Zaburzenia przemiany materii B ( mieszanka ziołowa 550g ) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy zaburzeniach materii typu B. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

5,35 zł

-2%

5,46 zł


  1. Ten produkt jest niedostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


3,45 zł

-2%

3,52 zł


3,60 zł

-2%

3,67 zł


41,97 zł

-2%

42,83 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Korzeń arcydzięgla50g
2Korzeń lukrecji50g
3Korzeń mniszka lekarskiego50g
4Korzeń prawoślazu50g
5Liść bobrka50g
6Liść mięty pieprzowej50g
7Owoc jałowca50g
8Ziele drapacza50g
9Ziele krwawnika50g
10Ziele nawłoci50g
11Ziele szanty50g

Zawartość pakietu

Lukrecja posiada działanie immunostymulujące, wykrztuśne, antyzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, moczopędne, i łagodzące


Lukrecja jest jedną z najstarszych roślin znanych człowiekowi i stosowanych w lecznictwie, a kwas glicyryzynowy, który zawiera jest aż 50 razy słodszy od cukru (sacharozy). Liczne odgałęzienia ułożone są na przemian wzdłuż głównej osi. Liście składają się z kilku lub kilkunasty mniejszych, ciemnozielonych listków,  liczba ich jest nieparzysta, a brzeg blaszki z reguły prosty. Kwiatostan ma formę grona, które jest luźne i wydłużone. Lukrecja kwitnie od maja do początku lipca. Surowcem leczniczym jest korzeń, który zbierany jest jesienią.

Glicyryzyna, jest jednym ze składników aktywnych rośliny, posiada silne własności wiązania wody w skórze. Ponadto lukrecja posiada działanie immunostymulujące, wykrztuśne, antyzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, moczopędne, i łagodzące. Zalecana również w stanach zapalnych przewodu pokarmowego, jako środek pomocny  w leczeniu wrzodów.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Pomagają w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu.


Mniszek należy do rodziny astrowatych (złożonych), jest rośliną wieloletnią, osiągającą wysokość 10-20 cm. Łodyga jest pozbawiona liści , początkowo wełniście owłosiona, później gładka, zielona lub jasno brązowa. Cała roślina wypełniona jest białym sokiem, który wypływa po jej uszkodzeniu. Liście zebrane są w rozetę, brzegiem są wrębnie wcinane, lancetowate, bezogonkowe, lśniące i nagie.  Kwiaty są żółte, języczkowe, tworzące po jednym koszyczku na bezlistnej łodydze. Okres kwitnienia trwa od kwietnia do sierpnia. Trwałość roślinie zapewnia korzeń, który jest gruby, spichrzowy, długi, prosty, tworzący rozgałęzienia tylko w kamienistej glebie. Owocem jest szarego koloru, żeberkowana i pokryta brodawkami niełupka. Owoce zebrane są w owocostanie (dmuchawcu), który tworzy puszystą kulę i zaopatrzony jest w niewielki, parasolowaty aparat lotny powstały z puchu kielichowego,  zwiększający dzięki temu powierzchnię lotną.


Surowcem zielarskim jest korzeń i kwiat. Korzeń zawiera znaczne ilości rzadkich mikroelementów, takich jak kobalt, bor, mangan, cynk, miedź, żelazo. Ponadto kwasy organiczne, sterole, różne związki cukrowe, na przykład inulinę, substancje goryczkowe, cholinę, garbniki.

Surowiec pomaga w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu, usuwa nadmiar toksyn z krwi. Obniża również poziom cholesterolu i cukru we krwi. Zewnętrznie stosuję się go na choroby skórne oraz wypryski.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
    

Surowiec wykazuje właściwości zwiększające wydzielanie soku żołądkowego, pobudzające wytwarzanie żółci i usprawniające pracę jelit.


 Mięta pieprzowa, mięta lekarska to bylina należąca do rodziny jasnotowatych. Osiąga do 90 cm wysokości, a jej łodyga jest gałęzista, wzniesiona, czterokanciasta, o słabym owłosieniu na kantach. Liście są  lancetowatojajowate do podługojajowatych, nierównomiernie ostro piłkowane, zaostrzone. Osadzone są nakrzyżlegle, na krótkich ogonkach. Od góry są ciemnozielone, a spodem jaśniejsze. Kwiaty są drobne, różowe, czerwonawe do liliowych i zebrane są  w kątach liści i tworzą nibykłos. Kwitnienie ma miejsce od lipca do sierpnia. Owocem jest rozłupnia.

