Niedokwaśność żołądka ( mieszanka ziołowa 550g ) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy niedokwaśności żołądka. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

5,35 zł

-2%

5,46 zł


  1. Ten produkt jest niedostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


43,40 zł

-2%

44,29 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kłącze tataraku50g
2Korzeń arcydzięgla50g
3Kwiat bzu czarnego50g
4Liść bobrka50g
5Liść mięty pieprzowej50g
6Liść szałwii50g
7Owoc kopru włoskiego50g
8Ziele dziurawca50g
9Ziele nostrzyka50g
10Ziele piołunu50g
11Ziele świetlika50g

Zawartość pakietu

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, przeciwszkorbutowo


Bobrek, jest to bylina należąca do rodziny bobrkowatych, z reguły osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest prosto wzniesiona, bezlistna i naga, a w glebie ukryte jest grube, pełzające kłącze.  Ulistnienie jest skrętoległe, a liście przytwierdzone są długimi ogonkami. Wyraźnie skupiają się w trzy, elipsowato wydłużone, całobrzegie, u podstawy znacznie szersze. Kwiaty są białoróżowe, zebrane w gęste, zwężające się ku szczytowi grona na długiej, bezlistnej szypułce i widać je od maja do lipca . Owocem jest kulisto-jajowata torebka, zawierająca liczne, drobne nasiona.


Jako surowiec zielarski zastosowanie ma liść, który zawiera gorycze, glikozydy, garbniki oraz składniki mineralne, głównie jod, żelazo i mangan.Bobrek trójlistkowy podlega częściowej ochronie.

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, działa przeciwszkorbutowo. Wykorzystuje się go w przypadku artretyzmu, puchnięciem i bólem stawów, a także zaleca się go przy: anemii, braku apetytu, dermatozie, gorączce naprzemiennej, niestrawności.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwnieżytowe i uszczelniające naczynia krwionośne oczu.


Świetlik łąkowy to roślina jednoroczna należąca do rodziny zarazowatych, osiąga 5-30 cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wyprostowana i rozgałęzia się u samego dołu. Liście z reguły równomiernie pokrywające łodygę, umieszczone naprzeciwlegle, jajowate, nieco wydłużone lub okrągłe. Brzeg jest piłkowany, wszystkie liście pokryte są gruczołowymi włoskami. Kwiaty  są małe, białe, fioletowo żyłkowane, z żółtą plamką na dolnej wardze, umieszczone na krótkich szypułkach, po kilka w kątach liści. Kwitnienie ma miejsce między czerwcem a październikiem. Owocem jest jajowata torebka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera glikozyd,  garbniki, kwasy fenolowe, olejek eteryczny, pochodne kumaryny, sole mineralne szczególnie dużo związków miedzi i manganu.

Surowiec wykazuje działanie  przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwnieżytowe i uszczelniające naczynia krwionośne oczu, zapobiega również krwawieniom z naczyń siatkówki. Stosowany jest przy zapaleniu spojówek i powiek, przy zwiększonej wrażliwości na światło, w wiosennym zapaleniu spojówek, przypadkach jęczmieni, w przypadkach zmęczenia oczu pracą przy sztucznym świetle, czy długim oglądaniem telewizji, bólu, opuchliźnie i zaczerwienieniu oczu. Zmniejsza ilość wydzielin i wpływa na błony śluzowe przy katarze siennym oraz uczuleniowym nieżycie nosa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, rozkurczające naczynia krwionośne, łagodzące, moczopędne, wzmacniające żyły


