Zaburzenia przemiany materii C ( mieszanka ziołowa 450g ) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy zaburzeniu przemiany materii typu C. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół " Ojca Klimuszko

34,75 zł

-2%

35,46 zł

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kora wierzby50g
2Korzeń wilżyny50g
3Kwiat bzu czarnego50g
4Kwiatostan lipy50g
5Strąk fasoli50g
6Ziele dziurawca50g
7Ziele krwawnika50g
8Ziele nawłoci50g
9Ziele skrzypu polnego50g

Zawartość pakietu

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące, ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne.


Skrzyp to roślina wieloletnia należąca do rodziny skrzypowatych. Ma dwa rodzaje pędów -  zarodnionośny, który pojawia się wczesną wiosną i jest soczysty, wzniesiony i nierozgałęziony, osiąga 10–30 cm wysokości. Pęd płonny pojawia się pod koniec wiosny, osiąga wysokość do 40 cm, jest zielony, okółkowo rozgałęziony, szorstki i żeberkowany. Liście występują na pędach w okółku, są bardzo drobne, otaczają węzły i wzmacniają je. Kłącze jest długie i czołgające się. Przydeptana roślina wydaje charakterystyczne dźwięk „skrzypnięcia”.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  sole mineralne, a zwłaszcza w związki krzemu, flawonoidy, kwasy organiczne, saponiny, fitosterole, garbniki, witaminę C, karotenoidy i sole potasu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące (dostarcza organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów), ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne. Zapobiega tworzeniu się kamieni w układzie moczowym i miażdżycy. Wpływa na przemianę materii i stan błon śluzowych. Ponadto działa korzystnie na drogi oddechowe (zwłaszcza przy gruźlicy płuc).

Zewnętrznie stosowany jest do przemywania skóry w przypadku ran i chorób skórnych,  wywar ze skrzypu jest także stosowany w kosmetykach służących do płukania włosów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Lipa wykazuje działanie napotne, przeciwzapalne, odkrztuśne, żółciopędne, moczopędne i przeciwskurczowe.


Lipa jest drzewem z rodziny lipowatych, dorasta do 30 m wysokości i regularnej koronie, kulistej lub szerokojajowatej. Na młodych osobnikach gałęzie są wzniesione do góry, a ich kora jest gładka i szara. Na starych drzewach kora jest brunatna, gruba i spękana, a konary zwisają w dół. Liście pod spodem są nagie, a w katach liści znajdują się kępy rudych włosków. Kształt blaszki liściowej jest kolistosercowaty, po górnej stronie są żywo-zielone, spodnia strona jest jaśniejsza, a brzeg blaszki regularnie piłkowany. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub pęczkami i są wzniesione ponad liście, tworzą baldach. Mają dość długą szypułkę i w dolnej części podsadkę (liść, z kata którego wyrasta kwiatostan), która później działa jak żagielek i ułatwia rozsiewanie. Kwiaty mają jasno-żółtą barwę i wydzielają przyjemny zapach. Owocem jest kulisty, nagi orzech ze skrzydełkiem. Pozornie jest nietrwała, ale to właśnie z lipowego drzewa wykonane są figury i rzeźby, które podziwiane są od wieków na ołtarzu Wita Stwosza.

Surowcem zielarskim jest kwiatostan lipy, który zawiera związki flawonowe, olejki lotne, węglowodany, śluz, kwasy organiczne i witaminy.

Lipa wykazuje działanie napotne, przeciwzapalne, odkrztuśne, żółciopędne, moczopędne i przeciwskurczowe. Jest tradycyjnie stosowana w przeziębieniach, w leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych, grypie, anginie.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Stosuje się ją w leczeniu przeziębień, reumatyzmu, migrenach, bólu stawów i mięśni, a także w profilaktyce zawału serca.