Surowcem zielarskim jest liść, który zawiera  olejek miętowy, witaminę C, karoten, rutynę, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje właściwości zwiększające wydzielanie soku żołądkowego, pobudzające wytwarzanie żółci i usprawniające pracę jelit. Ponadto wykazuje działanie odkażające, przeciwzapalne i uspokajające. Wykorzystywana jest jako środek wiatropędny, przy zaburzeniach trawienia, w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych. Zewnętrznie używana jest w nieżycie nosa, do płukania jamy ustnej i gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, moczopędne, przeciwkrwotoczne.


Tasznik pospolity to roślina należąca do rodziny kapustowatych, osiągająca 10-50 cm wysokości. Łodyga jest wzniesiona, wyprostowana, lekko żeberkowana,  pojedyncza lub rozgałęziająca się, pokryta gwiazdkowatymi włoskami. Liście dolne zebrane są w różyczkę liściową, w której mają zmienny kształt (najczęściej rozetkowe, podłużne, falisto pierzaste na brzegach). Górne są mniejsze, siedzące, przeważnie ząbkowane, obejmują łodygę i mają strzałkowatą nasadę. Kwiaty są niepozorne, drobne, tworzą grono na górnej, nieulistnionej części łodygi. Płatki korony są białe. Kwitnienie ma miejsce od marca do listopada. Owocem jest trójkątna łuszczynka z sercowatym wycięciem na wierzchołku.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, moczopędne, przeciwkrwotoczne. Stosowane jest przy małych krwotokach z przewodu pokarmowego, układu moczowego i nosa, a u kobiet do leczenia krwotoków z macicy i przy obfitych miesiączkach (działa stymulująco na macicę). Wykorzystywany jest także przy biegunkach i zapaleniach pęcherza. Zewnętrznie stosowany jest jako pierwsza pomoc w przypadku wszelkich ran.
Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera biogenne aminy,  sole mineralne, flawonoidy, garbniki, witaminę C, kwasy organiczne, olejki eteryczne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, przeciwszkorbutowo


Bobrek, jest to bylina należąca do rodziny bobrkowatych, z reguły osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest prosto wzniesiona, bezlistna i naga, a w glebie ukryte jest grube, pełzające kłącze.  Ulistnienie jest skrętoległe, a liście przytwierdzone są długimi ogonkami. Wyraźnie skupiają się w trzy, elipsowato wydłużone, całobrzegie, u podstawy znacznie szersze. Kwiaty są białoróżowe, zebrane w gęste, zwężające się ku szczytowi grona na długiej, bezlistnej szypułce i widać je od maja do lipca . Owocem jest kulisto-jajowata torebka, zawierająca liczne, drobne nasiona.


Jako surowiec zielarski zastosowanie ma liść, który zawiera gorycze, glikozydy, garbniki oraz składniki mineralne, głównie jod, żelazo i mangan.Bobrek trójlistkowy podlega częściowej ochronie.

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, działa przeciwszkorbutowo. Wykorzystuje się go w przypadku artretyzmu, puchnięciem i bólem stawów, a także zaleca się go przy: anemii, braku apetytu, dermatozie, gorączce naprzemiennej, niestrawności.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe.


Krwawnik pospolity to bylina lub krzewinka z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 50-80 cm wysokości. Łodyga jest prosta, słabo rozgałęziona i ma silny zapach. Liście w są zarysie wąskolancetowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste, rzadko rozmieszczone na łodygach i ciemnozielone. Kwiaty są  białe lub różowe z żółtawym środkiem, tworzą płaskie kwiatostany, utworzone z koszyczków zebranych w baldachogrono. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października.  Owocem jest spłaszczone niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera olejek eteryczny, cholinę,  flawonoidy,  garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Wykorzystywany jest w alergiach, z katarem siennym włącznie, przeciw zapaleniom, w stanach nieżytowych jako wzmacniające funkcję trawienia, wydzielania żółci i moczopędne, w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit oraz w chorobie wrzodowej. Ponadto ułatwiają krzepnięcie krwi, są pomocne przy zaburzeniach miesiączki i jako środek napotny obniżający temperaturę organizmu w stanach gorączkowych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie, zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu. Ponadto działa również wykrztuśnie, co jest pomocne przy przeziębieniu i grypie z objawem kaszlu.