Nostrzyk żółty, nostrzyk lekarski, to roślina jednoroczna lub dwuletnia, należąca do rodziny bobowatych. Osiąga 30-120 cm wysokości. Łodyga dołem się pokłada, a górą jest wzniesiona (dodatkowo czasem słabo owłosiona), w dotyku kanciasta, żeberkowana i rzadko ulistniona. Liście są nagie i krótkoogonkowe. Górne złożone są  z trzech podłużnie lancetowatych listków z ząbkowanymi brzegami, listki dolnych liści są rombowato-jajowate. Przylistki (są całobrzegie, lancetowate, zaostrzone) są szczególnie dobrze widoczne przy rosnących wyżej liściach łodygowych. Kwiaty są żółte, zwisające i zebrane w długoszypułkowe grona, które wyrastają w katach liści przy wierzchołkach pędów. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października. Owocem jest jajowaty strąk. System korzeniowy jest palowy i rozgałęziony.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera kumarynę, melilotynę, garbniki, flawonoidy.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, rozkurczające naczynia krwionośne, łagodzące, moczopędne, wzmacniające żyły. Stosowany jest na żylaki nóg (rozdęte żyły), ból nóg. Zewnętrznie używa się go na rany, wrzody, czyraki, nerwobóle, obrzęki i stany zapalne skóry.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie.


Dziurawiec zwyczajny to bylina z rodziny dziurawcowatych, osiągająca 30-80 (100) cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wzniesiona,  rozgałęziona w górnej części, u dołu drewniejąca. Liście są siedzące, nagie, eliptyczne do równowąskich i zaostrzone, osadzone naprzeciwlegle. Oglądane pod światło uwidaczniają drobne kropki (zbiorniczki olejków eterycznych). Kwiaty są żółte, zebrane w gęste baldachogrono, które jest osadzone w kątach naprzeciwległych przysadek ( liść, z kąta którego wyrasta kwiat). Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest wielonasienna torebka.
Surowiec musi być stosowany ostrożnie, gdyż zwiększa wrażliwość skóry na promienie słoneczne.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  hyperycynę, pseudohypericynę, flawonoidy (rutyna, kwercetyna), hiperozyd, bakteriobójcze garbniki, witaminy A i C oraz olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie. Ponadto zmniejsza objawy łagodnej formy depresji oraz pomaga przy lekkiej bezsenności, a także przy migrenie. Stosowany wewnętrznie poprawia nastrój, wzmacnia układ nerwowy, likwiduje nerwobóle, jest pomocny w menopauzie i niestrawności. Zewnętrznie używany jest miejscowo na oparzenia, stany zapalne, na rany i do płukania gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie, zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu. Ponadto działa również wykrztuśnie, co jest pomocne przy przeziębieniu i grypie z objawem kaszlu.


Dzięgiel Litwor ( Angelica archangelica L.) jest rośliną dwuletnią i jest  gatunkiem z rodziny selerowatych (Apiaceae).  W pierwszym roku tworzy rozetę liści, a drugim łodygę, która jest Gruba, naga, bruzdowana, nieowłosiona, rozgałęziona, pusta w środku w międzywęźlach i dorasta do 2 m wysokości. Liście są duże, pierzastodzielne, osadzone na długich ogonkach. Kwitnie pod koniec lata i obumiera po wydaniu nasion, a jego kwiaty są Drobne, zebrane w duże, kuliste baldachy złożone, zielonkawo-żółte  i zielonkawo-białe. Owocem arcydzięgla są duże rozłupki, które składają się z 2 płaskich, jasnobrązowych niełupek. Kłącze jest krótkie pofałdowane i brunatne. Wyrastają z niego cienkie, podłużnie bruzdowane korzenie. Kłącze i korzenie w środku są gąbczaste i białe.   

Surowcem roślinnym jest korzeń zawierający olejek lotny, w którego skład wchodzą:

- terpeny,

- związki kumarynowe,

- flawonoidy,

- garbniki,

- kwasy organiczne.

Działanie i zastosowanie:

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie,  zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu.

Działa wykrztuśnie, dzięki czemu ma zastosowanie w przeziębieniu, kaszlu czy zaflegmieniu płuc.

Przez działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie poprawia trawienie oraz reguluje pracę układu pokarmowego (przeciwdziała zaparciom i biegunkom).

Wspomaga pracę wątroby oraz woreczka żółciowego, jest szczególnie skuteczny w zwalczaniu niestrawności i zaniku apetytu na tle nerwowym.

