Nadczynność tarczycy ( mieszanka ziołowa 400g ) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy nadczynności tarczycy. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


3,17 zł

-2%

3,23 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,30 zł

-2%

3,37 zł


29,62 zł

-2%

30,22 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Nadczynność tarczycy- informacje ogólne

Tarczyca to największy, nieparzysty gruczoł wydzielania wewnętrznego, umiejscowiony w przedniej części szyi. Narząd ten jest przymocowany do dolnej części krtani i górnej części tchawicy. Rozmiar tego gruczołu w dużej mierze zależny jest od wieku, płci, regionu geograficznego, w którym dana osoba mieszka a także od rozmaitych zmian patologicznych toczących się w organizmie w trakcie chorób tarczycy.

Tarczyca to gruczoł dokrewny, który wpływa na pracę innych narządów, odpowiadając za regulację homeostazy ustroju. Wszelkie zaburzenia czynności tarczycy, stanowią poważny problem medyczny, który wymaga zarówno dokładnego rozpoznania, jak i kompleksowego leczenia.

Nadczynność tarczycy to stan chorobowy będący wynikiem nadmiernej produkcji hormonów tarczycy. Charakterystyczny jest obniżony poziom TSH i wysokie stężenie T4 bądź T3.

Zaburzenie początkowo może przyjmować postać subkliniczną (bezobjawową lub skąpoobjawową), w której samoistnie dochodzi do normalizacji stężenia TSH. W obrazie klinicznym jawnej nadczynności tarczycy obserwuje się nadprodukcję hormonów tarczycy, znacznie przewyższającą fizjologiczne zapotrzebowanie tkankowe, a więc zmniejszenie stężenia TSH (<0,05 mlU/l) przy wzroście stężenia wolnych hormonów tarczycy w surowicy krwi (zwykle T4 lub jednocześnie T4 i T3) ponad górną granicę normy. W związku z tym, wszelkie procesy zachodzące wówczas w ludzkim ciele mają o wiele szybszy przebieg. Nadczynność tarczycy zazwyczaj rozwija się w przeciągu kilku miesięcy, ale może też ujawnić się nagle.

W porównaniu z niedoczynnością gruczołu tarczowego, nadczynność występuje znacznie rzadziej, gdyż dotyczy ok. 1-1,5% społeczeństwa. W tej grupie, co 5 chory jest osobą starszą po 60. roku życia. Amerykańskie dane wskazują jednak, że częściej zaburzenia te dotykają dzieci (20-krotnie) aniżeli osoby dorosłe. Długotrwałe analizy epidemiologiczne potwierdzają, że w ontogenezie są 3 okresy, w których zachorowań na nadczynność gruczołu tarczowego jest najwięcej. Zalicza się do nich: okres pokwitania, menopauzy i ciąży.

Do typowych objawów hipertyreozy należą

Niepokój, nerwowość, drażliwość, wahania nastroju, czasem ataki paniki, bezsenność, zmęczenie, osłabienie, nietolerancja ciepła, tachykardia – szybka akcja serca, palpitacje serca, przyspieszone tętno, wzrost potliwości.

Nadmiar hormonów produkowanych przez gruczoł tarczowy może w szybkim czasie skutkować istotną zmianą masy ciała. W nadczynności całkowita masa ciała spada o blisko 15%. Zaobserwowano istotne nieprawidłowości przyjmowania pokarmu, co wynika z niewłaściwego pobudzenia ośrodków łaknienia zlokalizowanych w podwzgórzu - wzrost apetytu przy sporym ubytku masy ciała, częste wypróżnienia, a nawet biegunki.

Może pojawiać się wole (uczucie ucisku w obrębie szyi), drżenie rąk, trudności w oddychaniu, trudności w koncentracji.

Symptomatyczna jest wilgotna, cienka, przekrwiona, nadmiernie gładka skóra, cienkie, łamliwe włosy (łatwo wypadają), wzmożona łamliwość paznokci (często z objawami onycholizy – przedwczesne oddzielanie płytki od łożyska).

Podwyższone stężenie hormonów tarczycy oddziałuje również na stan tkanki mięśniowej. Ich nadmierne stężenie nasila procesy kataboliczne, co prowadzi do degradacji tkanki mięśniowej i znacznego obniżenia rezerwy białkowej w organizmie.