Dzięgiel Litwor ( Angelica archangelica L.) jest rośliną dwuletnią i jest  gatunkiem z rodziny selerowatych (Apiaceae).  W pierwszym roku tworzy rozetę liści, a drugim łodygę, która jest Gruba, naga, bruzdowana, nieowłosiona, rozgałęziona, pusta w środku w międzywęźlach i dorasta do 2 m wysokości. Liście są duże, pierzastodzielne, osadzone na długich ogonkach. Kwitnie pod koniec lata i obumiera po wydaniu nasion, a jego kwiaty są Drobne, zebrane w duże, kuliste baldachy złożone, zielonkawo-żółte  i zielonkawo-białe. Owocem arcydzięgla są duże rozłupki, które składają się z 2 płaskich, jasnobrązowych niełupek. Kłącze jest krótkie pofałdowane i brunatne. Wyrastają z niego cienkie, podłużnie bruzdowane korzenie. Kłącze i korzenie w środku są gąbczaste i białe.   

Surowcem roślinnym jest korzeń zawierający olejek lotny, w którego skład wchodzą:

- terpeny,

- związki kumarynowe,

- flawonoidy,

- garbniki,

- kwasy organiczne.

Działanie i zastosowanie:

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie,  zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu.

Działa wykrztuśnie, dzięki czemu ma zastosowanie w przeziębieniu, kaszlu czy zaflegmieniu płuc.

Przez działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie poprawia trawienie oraz reguluje pracę układu pokarmowego (przeciwdziała zaparciom i biegunkom).

Wspomaga pracę wątroby oraz woreczka żółciowego, jest szczególnie skuteczny w zwalczaniu niestrawności i zaniku apetytu na tle nerwowym.

Stosowany jest również zewnętrznie na owrzodzenia, rany i oparzenia, dzięki właściwościom bakterio- i grzybobójczym. Olejek jest wykorzystywany do nacierania przy nerwobólach i bólach mięśni i reumatycznych.

Działa uspokajająco, łagodzi nadmierną bezsenność i pobudliwość.

Wzmacnia naczynia krwionośne oraz serce.

Reguluje krwawienia miesiączkowe.

Pomimo tego, iż  w zielarstwie zasadniczym surowcem jest korzeń, to pozostałe części rośliny mają również swoje zastosowanie np. ogonki liściowe smażone w cukrze stosowane są jako ozdoba do tortów i ciast, jednak najbardziej znanym wyrobem jest likier – litworówka.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ogólnie wzmacniające, leczące osłabienie przewodu pokarmowego, likwidujące bóle brzucha i niestrawność (pobudza wydzielanie soków żołądkowych).


Drapacz lekarski to roślina jednoroczna z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca  do 40 cm wysokości. Łodyga jest  rozgałęziającą się i gęsto owłosiona. Liście są kolczaste, pierzastolancetowate, pierzastowrębne . Kwiaty są żółte, duże i wyrastają na wierzchołkach pędów. Po przekwitnięciu zawiązują się w owoc, którym jest niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  gorycz, garbniki, śluzy, śladowe ilości eterycznego, flawonoidy, substancje antybiotyczne i sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie ogólnie wzmacniające (dostarcza organizmowi cennych mikroelementów, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania), leczące osłabienie przewodu pokarmowego, likwidujące bóle brzucha i niestrawność (pobudza wydzielanie soków żołądkowych). Ponadto korzystnie oddziałuje na błony śluzowe żołądka i jelit, działa wiatropędnie, poprawia apetyt, oddziałuje na wątrobę (pobudza jej czynność, zwiększa wydzielanie żółci). Reguluje przemianę materii, działa słabo moczopędnie, bakteriobójczo, przeciwdziała nadmiernej fermentacji jelitowej. Wykorzystywany jest w leczeniu gruźlicy płuc, hemoroidów, zaparć, zaburzeń pracy wątroby, histerii i wyczerpania psychicznego, w leczeniu anoreksji, niestrawności, pomocniczo dla wzmożenia laktacji i w depresji. Stosowany w dużych dawkach ubocznie podrażnia nerki.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowce używane są do wyrobu preparatów przeciwkaszlowych, jako środki powlekające, łagodzące, osłaniające.


Prawoślaz lekarski to roślina zielna należąca do rodziny ślazowaty, osiągająca wysokość do 1,5 m. Cała roślina jest owłosiona miękkimi, szarymi włoskami. Ulistnienie skrętoległe. Liście duże, dłoniaste przypominające z wyglądu liście klonu, mają zaostrzony koniec i karbowany brzeg. Kwiaty są koloru różowego, dość duże, umieszczone głównie na wierzchołku łodygi w kątach liści, pojedynczo lub po kilka. , kwitnienie ma miejsce od lipca do sierpnia.
Kształt korzenia walcowaty, nieokorowany barwy jasnobrunatnej, okorowany – kremowej. Owocem jest rozłupnia rozpadająca się na liczne ciemnobrunatne, nerkowate i płaskie rozłupki.