Stosowany jest również zewnętrznie na owrzodzenia, rany i oparzenia, dzięki właściwościom bakterio- i grzybobójczym. Olejek jest wykorzystywany do nacierania przy nerwobólach i bólach mięśni i reumatycznych.

Działa uspokajająco, łagodzi nadmierną bezsenność i pobudliwość.

Wzmacnia naczynia krwionośne oraz serce.

Reguluje krwawienia miesiączkowe.

Pomimo tego, iż  w zielarstwie zasadniczym surowcem jest korzeń, to pozostałe części rośliny mają również swoje zastosowanie np. ogonki liściowe smażone w cukrze stosowane są jako ozdoba do tortów i ciast, jednak najbardziej znanym wyrobem jest likier – litworówka.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi.


Szałwia jest półkrzewem należącym do rodziny jasnotowatych, osiąga średnio 20-75 cm wysokości i ma skłonności do pokładania się.  Łodyga jest wzniesiona, drewniejąca od dołu, skąd również zaczynają się bujne rozgałęzienia. Czterokanciasta lub rzadziej okrągła, w górnej partii w dotyku mocno owłosiona.  Zielono-srebrne liście ułożone są naprzeciwlegle, najwyższe umieszczone są bezpośrednio na łodydze, dolne przymocowane są na długich ogonkach, a środkowe na krótszych. Brzegiem lekko karbowane, owalne lub lancetowate, zaostrzone na koniuszkach. Kwiaty pojawiają się w okółkach w kątach górnych liści, dwuwargowe, barwy fioletowo-niebieskiej. Szałwia kwitnie od maja do lipca.

Surowcem zielarskim są liście, które zawierają olejek lotny, który zawiera m.in. tujon,  cyneol,  kamforę i pinen.  Ponadto garbniki,  flawonoidy,  kwasy organiczne, gorycze, duże ilości witaminy B1, witaminy PP oraz karoteny (witaminy A) i duże ilości witaminy C.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi. Ponadto działa uspokajająco, kojąco na depresję, zmęczenie, wyczerpania, a u kobiet karmiących zmniejsza laktację. Zewnętrznie  jest stosowany do płukania jamy ustnej i gardła, do płukania włosów oraz na trudno gojące się rany pod postacią kompresu.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje właściwości zwiększające wydzielanie soku żołądkowego, pobudzające wytwarzanie żółci i usprawniające pracę jelit.


 Mięta pieprzowa, mięta lekarska to bylina należąca do rodziny jasnotowatych. Osiąga do 90 cm wysokości, a jej łodyga jest gałęzista, wzniesiona, czterokanciasta, o słabym owłosieniu na kantach. Liście są  lancetowatojajowate do podługojajowatych, nierównomiernie ostro piłkowane, zaostrzone. Osadzone są nakrzyżlegle, na krótkich ogonkach. Od góry są ciemnozielone, a spodem jaśniejsze. Kwiaty są drobne, różowe, czerwonawe do liliowych i zebrane są  w kątach liści i tworzą nibykłos. Kwitnienie ma miejsce od lipca do sierpnia. Owocem jest rozłupnia.

Surowcem zielarskim jest liść, który zawiera  olejek miętowy, witaminę C, karoten, rutynę, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje właściwości zwiększające wydzielanie soku żołądkowego, pobudzające wytwarzanie żółci i usprawniające pracę jelit. Ponadto wykazuje działanie odkażające, przeciwzapalne i uspokajające. Wykorzystywana jest jako środek wiatropędny, przy zaburzeniach trawienia, w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych. Zewnętrznie używana jest w nieżycie nosa, do płukania jamy ustnej i gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Napar z kłącza tataraku  reguluje pracę układu pokarmowego, w przypadku zaburzeń trawienia czy w problemach z zaparciami, a także zwiększa apetyt. Ponadto działa kojąco w stanach zmożonego napięcia nerwowego


Tatarak zwyczajny to bylina z rodziny tatarakowatych, osiągająca 60-120 cm wysokości. Łodyga jest nierozgałęziona, u podstawy czerwonawopurpurowa. Roślina ma  czołgające się, delikatnie obłe kłącze, o aromatycznym zapachu. Liście są  lekko faliste, jasnozielone, mieczowate i na końcu zaostrzone. Zebrane są w pęczki i osadzone skrętolegle. Kwiaty są małe, żółtoseledynowe i zebrane w kolbowaty kwiatostan. Kwitnienie ma miejsce w czerwcu i lipcu. Owocem jest czerwona jagoda. Ze względu na brak  zapylaczy w Europie, u nas tatarak rozmnaża się tylko wegetatywnie.

Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera olejek eteryczny (a w tym: azaron igeraniol), ponadto gorycze i garbniki.

Surowiec wykazuje działanie napotne i rozgrzewające, wykrztuśne, ściągające, łagodnie uspokajające, pobudzające wydzielanie soku żołądkowego, rozkurczowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, moczopędne i żółciopędne.

Wykorzystywany jest w dolegliwościach układu pokarmowego (kolki, wzdęcia, nieżyt żołądka i jelit, niestrawność, biegunki, zaparcia), pobudza łaknienie oraz wspomaga leczenie zapalenia dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej oraz choroby wrzodowej.

Również jest używany pomocniczo w stanach zapalnych dróg moczowych i kamicy moczowej. Ponadto przy przeziębieniach i kaszlu jako środek rozgrzewający i wykrztuśny.

Dodatkowo łagodnie uspokaja i ułatwia zasypianie.

Zewnętrznie stosowany jest w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej, a wcierany w skórę głowy i włosy wzmacnia pasma oraz wspomagają leczenie łupieżu, jako dodatek do kąpieli uspokaja i rozgrzewa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące.


Koper włoski to gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. Osiąga 90-200 cm wysokości. Łodyga jest  rozgałęziona, naga, prosta, drobno żebrowana. Ulistniona skrętolegle i o silnym nalocie woskowym. Liście są  ogonkowe o pochwiastej nasadzie, trzykrotnie pierzaste. Kwiaty zebrane są w baldachy złożone, wyrastające na szczytach pędów, są drobne i żółte. Owocem jest rozłupnia. Roślina ma gruby i palowy korzeń.

Surowcem zielarskim jest owoc, który zawiera olejki eteryczne, flawonoidy, związki białkowe i olej tłusty.

Surowiec wykazuje działanie wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące. Ponadto pobudza wydzielanie żółci i soku żołądkowego. Wykorzystywany jest przy wzdęciach, nadmiernej fermentacji w jelitach, bólach brzucha, braku apetytu, kolkach (szczególnie w pediatrii), odbijaniu i mdłościach.


Koper włoski używany jest jako aromatyczna przyprawa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym.


 Bylica piołun (Piołun) to bylina należąca do rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 30-80 cm wysokości. Łodyga jest silnie rozkrzewiona, bruzdkowana, pokryta siwymi włoskami, z czasem od dołu drewniejąca. Liście  są potrójnie pierzastodzielne, dzielą się na mniejsze, wąskie odcinki liściowe i również są filcowato owłosione. Kwiaty zebrane są w drobny, kulisty, zwisający, zawierający wyłącznie kwiaty rurkowate (drobne i żółte) koszyczek. Kwitnienie ma miejsce od lipca do września. Owocem jest drobna niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  olejek lotny składający się głównie z tujonu i tujolu oraz azulenu, ponadto związki goryczkowe, flawonoidy i garbniki.

Surowiec wykazuje działanie pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym. Ponadto stymuluje pracę wątroby oraz macicy. Wykorzystywany jest w przypadku słabego łaknienia, przy zaburzeniach pracy żołądka, przy zapaleniu wątroby, w żółtaczce i jako środek przeciwko zaburzeniom jelitowym. Zewnętrznie stosowany jest przy zwalczaniu pasożytów skóry (wszy, świerzbowce), w formie lewatywy zwalcza owsiki, można również w postaci okładów używać go na miejsca potłuczeń i ukąszeń.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.