Migrena ( mieszanka ziołowa 550g ) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy migrenie. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,98 zł

-2%

4,06 zł


4,94 zł

-2%

5,04 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

62,71 zł

-2%

63,99 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kłącze tataraku50g
2Kora kaliny koralowej50g
3Korzeń kozłka50g
4Kwiat lawendy50g
5Kwiat pierwiosnka50g
6Liść melisy50g
7Owoc kopru włoskiego50g
8Szyszka chmielu50g
9Ziele bukwicy50g
10Ziele dziurawca50g
11Ziele przetacznika50g

Zawartość pakietu

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, bakteriostatyczne i moczopędne. Ponadto regeneruje system nerwowy, wzmacnia, ułatwia trawienie i zmniejsza popęd płciowy.


Chmiel zwyczajny to bylina z rodziny konopiowatych, osiągająca 3-8 m (a nawet 12 m) wysokości. Łodyga jest płożąca się lub pnąca. Wyrasta z kłącza, jest czterokanciasta, z haczykowato wygiętymi do tyłu włoskami na krawędziach, i obwija się zawsze w prawo wokół podpory. Liście są mocno powcinane, naprzeciwległe, długoogonkowe, z sercowatą nasadą i grubo ząbkowanymi brzegami. Górna część blaszki liściowej jest szorstka.

Kwiaty męskie wyrastają wiechowatymi grupami z kątów liści i zebrane są w szczytowe kwiatostany. Kwiaty żeńskie  tworzą kotkowate kwiatostany przypominające szyszki. Kwitnienie ma miejsce w maju. Owocem jest orzeszek. Roślina ma silnie wykształcone, zwane karpą, kłącze. System korzeniowy sięga głęboko i jest silnie rozbudowany.

Surowcem zielarskim są szyszki, które zawierają:

- garbniki,

- związki gorzkie,

- gorzką żywicę – lupulinę,

- olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, bakteriostatyczne i moczopędne. Ponadto regeneruje system nerwowy, wzmacnia, ułatwia trawienie i zmniejsza popęd płciowy. Stosowany jest jako środek uspokajający w napięciu nerwowym i stanach lękowych, przy nerwicy żołądka, w trudnościach z zasypianiem oraz do pobudzenia apetytu. Zewnętrznie wykorzystywany jest na wrzody, trudno gojące się rany i wysypki.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności


Melisa jest to bylina należąca do rodziny wargowych. Osiąga wysokość 30-60 cm, a jej łodyga jest prosta, wzniesiona,  czterokanciasta w przekroju i gęsto pokryta drobnymi włoskami. Jajowate iście rozmieszczone są na przemian wzdłuż łodygi, maja krótki ogonki i ząbkowany brzeg blaszki. Kwitnie od czerwca do września, a kwiaty są koloru białego, rzadziej błękitne lub różowawe. Owoc składa się z czterech małych rozłupek. Surowcem leczniczym są liście, które zbiera się przed rozpoczęciem kwitnienia. Do uprawy melisy najbardziej nadają się miejsca słoneczne i osłonięte, ale zniesie także lekkie zacienienie. Ze względu na to, iż melisa jest rośliną miododajną, zajmuje szczególne miejsce u pszczelarzy.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności. Cenione jest szczególnie przez osoby pracujące umysłowo i uczące się, ponieważ łagodzi stres, nie zaburzając przy tym pracy intelektualnej. Wpływa również korzystnie na pracę układu pokarmowego, poprawiając trawienie i apetyt. Może być również stosowana zewnętrznie jako okłady na urazy, bóle stawów i owrzodzenia.

Melisa zawiera olejki eteryczne (cytronelol, linalol, geraniol), a także ponadto garbniki, witaminy, kwasy organiczne i śluzy.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Lawenda wykazuje działanie przeciwskurczowe, uspokajające i antyseptyczne. Działa również wiatropędnie jednocześnie poprawiając trawienie.


Lawenda to wąskolistna, półkrzew z rodziny jasnotowatych, osiągający wysokość od 50 do 90 cm. Pędy są wzniesione, w dolnej części zdrewniałe, górą zielone, pokryte srebrzystymi włoskami. Liście osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, są wąskolancetowate do równowąskich, całobrzegie o podwiniętych brzegach, całe pokryte srebrzystym kutnerem. Kwiaty koloru purpurowoliliowy do fioletowego zebrane są w poprzerywany kwiatostan. Korzeń lawendy jest wiązkowy i silnie rozgałęziony.