W zastosowaniu wykorzystuje się korzeń prawoślazu i liść prawoślazu. W korzeniu występuje śluz jako główny składnik czynny , pektyny , skrobia, sacharoza , olej tłusty, związki białkowe i inne. W liściu – śluz sięgający , olejek lotny, kwasy organiczne, związki flawonowe, skopoletyna i inne. Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego.

Surowce używane są do wyrobu preparatów przeciwkaszlowych, jako środki powlekające, łagodzące, osłaniające. Pomagają w stanach zapalnych przewodu pokarmowego ( podrażnieniach, uszkodzeniach nabłonka), wrzodach żołądka, nadkwaśności, zaparciach, w schorzeniach górnych dróg oddechowych takich jak nieżyt oskrzeli i gardła z kaszlem. Zewnętrznie stosuje się go w postaci płukanek w zapaleniu gardła, a także do przemywania wrzodów i czyraków.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ma działanie moczopędne, żółciopędne, przeciwbakteryjne i reguluje pracę układu pokarmowego. Stosuje się go przy infekcjach układu moczowego, przeciwdziała wzdęciom.


Jałowiec jest iglastym krzewem należącym do rodziny cyprysowatych. Dorasta do 6 m, chociaż zdarzają się okazy znacznie wyższe. Kora początkowo jest gładka czerwonawo brunatna, później szarobrunatna wzdłuż popękana z siwym refleksem. Igły odstające od gałęzi, kłujące, ułożone są w okółkach. Proste, zwykle szarozielone, z wierzchu z szeroką białą wstęgą środkową i wąskimi zielonymi smugami brzeżnymi, kolczasto zaostrzone lub tępe.

Kwiaty są rozdzielnopłciowe, rozmieszczone dwupiennie. Męskie i żeńskie kwiatostany pojawiają się na oddzielnych krzewach, na szczytach bocznych odgałęzień. Po zapyleniu łuski kwiatów żeńskich zrastają się w jedną i mięsistą szyszkojagodę, które są kuliste, sinoczarne i nieprzyjemne w smaku. Jałowiec kwitnie w maju i czerwcu.

Surowcem, który ma zastosowanie w zielarstwie dojrzałe owoce (jagody), które zrywane są gdy zmienia barwę z zielonej na granatową. Owoc jałowca zawiera dzięgieć, olejki eteryczne, smołę, kwasy organiczne, tłuszcze i witaminę C. Drewno jałowca ma wąskie przyrosty i nieregularnie ułożone wiązki przewodzące, co nadaje mu wyjątkową wytrzymałość i elastyczność. Właśnie dlatego drewno jałowca, obok cisu, dawniej służyło do wyrobu łuków.

Surowiec ma działanie moczopędne, żółciopędne, przeciwbakteryjne i reguluje pracę układu pokarmowego. Stosuje się go przy infekcjach układu moczowego, przeciwdziała wzdęciom i stymuluje skurcze macicy w czasie porodu. Zewnętrznie jest stosowany jako środek łagodzący nerwobóle i bóle reumatyczne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne, ściągające, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, przeciwbakteryjne, uszczelniające naczynia krwionośne.


Nawłoć pospolita to wieloletnia roślina z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 20-100 cm wysokości. Łodyga jest pojedyncza, wzniesiona, sztywna, pusta w środku z czerwonymi refleksami w niższych partiach. Górne liście są lancetowate z zaostrzonym końcem i bezogonkowe. Na środku łodygi są ogonkowe, dolne wydłużone, karbowane na brzegach i eliptyczne. Drobne i żółte kwiaty tworzą koszyczki, które zebrane są w wiechowate kwiatostany na szczycie łodygi. Kwitnienie ma miejsce od lipca do września. Owocem jest słabo żebrowana niełupka z puchem kielichowym.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  garbniki, saponiny, flawonoidy (najważniejsze to rutyna i kwercetyna), olejki eteryczne i kwasy organiczne.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne, ściągające, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, przeciwbakteryjne, uszczelniające naczynia krwionośne. Wykorzystywana jest przy stanach zapalnych dróg moczowych, kamicy nerkowej, skazie moczanowej, pomocniczo w chorobach reumatycznych, nadciśnieniu, przeziębieniu. Ponadto ogranicza nadmierną fermentację jelitową oraz zmniejsza niewielkie krwawienia przewodu pokarmowego. Jest także zalecana jako środek odtruwający (wspomagający usuwanie szkodliwych produktów przemiany materii).

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.