Pojawiają się bóle stawów, zmniejszenie masy i siły mięśniowej, obrzęk przedgoleniowy, kłopoty z oczami (często wytrzeszcz, wrażenie piasku pod powiekami, obrzęk powiek, zaczerwienienie spojówek, podwójne widzenie) – objawy orbitopatii tarczycowej, skąpe miesiączki a nawet zahamowanie menstruacji.

Badania pokazują również, że w stanie nadmiaru produkcji hormonów tarczycy zwiększa się ryzyko złamań kości, a także częste zaburzenia regulacji gospodarki wodno-elektrolitowej.

Przyczyny

Do zrównoważonego działania gruczołu tarczowego konieczna jest obecność pewnych witamin oraz składników mineralnych, które mają modulujący wpływ na czynność wydzielniczą tego narządu. Pełną one funkcje kofaktorów wpływających na przebieg reakcji enzymatycznych, dzięki którym możliwa jest synteza hormonów tarczycowych.

Źle opracowana, niezbilansowana dieta o niskiej wartości odżywczej jest jednym z kluczowych czynników, które zwiększają ryzyko wystąpienia różnych chorób, w tym zaburzeń pracy tarczycy.

W powstawaniu hormonów tarczycy nadrzędną rolę pełnią żelazo, jod, selen i cynk oraz witaminy: A, D, E, B2, B3 oraz B12. Niezbędne jest spożycie zalecanych dziennych ilości tych składników. Odpowiedniej aktywności gruczołu tarczowego sprzyja, zatem dieta urozmaicona i zrównoważona.

Najczęstszą przyczyną nadmiernej czynności tarczycy jest choroba Gravesa-Basedowa (85% przypadków.

Jest to choroba autoimmunologiczna, wywołująca tyroksykozę, czyli toksycznie wysoki poziom hormonów tarczycy w krążeniu. Układ odpornościowy produkuje przeciwciała przeciw receptorom TSH, pobudzające czynność gruczołu tarczowego do nadmiernej syntezy tyroksyny i trójjodotyroniny.

Choroby autoimmunologiczne tarczycy często związane są z innymi chorobami o podłożu autoimmunizacyjnym tj. cukrzyca, celiakia, niedokrwistość złośliwa, zanikowe zapalenie żołądka. Jednym z czynników drażniących, w tych zaburzeniach, a następnie prowadzącym do uszkodzenia błony śluzowej jelita i zaburzonego wchłaniania, jest gluten. W dzisiejszych czasach jest on jednym z najczęstszych alergenów pokarmowych, obok białka mleka krowiego. Liczne badania potwierdzają, że eliminacja glutenu z diety osób chorujących na schorzenia autoimmunologiczne, w dużej mierze poprawia stan jelit, odżywienie organizmu, a co za tym idzie czynność wydzielniczą tarczycy.

Do powstania wola przyczyniają się również tzw. goitrogenne (wolotwórcze) składniki pokarmów, Substancje wolotwórcze znajdują się przede wszystkim: w warzywach w rodziny krzyżowych ( kapusta, brokuły, brukselka, kalafior, jarmuż, kalarepa), orzechach ziemnych, migdałach, gorczycy, w kaszy jaglanej, słodkich ziemniakach, kukurydzy, brukwi, roślinach strączkowych (hemaglutyniny), zwłaszcza w soi.

Mieszanka ziołowa na nadczynność tarczycy wg receptury o Klimuszko z książki "Wróćmy do ziół"

Skład

  • Morszczyn pęcherzykowaty (Fuci vesiculosi)
  • Ziele nostrzyka (Meliloti Herba)
  • Ziele skrzypu (Equiseti Herba)
  • Ziele przetacznika (Veronicae Herba)
  • Kora dębu (Quercus Cortex)
  • Porost islandzki (Lichen islandicus)
  • Korzeń lukrecji (Glycyrrhizae Radix)
  • Kłącze perzu (Agropyri Rhizoma)

Działanie

Mieszanka działa regulująco na układ hormonalny tarczycy. Zawarte w mieszance zioła działają wielowymiarowo:

  • Perz- wzmaga procesy utleniania w tkankach.
  • Morszczyzna zawiera jod, zwiększa ilość wytwarzanych hormonów tarczycowych, wpływa korzystnie na metabolizm
  • Skrzyp działa przeciwbakteryjnie, moczopędnie
  • Kora działa ściągająco

Sposób użycia

  • Wszystkie składniki (po 50 g.) zmieszać razem
  • Wziąć kopiastą łyżkę stołową tej mieszanki,
  • Zalać szklanką wrzątku i pozostawić pod przykryciem do zaparzenia,
  • Potem przecedzić, lekko podgrzać,
  • Pić 3 razy dziennie 1/2 szklanki 20 minut przed jedzeniem, nie słodzić.
  • Zioła przechowywać w suchym i ciemnym miejscu.

Schemat zalecanej kuracji ziołami Ojca Klimuszki

  • Zastosowanie pierwszego zestawu
  • Przerwa 7 dni
  • Zastosowanie drugiego zestawu
  • Przerwa 12 dni
  • Zastosowanie trzeciego zestawu

Działanie mieszanki warto wspomóc suplementacją witamin i minerałów niezbędnych do zrównoważonego funkcjonowania tarczycy.

Zawartość pakietu

Surowiec wykazuje działanie przeciwmiażdżycowe, przeciwzapalne, przeciwdrobnoustrojowe, endoekologiczne oraz sprzyjające gojeniu się ran


 Morszczyn pęcherzykowaty to glon należący do brunatnic, o taśmowatej plesze opatrzonej pęcherzami pławnymi. Wysokość plechy dochodzi do 1 m, do podłoża przytwierdzony jest za pomocą tarczki. Zbudowany jest z trzech części: ryzoidu (odpowiednik korzeni), kauloidu (odpowiednik łodygi) i fylloidu (odpowiednik liści).
Surowcem majacym zastosowanie w ziołolecznictwie jest plecha.

Surowiec wykazuje działanie przeciwmiażdżycowe, przeciwzapalne, przeciwdrobnoustrojowe, endoekologiczne oraz sprzyjające gojeniu się ran. Dodatkowo zwiększa aktywność enzymów, które biorą udział w utlenianiu lipidów i przekształcaniu cholesterolu w kwasy żółciowe i zapobiega ich odkładaniu na ściankach naczyń. Wykorzystywany jest w stanach zapalnych układu moczowo-płciowego, stymuluje procesy regeneracyjne, sprzyjając ziarninowaniu tkanek, i zabliźnianiu się ran oraz owrzodzeń. Potrafi usuwać z organizmu metale ciężkie (m. in. ołów, rtęć). Dodatkowo posiada właściwości antykoagulacyjne i sprzyja normalizacji przepuszczalności naczyń krwionośnych. Może byś także stosowany w usuwaniu uporczywych zaparć, zwłaszcza u osób otyłych i jako źródło mikroelementów dla rekonwalescentów i osób starszych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, rozkurczające naczynia krwionośne, łagodzące, moczopędne, wzmacniające żyły


Nostrzyk żółty, nostrzyk lekarski, to roślina jednoroczna lub dwuletnia, należąca do rodziny bobowatych. Osiąga 30-120 cm wysokości. Łodyga dołem się pokłada, a górą jest wzniesiona (dodatkowo czasem słabo owłosiona), w dotyku kanciasta, żeberkowana i rzadko ulistniona. Liście są nagie i krótkoogonkowe. Górne złożone są  z trzech podłużnie lancetowatych listków z ząbkowanymi brzegami, listki dolnych liści są rombowato-jajowate. Przylistki (są całobrzegie, lancetowate, zaostrzone) są szczególnie dobrze widoczne przy rosnących wyżej liściach łodygowych. Kwiaty są żółte, zwisające i zebrane w długoszypułkowe grona, które wyrastają w katach liści przy wierzchołkach pędów. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października. Owocem jest jajowaty strąk. System korzeniowy jest palowy i rozgałęziony.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera kumarynę, melilotynę, garbniki, flawonoidy.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, rozkurczające naczynia krwionośne, łagodzące, moczopędne, wzmacniające żyły. Stosowany jest na żylaki nóg (rozdęte żyły), ból nóg. Zewnętrznie używa się go na rany, wrzody, czyraki, nerwobóle, obrzęki i stany zapalne skóry.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące, ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne.


