Fasola zwyczajna to roślina jednoroczna z rodziny bobowatych. Osiąga 25 – 60 cm wysokości u odmian karłowych, 60 – 120 cm wysokości u odmian biczykowych i łodydze płożącej, 2 – 3 m wysokości u odmian tycznych. Łodyga jest słabo rozgałęziona i zdrewniała w dolnej partii. Pierwsze dwa liście są całobrzegie, a pozostałe trójlistkowe. Kwiaty w zależności od odmiany są białej, lila, fioletowej lub czerwonej barwy. Zebrane są w grona wyrastające z kątów liści i są motylkowe. Owocem jest wydłużony strąk. System korzeniowy jest palowy i silnie rozgałęziony w wierzchniej warstwie ziemi.
Surowcem zielarskim są strąki (owocnia), które zawierają:
- trójterpeny,
- kwasy organiczne,
- alantoinę, cholinę,
- inozytol,
- sole mineralne (m.in. wolną krzemionkę).
Surowiec wykazuje działanie moczopędne, a ponadto obniżają one także poziom cukru we krwi. Wykorzystywana jest przy wspomaganiu leczenia cukrzycy, chorobach nerek i pęcherza moczowego, kamicy moczowej (zwłaszcza fosforanowej), nadciśnieniu tętniczym oraz przy osłabieniu mięśnia sercowego.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