Surowcem zielarskim jest kwiat lawendy, który zawiera przede wszystkim olejek eteryczny (w jego skład wchodzą: linalol, geraniol, furfurol, pinen, cyneol, borneol) oraz barwniki (antocyjany), garbniki, cukry, związki mineralne.

Chętnie sadzi się ją w ogrodach, gdyż stanowi unikalną ozdobę. Wykorzystywana jest także do nadawania zapachu pościeli i bieliźnie.

Lawenda wykazuje działanie przeciwskurczowe, uspokajające i antyseptyczne. Działa również wiatropędnie jednocześnie poprawiając trawienie. W kosmetyce służy do sporządzania toników dla wrażliwej i delikatnej skóry. Preparaty te przyspieszają regenerację naskórka, działają antyseptycznie i przeciwtrądzikowo.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, wykrztuśne,  napotne, poprawiające przemianę materii i stymulujące procesy życiowe.


Pierwiosnka lekarska (pierwiosnek lekarski) to roślina należąca do rodziny pierwiosnkowatych, osiągająca do 40 cm wysokości. Łodyga to głąbik kwiatowy. Liście są podługowatojajowate, pomarszczone, od spodu omszone.  Na szczycie głąbika zebrane są w wielokwiatowy baldaszek kwiaty, koloru złocistożółtego. Kwitnienie ma miejsce od marca do maja. Owocem jest torebka. Wykorzystuje się ją również w kuchni, młode liście, które są bogate w witaminę C dodaje się do sałatek lub doprawia się nimi zupy. Roślina jest w Polsce objęta częściową ochroną gatunkową.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera saponiny, olejek eteryczny, glikozydy fenolowe, garbniki i cukry.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, wykrztuśne,  napotne, poprawiające przemianę materii i stymulujące procesy życiowe. Wykorzystywany jest do kuracji oczyszczających i odtruwających organizm, przy reumatyzmie, lekkiej nerwicy, migrenie, lekkiej bezsenności, nerwowych zaburzeniach połączonych z bólem głowy. Również  przy leczeniu przeziębień, grypy, zapaleniu gardła, krtani i oskrzeli.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie.


Kozłek, waleriana, biedrzan, kocia trawa jest byliną osiągająca wysokość 70-150 cm. W pierwszym roku życia roślina wytwarza przyziemna rozetę ogonkowych liści. W drugim wytwarza masywną łodygę, która jest wyprostowana i delikatnie żeberkowana. Łodyga Wewnątrz dęta, walcowata, na dole owłosiona, górą naga. Liście górne (łodygowe) osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, dolne ogonkowe. Wszystkie są nieparzysto-pierzastosieczne na spodniej stronie z reguły owłosione długimi włoskami. Kwiaty  są drobne i zebrane  w baldachokształtne kwiatostany szczytowe, pojawiają się od lipca do sierpnia, o zmiennym kolorze, od białego przez róż do lila. Pod ziemią posiada krótkie kłącze, które z reguły nie wytwarza rozłogów. Owocem jest podłużnie jajowaty orzeszek, który przybiera barwę od beżowego do brunatnego.

Zastosowanie w lecznictwie ma przede wszystkim korzeń, który gromadzi się jesienią. Należy pamiętać, że wzmaga działanie środków nasennych, trzeba zatem unikać stosowania równocześnie z podobnym typem leków.

Surowiec zawiera liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowego, kwas walerenowy, waleranon, walerenal i inne. Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Ponadto wzmacnia serce i obniża wysokie ciśnienie. Zewnętrznie można go stosować przy gojeniu ran i wrzodów oraz usuwaniu drzazg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie.