Skrzyp to roślina wieloletnia należąca do rodziny skrzypowatych. Ma dwa rodzaje pędów -  zarodnionośny, który pojawia się wczesną wiosną i jest soczysty, wzniesiony i nierozgałęziony, osiąga 10–30 cm wysokości. Pęd płonny pojawia się pod koniec wiosny, osiąga wysokość do 40 cm, jest zielony, okółkowo rozgałęziony, szorstki i żeberkowany. Liście występują na pędach w okółku, są bardzo drobne, otaczają węzły i wzmacniają je. Kłącze jest długie i czołgające się. Przydeptana roślina wydaje charakterystyczne dźwięk „skrzypnięcia”.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  sole mineralne, a zwłaszcza w związki krzemu, flawonoidy, kwasy organiczne, saponiny, fitosterole, garbniki, witaminę C, karotenoidy i sole potasu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące (dostarcza organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów), ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne. Zapobiega tworzeniu się kamieni w układzie moczowym i miażdżycy. Wpływa na przemianę materii i stan błon śluzowych. Ponadto działa korzystnie na drogi oddechowe (zwłaszcza przy gruźlicy płuc).

Zewnętrznie stosowany jest do przemywania skóry w przypadku ran i chorób skórnych,  wywar ze skrzypu jest także stosowany w kosmetykach służących do płukania włosów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Przetacznik wykazuje działanie przeciw biegunkowe, wykrztuśne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz do przemywania ran, na wysypki, choroby skórne o podłożu bakteryjnym i grzybiczym


Przetacznik leśny ( Veronica officinalis) to bylina należąca do rodziny babkowatych i osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona, płożąca się, ze wzniesionymi, szczytowymi częściami. Jest krótko i szorstko owłosiona, a liście rozmieszczone są na niej naprzemiennie. Liście w dolnej partii łodygi są całobrzegie, w górnej karbowano-piłkowane. Dotknięte liście szybko opadają i stąd pochodzi określenie "męska stałość" Kwiaty są fioletowoniebieskie, niebieskie lub błękitne z ciemniejszymi żyłkami. Zebrane są w proste, gęste kwiatostany groniaste wyrastające na długich szypułkach tylko z jednego z naprzeciwległych liści. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia. Owocem jest niewielka torebka. Najsilniejsze właściwości wykazują rośliny rosnące na skraju lasów i pod dębami.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera m.in.  glikozydy irydiowe, mannitol, flawonoidy,  kwasy organiczne i  garbniki.

Dobroczynne działanie przetacznika na organizm ludzki było już znane przez starożytnych Rzymian. Uważany był za "podstawę leczenia wszystkich niedomagań", a do dziś w tradycji ludowej nosi nazwę "zdrowie świata".

Działanie i zastosowanie:

Veronica officinalis wykazuje szerokie spektrum działania

- obniża wysoki poziom cholesterolu

- przeciwbiegunkowo

- wykrztuśne,

- przeciwzapalne,

- przeciwbakteryjne,

- uspakajające,

- przeciwmigrenowe,

- wspomaga pamięć,

-osłania od antybiotyków,

- wspomaga funkcje wątroby i śledziony,

- oczyszczająco,

- rewitalizująco,

- reguluje gospodarkę wodną i gazową organizmu

Napary z ziela przetacznika przyczyniają się do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.  Zaleca się picie takiej herbatki w ilości dwie szklanki dziennie.

Poleca się ją też przy dokuczliwym świądzie starczym. Osoby osłabione i wrażliwe dobrze tolerują ją jako lek żołądkowy o łagodnym działaniu, jednocześnie pobudzający trawienie.

Zwyrodnienie śluzowe żołądka i zaburzenia jelitowe również ustępują po jej zastosowaniu.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to, że przetacznik ma wspaniałe działanie lecznicze w wypadku nerwowości wynikającej z przemęczenia pracą umysłową. Jedna szklanka herbatki wypita wieczorem przed snem, dzięki swemu uspokajającemu działaniu dokonuje prawdziwych cudów.

