiaki, stłuczenia, obrzęki pourazowe, oparzenia, ukąszenia owadów, również do płukania jamy ustnej.
Koszyczki kwiatowe mają liczne substancje czynne, które działają przeciwzapalnie, przeciwreumatycznie i antyseptycznie. Przy zastosowanie wewnętrznym arnika wzmacnia i uszczelnia ściany naczyń krwionośnych, działa przeciwzakrzepowo oraz poprawia krążenie krwi.
Roślina jest również surowcem kosmetycznym wykorzystywanym do produkcji kremów i płynów do twarzy, również uprawia się ją w ogródkach, głównie ze względu na jej kwiatostany.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.