Maść Magiczne Mumio z Żywokostem - 70ml - Nami

Żywokost lekarski wykształca pod ziemią gruby, rozgałęziony korzeń palowy, długości do 80cm. Zarówno łodyga jak i liście sa gęsto, szorstko owłosione. Kwiaty zwisłe , promieniste, zrosłopłatkowe, rurkowato dzwonkowate, purpurowo fioletowe, czasem białe. Owocem jest rozłupka. Kwitnie od maja do lipca.                                                                                                                                                                   

Do celów leczniczych wykopuje się z upraw lub stanu naturalnego rośliny dwuletnie jesienią lub wiosną w trzecim roku wegetacji. Oddziela się całe organy podziemne , oczyszcza z resztek części nadziemnych, myje, odcina pojedyncze zdrowe korzenie i suszy w suszarni ogrzanej do 50 stopni. Surowcem jest korzeń żywokostu. Należy przechowywać go w miejscu suchym, gdyż łatwo wilgotnieje.                                                                                                                                                                     

Liście żywokostu lub całe ziele stosowano jedynie w gospodarstwie domowym jako dodatek do paszy dla zwierząt i drobiu.                                                                                                                                               

Surowiec lub jego wyciągi wywierają po podaniu doustnym korzystny wpływ na błony śluzowe żołądka i jelit. Działają ściągająco, powlekająco i regenerująco. Pod ich wpływem następuje zmniejszenie lub zahamowanie mikrokrwawień z uszkodzonych naczyń włosowatych w przewodzie pokarmowym oraz stanu zapalnego, ułatwienie bliznowacenia ubytków spowodowanych wrzodem trawiennym. Hamują również proces zanikowy błon śluzowych żołądka i jelit u osób w wieku podeszłym.                                                                                                                                                            

Wykazano doświadczalnie, że pod wpływem wyciągów z żywokostu następuje zwiększenie liczby leukocytów obojętnochłonnych oraz pobudzenie mechanizmów obronnych, wyrażające się m.in. przyspieszonym wypełnianiem ubytków kostnych po złamaniach. Polska nazwa żywokost wywodzi się od słów ‘’ żywi kość’’                                                                                                                                        

Stosowanie żywokostu na skórę uszkodzoną ułatwia tworzenie się ziarniny w ubytkach skórnych (rany, owrzodzenia) oraz naskórka. Wieloletnie obserwacje wykazały, że proces ten zależy w dużym stopniu, lecz nie całkowicie, od obecności allantoiny, gdyż maści lub zasypki zawierające jako główny związek allantoinę, są z reguły mniej skuteczne niż wyciągi z korzeni żywokostu. Podobnie korzystne działanie na błony śluzowe stwierdzono stosując wyciągi z żywokostu do płukania jamy ustnej i gardła.                                                                                                                                                                         

Przed odkryciem obecności alkaloidów pirolizydynowych stosowano żywokost we wrzodzie żołądka i dwunastnicy, nieżycie błon śluzowych przewodu pokarmowego, uszkodzeniach i mikrokrwawieniach spowodowanych różnymi toksycznymi zwwiązkami m.in. niektórymi lekami i substancjami żrącymi. Również w łagodnych nieżytach jamy ustnej, gardła i krtani, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. Zewnętrznie stosowano miazgę, maści lub odwary z korzeni żywokostu na oparzenia, odmrożenia, trudno gojące się rany, owrzodzenia żylakowe nóg, stany zapalne skóry i egzemy. W lecznictwie ludowym żywokost uchodził za skuteczny środek w różnego rodzaju złamaniach kości.                                      

Idealnie sprawdzi się do kąpieli lub jako maść.