Zaleca się picie wieczorem tej uspokajającej herbatki osobom intensywnie pracującym umysłowo. Pozwala ona zachować dobrą pamięć, usuwa uczucie zawrotów głowy. Przetacznik zmieszany z selerem usuwa neurastenię jak również melancholię.

Jest skutecznym środkiem przy ostrym  zapaleniu oskrzeli.

W czasie żółtaczki, przy schorzeniach wątroby i śledziony polecana jest  następująca mieszanka: 50 g korzeni mniszka lekarskiego, 25 g kwiatów podróżnika, 25 g marzanki wonnej i 50 g przetacznika. Zioła dobrze wymieszać. W ciągu dnia wypijać łykami dwie szklanki nieosłodzonej herbatki (brać jedną kopiastą łyżeczkę do herbaty ziół na 1/4 litra wody).

Z kwitnących roślin można również sporządzić świeży sok, który poleca się przy długotrwałych schorzeniach skórnych, przede wszystkim przy wypryskach. Codziennie pije się dwie do trzech łyżeczek soku.

Przetacznik jest zielem leczącym rany, polecanym  w jątrzących się, trudno gojących się ranach,szczególnie na podudziach (w okolicy piszczeli).Rany przemywa się najpierw odwarem; potem na noc kładzie się okład nasączony świeżo zaparzoną herbatką i owija tak, aby pozostawał ciepły.

Cierpiący na schorzenia reumatyczne i artretyczne powinni raz wypróbować nalewkę z przetacznika, którą łatwo można sporządzić samemu. Nalewkę tę używa się zewnętrznie do nacierań, a do wewnątrz zażywa się trzy razy dziennie po 15 kropli z odrobiną wody lub herbaty.

  Codzienne picie naparu z przetacznika zmniejsza zwapnienie tętnic, przyczyniając się w ten sposób do zmniejszenia blaszki miażdżycowej i obniżenia ciśnienia tętniczego, ale także mu zapobiega i daje nam, dzięki działaniu oczyszczającemu krew, nowe siły witalne. 

Napar zastosowany na oczy działa podobnie jak wyciągi ze świetlika: przeciwzapalnie, antyseptycznie i lekko ściągająco. Napar z przetacznika może zastąpić napar ze świetlika i może być użyty w okładach do leczenia zapalenia spojówek i powiek, podrażnień gałki ocznej, łagodzenia objawów zmęczenia oczu. Przetacznik wspomaga ustępowanie worków i cieni pod oczami (codzienne okłady z naparu 30-minutowe przez 7 dni).

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kora dębu wykazuje właściwości ściągające, przeciwzapalne i przeciw krwotokom, dzięki zawartości garbników.


Dąb jest drzewem z rodziny bukowatych, osiągającym wysokość 20-35 m, o nieregularnej koronie. Kora jest gruba, głęboko i szeroko spękana. Liście u nasady są uszkowate, w zarysie odwrotnie jajowate, o nierównych, wgłębiających się w brzeg falach. Obie połowy blaszki są względem siebie niesymetryczne. Dąb kwitnie w maju, natomiast jego owocem jest orzech, potocznie nazywany żołędziem, pojawia się jesienią.

Surowcem leczniczym jest kora dębowa, która pozyskuje się z młodych gałązek po ich zerwaniu lub gromadzi się podczas łuszczenia z pnia.

Kora dębu wykazuje właściwości ściągające, przeciwzapalne i przeciw krwotokom, dzięki zawartości garbników. Stosuje się ją również do płukania jamy ustnej w przypadku pleśniawek, zapalenia dziąseł, anginy. Ponadto w postaci wlewów w przypadku biegunek, hemoroidów, krwotoków macicznych oraz do przemywania ran

Odwarami z liści dębowych farbowano niegdyś wełnę, ponieważ nadają tkaninom kolor żółty, zielony,  brunatny lub nawet czarny, w zależności od użytej ilości.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.



Surowiec wykazuje działanie powlekające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwgruźlicze, przeciwkaszlowe, wykrztuśne, antynowotworowe, przeciwpotne, uspokajające, wzmacniające, przeciwwymiotne i odtruwające.