Wierzba jest drzewem należącym do rodziny wierzbowatych, do których należy także topola, dorastającym do 30 m wysokości i o szerokiej koronie. Pędy wierzby są długie, elastyczne, dość gładkie, żółte lub oliwkowobrązowe. Liście mają kształt lancetowaty, są długie i wąskie, Młode są mocno owłosione, starsze tylko po spodniej stronie. Białą barwe nadaje im gęsty kutner. Wierzba kwitnie w kwietniu i maju, wraz z rozwijaniem liści. Surowcem zielarskim jest kora.

Składnikami kory są flawonoidy, garbniki, glukozydy fenolowe : salikortyna i salicyna.
Wierzba jest symbolem siły odradzającego się życia, wykazuje zdolność odtworzenia drzewa z małego pędu włożonego w wilgotną ziemię.

Salicyna w organizmie człowieka przekształca się w kwas salicylowy, który jest głównym czynnikiem działania przeciwzapalnego leków z wierzby. Dodatkowo preparaty zawierające wierzbę działają przeciwbólowo, moczopędnie, ściągająco, uspokajająco i obniżają gorączkę. Stosuje się ją przy przeziębieniach, bólach reumatycznych, migrenach, bólach stawów i mięśni, a także przy wspomaganiu i regulacji pracy serca.
Zewnętrznie znajduje zastosowanie na trudno gojące się rany, zakażenia skóry powodowane przez bakterie oraz przeciw nadmiernej potliwości nóg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne, ściągające, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, przeciwbakteryjne, uszczelniające naczynia krwionośne.


Nawłoć pospolita to wieloletnia roślina z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 20-100 cm wysokości. Łodyga jest pojedyncza, wzniesiona, sztywna, pusta w środku z czerwonymi refleksami w niższych partiach. Górne liście są lancetowate z zaostrzonym końcem i bezogonkowe. Na środku łodygi są ogonkowe, dolne wydłużone, karbowane na brzegach i eliptyczne. Drobne i żółte kwiaty tworzą koszyczki, które zebrane są w wiechowate kwiatostany na szczycie łodygi. Kwitnienie ma miejsce od lipca do września. Owocem jest słabo żebrowana niełupka z puchem kielichowym.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  garbniki, saponiny, flawonoidy (najważniejsze to rutyna i kwercetyna), olejki eteryczne i kwasy organiczne.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne, ściągające, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, przeciwbakteryjne, uszczelniające naczynia krwionośne. Wykorzystywana jest przy stanach zapalnych dróg moczowych, kamicy nerkowej, skazie moczanowej, pomocniczo w chorobach reumatycznych, nadciśnieniu, przeziębieniu. Ponadto ogranicza nadmierną fermentację jelitową oraz zmniejsza niewielkie krwawienia przewodu pokarmowego. Jest także zalecana jako środek odtruwający (wspomagający usuwanie szkodliwych produktów przemiany materii).

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Działa wykrztuśne i moczopędnie (ułatwia wydalanie z organizmu mocznika, chlorków i różnych szkodliwych produktów przemiany materii).


Wilżyna, bylina lub półkrzew należący do rodziny bobowatych, osiągający ok. 60 cm wysokości. Łodyga jest zdrewniała i rozgałęziona, a skrócone pędy przekształcone są w ciernie. Liście są drobne trójdzielne, tępo piłkowane. Roślina posiada długie korzenie o barwie brunatnej, przeważnie nie wytwarza rozłogów.  Na wierzchołkach pędów i w kątach liści umieszczone są kwiaty w kolorze bardzo intensywnego różu.

Surowcem zielarskim jest korzeń, który zawiera olejek eteryczny, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, żywice i sole mineralne.

Działa wykrztuśne i moczopędnie (ułatwia wydalanie z organizmu mocznika, chlorków i różnych szkodliwych produktów przemiany materii).

Korzeń wilżyny stosowany jest jako silny środek moczopędny w schorzeniach nerek i dróg moczowych, chorobach reumatycznych i niektórych chorobach skóry.