Dziurawiec zwyczajny to bylina z rodziny dziurawcowatych, osiągająca 30-80 (100) cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wzniesiona,  rozgałęziona w górnej części, u dołu drewniejąca. Liście są siedzące, nagie, eliptyczne do równowąskich i zaostrzone, osadzone naprzeciwlegle. Oglądane pod światło uwidaczniają drobne kropki (zbiorniczki olejków eterycznych). Kwiaty są żółte, zebrane w gęste baldachogrono, które jest osadzone w kątach naprzeciwległych przysadek ( liść, z kąta którego wyrasta kwiat). Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest wielonasienna torebka.
Surowiec musi być stosowany ostrożnie, gdyż zwiększa wrażliwość skóry na promienie słoneczne.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  hyperycynę, pseudohypericynę, flawonoidy (rutyna, kwercetyna), hiperozyd, bakteriobójcze garbniki, witaminy A i C oraz olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie. Ponadto zmniejsza objawy łagodnej formy depresji oraz pomaga przy lekkiej bezsenności, a także przy migrenie. Stosowany wewnętrznie poprawia nastrój, wzmacnia układ nerwowy, likwiduje nerwobóle, jest pomocny w menopauzie i niestrawności. Zewnętrznie używany jest miejscowo na oparzenia, stany zapalne, na rany i do płukania gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Napary z bukwicy mogą być stosowane zarówno wewnetrzenie jak i zewnętrznie. Zawarte w roślinie substancje biologicznie czynne wpływają dobroczynnie na układ pokarmowy – wzmacniają naczynia krwionośne, działają ściągająco, osłaniająco i przeciwzapalnie.


Napary z bukwicy mogą być stosowane zarówno wewnetrzenie jak i zewnętrznie. Zawarte w roślinie substancje biologicznie czynne wpływają dobroczynnie na układ pokarmowy – wzmacniają naczynia krwionośne, działają ściągająco, osłaniająco i przeciwzapalnie. Pomagają likwidować szkodliwe bakterie i wpływają pozytywnie na mikroflorę jelitową.

Bukwica zwyczajna, zwana inaczej czyśćcem lekarskim, to roslina wystepująca na terenie Afryki Północnej, Europy i Azji. W medycynie ludowej stosowana jest jako surowiec zielarski, którym są liście, ziele i kłącze.

W składzie bukwicy znajdziemy między innymi:

- olejek eteryczny

- minerały

- cholinę

- betainę

- śluzy

- gorycze.

                                      

Ze względu na działanie łagodzące i przeciwbakteryjne, ziele bukwicy stosuje się w nieżytach dróg oddechowych. Jako źródło substancji wpływających na prace układu nerwowego, przyczynia się do złagodzenia jego schorzeń. Ziele stosowane zewnętrznie świetnie wpływa na kondycję skóry, działa łagodząco i dezynfekująco na jej uszkodzenia.

Ziele bukwicy możemy stosować w przypadku:

- nieżytu żołądka

- biegunki

- infekcji

- trudno gojących się ran

- owrzodzeń

- zapalenia oskrzeli

- zapalenia płuc

- astmy

- migreny

- nerwicy

- chorobach układu moczowego.

Przetacznik wykazuje działanie przeciw biegunkowe, wykrztuśne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz do przemywania ran, na wysypki, choroby skórne o podłożu bakteryjnym i grzybiczym


Przetacznik leśny ( Veronica officinalis) to bylina należąca do rodziny babkowatych i osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona, płożąca się, ze wzniesionymi, szczytowymi częściami. Jest krótko i szorstko owłosiona, a liście rozmieszczone są na niej naprzemiennie. Liście w dolnej partii łodygi są całobrzegie, w górnej karbowano-piłkowane. Dotknięte liście szybko opadają i stąd pochodzi określenie "męska stałość" Kwiaty są fioletowoniebieskie, niebieskie lub błękitne z ciemniejszymi żyłkami. Zebrane są w proste, gęste kwiatostany groniaste wyrastające na długich szypułkach tylko z jednego z naprzeciwległych liści. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia. Owocem jest niewielka torebka. Najsilniejsze właściwości wykazują rośliny rosnące na skraju lasów i pod dębami.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera m.in.  glikozydy irydiowe, mannitol, flawonoidy,  kwasy organiczne i  garbniki.

Dobroczynne działanie przetacznika na organizm ludzki było już znane przez starożytnych Rzymian. Uważany był za "podstawę leczenia wszystkich niedomagań", a do dziś w tradycji ludowej nosi nazwę "zdrowie świata".