Porost islandzki, płucnica islandzka należy do plechowców (roślin niższych), których ciało nie jest zróżnicowane na wyspecjalizowane organy. Plecha składa się z dwóch organizmów: glonu i grzyba, ma brunatną lub brunatnozieloną barwę, jest silnie rozgałęzioną, spłaszczoną, dwudzielnie powcinana,  liściokształtna. Krawędzią jest nieregularnie ząbkowaną, o brzegach podwiniętych do wewnątrz. Centralna część plechy przytwierdza się do podłoża specjalnymi nitkami grzyba - chwytnikami , które występują na dolnej powierzchni plechy. Cała poplamiona jest na czerwonawo i biało. W Polsce porost islandzki jest pod częściową ochroną gatunkową.c

Surowiec wykazuje działanie powlekające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwgruźlicze, przeciwkaszlowe, wykrztuśne, antynowotworowe, przeciwpotne, uspokajające, wzmacniające, przeciwwymiotne i odtruwające. Ponadto reguluje wypróżnienia i przemianę materii, zwiększa wydzielanie soku żołądkowego (w małych dawkach, natomiast w dużych powstrzymuje), trzustkowego i jelitowego oraz hamuje oddziaływanie kwasu solnego na śluzówkę żołądka. Wykorzystywany jest w stanach zapalnych i nieżycie przewodu pokarmowego, w chorobie wrzodowej, w stanach zapalnych i infekcjach układu oddechowego, stany zapalne skóry, oczu i odbytu.


Surowcem zielarskim jest cała plecha, która zawiera:

- kwasem cetrarowy,

- kwas licheno-stearowy,

- kwas fumarowy,

- kwas szczawiowy i winowy,

- polisacharydy,

- hemicelulozy,

- kwas krzemowy,

- kwasy lichenowe,

- śluzy,

- barwniki,

- sole mineralne,

- licheniny,

- izolicheniny.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Lukrecja posiada działanie immunostymulujące, wykrztuśne, antyzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, moczopędne, i łagodzące


Lukrecja jest jedną z najstarszych roślin znanych człowiekowi i stosowanych w lecznictwie, a kwas glicyryzynowy, który zawiera jest aż 50 razy słodszy od cukru (sacharozy). Liczne odgałęzienia ułożone są na przemian wzdłuż głównej osi. Liście składają się z kilku lub kilkunasty mniejszych, ciemnozielonych listków,  liczba ich jest nieparzysta, a brzeg blaszki z reguły prosty. Kwiatostan ma formę grona, które jest luźne i wydłużone. Lukrecja kwitnie od maja do początku lipca. Surowcem leczniczym jest korzeń, który zbierany jest jesienią.

Glicyryzyna, jest jednym ze składników aktywnych rośliny, posiada silne własności wiązania wody w skórze. Ponadto lukrecja posiada działanie immunostymulujące, wykrztuśne, antyzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, moczopędne, i łagodzące. Zalecana również w stanach zapalnych przewodu pokarmowego, jako środek pomocny  w leczeniu wrzodów.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne.


Perz, bylina należąca do rodziny wiechlinowatych, osiągająca wysokość 20–150 cm. Łodyga w formie źdźbła, które jest wzniesione lub podnoszące się, nagie i gładkie, z kolankami i międzywęźlami. Liście są żywozielone lub sinozielone, płaskie, równowąskie, osadzone na łodydze skrętolegle. Otwartymi pochwami obejmują łodygę. Blaszka liściowa jest szorstka z wierzchu. Kwiaty zebrane sa na szczycie łodygi w  spłaszczone kłosy. Każdy z nich składa się z gęstych, jajowatolancetowatych, spłaszczonych po bokach kłosków. Owocem jest żółtawy ziarniak. Kłącze jest jasne, z dużymi i licznymi rozłogami.
Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera inulinę, saponiny, olejek eteryczny, kwasy organiczne, substancje gumowe, śluzy,  krzemionkę, duże ilości węglowodanów, sole mineralne i witaminę C.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne. Szczególne zastosowanie znajduje przy wspomaganiu leczenia chorób przemiany materii, jako zioło oczyszczające krew – przy chorobach reumatycznych, dny moczanowej,  trądziku. Wykorzystywany  jest również pomocniczo przy zwalczaniu nieżytów górnych dróg oddechowych, przy obrzękach wątroby, zmniejszonym wydzielaniu żółci, kamicy żółciowej, hemoroidach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.