Dodatkowo ze względu na działanie tamujące krwawienia stosowany jest przy hemoroidach i w schorzeniach przewodu pokarmowego z krwawieniami z drobnych naczyń krwionośnych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędnie, a ponadto obniżają one także poziom cukru we krwi.


Fasola zwyczajna to roślina jednoroczna z rodziny bobowatych. Osiąga 25 – 60 cm wysokości u odmian karłowych, 60 – 120 cm wysokości u odmian biczykowych i łodydze płożącej, 2 – 3 m wysokości u odmian tycznych. Łodyga jest słabo rozgałęziona i zdrewniała w dolnej partii. Pierwsze dwa liście są całobrzegie, a pozostałe trójlistkowe. Kwiaty w zależności od odmiany są  białej, lila, fioletowej lub czerwonej barwy. Zebrane są w grona wyrastające z kątów liści i są motylkowe. Owocem jest wydłużony strąk. System korzeniowy jest palowy i silnie rozgałęziony w wierzchniej warstwie ziemi.

Surowcem zielarskim są strąki (owocnia), które zawierają:

- trójterpeny,

- kwasy organiczne,

- alantoinę, cholinę,

- inozytol,

- sole mineralne (m.in. wolną krzemionkę).

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, a ponadto obniżają one także poziom cukru we krwi. Wykorzystywana jest przy wspomaganiu leczenia cukrzycy, chorobach nerek i pęcherza moczowego, kamicy moczowej (zwłaszcza fosforanowej), nadciśnieniu tętniczym oraz przy osłabieniu mięśnia sercowego.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe.


Krwawnik pospolity to bylina lub krzewinka z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 50-80 cm wysokości. Łodyga jest prosta, słabo rozgałęziona i ma silny zapach. Liście w są zarysie wąskolancetowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste, rzadko rozmieszczone na łodygach i ciemnozielone. Kwiaty są  białe lub różowe z żółtawym środkiem, tworzą płaskie kwiatostany, utworzone z koszyczków zebranych w baldachogrono. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października.  Owocem jest spłaszczone niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera olejek eteryczny, cholinę,  flawonoidy,  garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Wykorzystywany jest w alergiach, z katarem siennym włącznie, przeciw zapaleniom, w stanach nieżytowych jako wzmacniające funkcję trawienia, wydzielania żółci i moczopędne, w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit oraz w chorobie wrzodowej. Ponadto ułatwiają krzepnięcie krwi, są pomocne przy zaburzeniach miesiączki i jako środek napotny obniżający temperaturę organizmu w stanach gorączkowych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie.


Dziurawiec zwyczajny to bylina z rodziny dziurawcowatych, osiągająca 30-80 (100) cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wzniesiona,  rozgałęziona w górnej części, u dołu drewniejąca. Liście są siedzące, nagie, eliptyczne do równowąskich i zaostrzone, osadzone naprzeciwlegle. Oglądane pod światło uwidaczniają drobne kropki (zbiorniczki olejków eterycznych). Kwiaty są żółte, zebrane w gęste baldachogrono, które jest osadzone w kątach naprzeciwległych przysadek ( liść, z kąta którego wyrasta kwiat). Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest wielonasienna torebka.
Surowiec musi być stosowany ostrożnie, gdyż zwiększa wrażliwość skóry na promienie słoneczne.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  hyperycynę, pseudohypericynę, flawonoidy (rutyna, kwercetyna), hiperozyd, bakteriobójcze garbniki, witaminy A i C oraz olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie. Ponadto zmniejsza objawy łagodnej formy depresji oraz pomaga przy lekkiej bezsenności, a także przy migrenie. Stosowany wewnętrznie poprawia nastrój, wzmacnia układ nerwowy, likwiduje nerwobóle, jest pomocny w menopauzie i niestrawności. Zewnętrznie używany jest miejscowo na oparzenia, stany zapalne, na rany i do płukania gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.