Działanie i zastosowanie:

Veronica officinalis wykazuje szerokie spektrum działania

- obniża wysoki poziom cholesterolu

- przeciwbiegunkowo

- wykrztuśne,

- przeciwzapalne,

- przeciwbakteryjne,

- uspakajające,

- przeciwmigrenowe,

- wspomaga pamięć,

-osłania od antybiotyków,

- wspomaga funkcje wątroby i śledziony,

- oczyszczająco,

- rewitalizująco,

- reguluje gospodarkę wodną i gazową organizmu

Napary z ziela przetacznika przyczyniają się do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.  Zaleca się picie takiej herbatki w ilości dwie szklanki dziennie.

Poleca się ją też przy dokuczliwym świądzie starczym. Osoby osłabione i wrażliwe dobrze tolerują ją jako lek żołądkowy o łagodnym działaniu, jednocześnie pobudzający trawienie.

Zwyrodnienie śluzowe żołądka i zaburzenia jelitowe również ustępują po jej zastosowaniu.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to, że przetacznik ma wspaniałe działanie lecznicze w wypadku nerwowości wynikającej z przemęczenia pracą umysłową. Jedna szklanka herbatki wypita wieczorem przed snem, dzięki swemu uspokajającemu działaniu dokonuje prawdziwych cudów.

Zaleca się picie wieczorem tej uspokajającej herbatki osobom intensywnie pracującym umysłowo. Pozwala ona zachować dobrą pamięć, usuwa uczucie zawrotów głowy. Przetacznik zmieszany z selerem usuwa neurastenię jak również melancholię.

Jest skutecznym środkiem przy ostrym  zapaleniu oskrzeli.

W czasie żółtaczki, przy schorzeniach wątroby i śledziony polecana jest  następująca mieszanka: 50 g korzeni mniszka lekarskiego, 25 g kwiatów podróżnika, 25 g marzanki wonnej i 50 g przetacznika. Zioła dobrze wymieszać. W ciągu dnia wypijać łykami dwie szklanki nieosłodzonej herbatki (brać jedną kopiastą łyżeczkę do herbaty ziół na 1/4 litra wody).

Z kwitnących roślin można również sporządzić świeży sok, który poleca się przy długotrwałych schorzeniach skórnych, przede wszystkim przy wypryskach. Codziennie pije się dwie do trzech łyżeczek soku.

Przetacznik jest zielem leczącym rany, polecanym  w jątrzących się, trudno gojących się ranach,szczególnie na podudziach (w okolicy piszczeli).Rany przemywa się najpierw odwarem; potem na noc kładzie się okład nasączony świeżo zaparzoną herbatką i owija tak, aby pozostawał ciepły.

Cierpiący na schorzenia reumatyczne i artretyczne powinni raz wypróbować nalewkę z przetacznika, którą łatwo można sporządzić samemu. Nalewkę tę używa się zewnętrznie do nacierań, a do wewnątrz zażywa się trzy razy dziennie po 15 kropli z odrobiną wody lub herbaty.

  Codzienne picie naparu z przetacznika zmniejsza zwapnienie tętnic, przyczyniając się w ten sposób do zmniejszenia blaszki miażdżycowej i obniżenia ciśnienia tętniczego, ale także mu zapobiega i daje nam, dzięki działaniu oczyszczającemu krew, nowe siły witalne. 

Napar zastosowany na oczy działa podobnie jak wyciągi ze świetlika: przeciwzapalnie, antyseptycznie i lekko ściągająco. Napar z przetacznika może zastąpić napar ze świetlika i może być użyty w okładach do leczenia zapalenia spojówek i powiek, podrażnień gałki ocznej, łagodzenia objawów zmęczenia oczu. Przetacznik wspomaga ustępowanie worków i cieni pod oczami (codzienne okłady z naparu 30-minutowe przez 7 dni).

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Napar z kłącza tataraku  reguluje pracę układu pokarmowego, w przypadku zaburzeń trawienia czy w problemach z zaparciami, a także zwiększa apetyt. Ponadto działa kojąco w stanach zmożonego napięcia nerwowego


Tatarak zwyczajny to bylina z rodziny tatarakowatych, osiągająca 60-120 cm wysokości. Łodyga jest nierozgałęziona, u podstawy czerwonawopurpurowa. Roślina ma  czołgające się, delikatnie obłe kłącze, o aromatycznym zapachu. Liście są  lekko faliste, jasnozielone, mieczowate i na końcu zaostrzone. Zebrane są w pęczki i osadzone skrętolegle. Kwiaty są małe, żółtoseledynowe i zebrane w kolbowaty kwiatostan. Kwitnienie ma miejsce w czerwcu i lipcu. Owocem jest czerwona jagoda. Ze względu na brak  zapylaczy w Europie, u nas tatarak rozmnaża się tylko wegetatywnie.

Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera olejek eteryczny (a w tym: azaron igeraniol), ponadto gorycze i garbniki.

Surowiec wykazuje działanie napotne i rozgrzewające, wykrztuśne, ściągające, łagodnie uspokajające, pobudzające wydzielanie soku żołądkowego, rozkurczowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, moczopędne i żółciopędne.

Wykorzystywany jest w dolegliwościach układu pokarmowego (kolki, wzdęcia, nieżyt żołądka i jelit, niestrawność, biegunki, zaparcia), pobudza łaknienie oraz wspomaga leczenie zapalenia dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej oraz choroby wrzodowej.

Również jest używany pomocniczo w stanach zapalnych dróg moczowych i kamicy moczowej. Ponadto przy przeziębieniach i kaszlu jako środek rozgrzewający i wykrztuśny.

Dodatkowo łagodnie uspokaja i ułatwia zasypianie.

Zewnętrznie stosowany jest w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej, a wcierany w skórę głowy i włosy wzmacnia pasma oraz wspomagają leczenie łupieżu, jako dodatek do kąpieli uspokaja i rozgrzewa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kora kaliny koralowej jest bogata w flawonoidy, garbniki, kumarynę, kwasy organiczne oraz witaminy C i K. Działa rozkurczająco i łagodzi dolegliwości związane z kobiecym układem rozrodczym. Ponadto przeciwdziała podrażnieniom skóry.


Kora kaliny koralowej jest bogata w flawonoidy, garbniki, kumarynę, kwasy organiczne oraz witaminy C i K. Działa rozkurczająco i łagodzi dolegliwości związane z kobiecym układem rozrodczym. Ponadto przeciwdziała podrażnieniom skóry.

Dzięki zawartości kumaryny, kora kaliny działa rozkurczająco na mięśnie macicy i zmniejsza ich napięcie, dlatego często stosowana jest w leczeniu bolesnego miesiączkowania i stanów skurczowych macicy. Kora kaliny hamuje niewielkie krwawienia z narządów rodnych (w  tym także obfite miesiączki), jest wykorzystywana w przypadku zagrożenia poronieniem, a także w przedwczesnych porodach. Ekstrakt z kory kaliny zapobiega wymiotom i zaburzeniom nerwowym podczas ciąży oraz kurczom nóg. Roślina ta posiada również właściwości łagodzące dolegliwości menopauzy.


Sposób użycia:

Kąpiel: 1/4 zawartości torebki (ok. 12,5 g) zalać 1l wody, doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu ok. 10 min. Pozostawić pod przykryciem na pół godziny, następnie przecedzić do wanny z wodą. Czas kąpieli około 20 min w temperaturze 37°C.


Składniki:

- wysuszona i rozdrobniona kora kaliny koralowej – 100%


Informacje dodatkowe:

Produkt przechowywać w miejscu suchym i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze pokojowej.


Przeciwwskazania:

Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek ze składników.


Opakowanie:

50 g





Surowiec wykazuje działanie  wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące.


Koper włoski to gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. Osiąga 90-200 cm wysokości. Łodyga jest  rozgałęziona, naga, prosta, drobno żebrowana. Ulistniona skrętolegle i o silnym nalocie woskowym. Liście są  ogonkowe o pochwiastej nasadzie, trzykrotnie pierzaste. Kwiaty zebrane są w baldachy złożone, wyrastające na szczytach pędów, są drobne i żółte. Owocem jest rozłupnia. Roślina ma gruby i palowy korzeń.

Surowcem zielarskim jest owoc, który zawiera olejki eteryczne, flawonoidy, związki białkowe i olej tłusty.

Surowiec wykazuje działanie wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące. Ponadto pobudza wydzielanie żółci i soku żołądkowego. Wykorzystywany jest przy wzdęciach, nadmiernej fermentacji w jelitach, bólach brzucha, braku apetytu, kolkach (szczególnie w pediatrii), odbijaniu i mdłościach.


Koper włoski używany jest jako aromatyczna przyprawa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.