Zapalenie pęcherza moczowego ( mieszanka ziołowa 450g ) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy zapaleniu pęcherza moczowego. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko.

32,96 zł

-2%

33,63 zł

Opis pakietu

Informacje na temat zapalenia pęcherza moczowego

Zapalenie pęcherza moczowego spowodowane jest głównie przez bakterie beztlenowe, takie jak streptokoki, gronkowce czy przez Escherichię coli, które dostają się poprzez cewkę moczową do pęcherza. Kobiety cierpią na nie częściej niż mężczyźni, ponieważ ich cewka moczowa jest dużo krótsza i szersza.Dotyka najczęściej kobiet między 18 a 55 rokiem życia. Z kolei u mężczyzn schorzenie to występuje najczęściej po 50 roku życia.

Objawy zapalenia pęcherza i dróg moczowych

  • uczucie parcia na pęcherz przy jednoczesnej niemożności oddania moczu lub wydalaniu bardzo niewielkiej ilości moczu;
  • piekący ból przy oddawaniu moczu;
  • mocz mętny, krwisty o nieprzyjemnym zapachu;
  • gorączka,
  • złe samopoczucie,
  • ból w dole brzucha

Do wystąpienia zapalenia pęcherza moczowego predysponują

  • ciąża
  • częsta zmiana partnerów seksualnych
  • spadki odporności
  • zabiegi w obrębie pęcherza moczowego
  • stosowanie środków antykoncepcyjnych

Mieszanka ziołowa na zapalenie pęcherza wg receptury o Klimuszko z książki "Wróćmy do ziół"

Składniki mieszanki

  • fruticosi Flos- liść jeżyny fałdowanej
  • Menthae piperitae Flos- liść mięty pieprzowej
  • Urticae dioicae Flos- liść pokrzywy
  • Sambuci nigra Flos- kwiat bzu czarnego
  • Matricaria chamonilla Anthodium- koszyczek rumianku lekarskiego
  • Achillea melifolium Herba- ziele krwawnika pospolitego
  • Equisetum arcence Herba- ziele skrzypu pospolitego
  • Tussilago farfara Folium- liść podbiału pospolitego
  • Agrophyli repens Rhizoma- kłącze perzu właściwego

Działanie

Mieszanka działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, ściągająco i moczopędnie

Zastosowanie

W zapaleniu pęcherza moczowego

Sposób przygotowania naparu

  • Wszystkie zioła wysypać z torebek do dużego naczynia i dokładnie wymieszać
  • 1 łyżkę stołową ziół zalać 1 szklanką wrzątku, odstawić na 3 godziny
  • Przecedzić, lekko podgrzać, nie gotować,
  • Pić 2 razy dziennie szklankę przed jedzeniem, nie słodzić
  • Zioła za każdym razem zaparzać świeże, pić spokojnie z wiarą w ich skuteczność - tak mawiał Ojciec Klimuszko
  • Zioła przechowywać w suchym i ciemnym miejscu

Schemat zalecanej kuracji ziołami Ojca Klimuszki

  • Zastosowanie pierwszego zestawu do wykończenia ziół
  • Przerwa 7 dni
  • Zastosowanie drugiego zestawu (ten sam skład)
  • Przerwa 12 dni
  • Zastosowanie trzeciego zestawu (ten sam skład)

Mieszanka przynosi szybsze efekty w połączeniu z preparatami probiotycznymi, zmniejszającymi pH moczu oraz zwiększającymi odporność.

Przykładowe zestawy

  • Solgar beta glukan 1,2,3, Solgar esterC1000, Solgar Advancet40+
  • Kenay Betaglukan, Aliness acerola, joy day
  • invent farm beta glukan, mitopharma witamina C, Vita Biosa

Zawartość pakietu

Liść jeżyny wykazuje działanie jako środek bakteriobójczy, przeciwko biegunkom, w schorzeniach skórnych powodowanych przez drobnoustroje.


  Jeżyna jest gatunkiem rośliny wieloletniej z rodziny różowatych, kolczasty krzew osiągający  50-150 cm wysokości. Wytwarza płożące się po ziemi lub daleko zwieszające się pędy (jeżeli mają podporę), pokryte licznymi średnio dużymi, nagle zaostrzonymi kolcami. Liście są okrągławe, złożone, osadzone na przemian wzdłuż łodygi. Spodem miękko owłosione, ostro nierówno piłkowane. Kwiaty zebrane są w liczne skupione grona,  o płatkach białych lub jasnoróżowych. Jeżyna kwitnie od czerwca do sierpnia, i wydaje czarne, jadalne, bardzo smaczne owoce zbiorowe, których kuliste, drobne elementy są właściwymi owocami, zawierającymi nasiona.

Surowcem zielarskimliście, które gromadzi się wiosną (najlepiej przed kwitnieniem) oraz granatowe, dojrzałe owoce. Sok, który wyciska się bezpośrednio z owoców, bywa używany do barwienia win na czerwono, ale również do tkanin i przędzy.

Liść jeżyny wykazuje działanie jako środek bakteriobójczy, przeciwko biegunkom, w schorzeniach skórnych powodowanych przez drobnoustroje. Stosowany jest także w razie anginy, jako napar służy do płukania jamy ustnej.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje właściwości zwiększające wydzielanie soku żołądkowego, pobudzające wytwarzanie żółci i usprawniające pracę jelit.


 Mięta pieprzowa, mięta lekarska to bylina należąca do rodziny jasnotowatych. Osiąga do 90 cm wysokości, a jej łodyga jest gałęzista, wzniesiona, czterokanciasta, o słabym owłosieniu na kantach. Liście są  lancetowatojajowate do podługojajowatych, nierównomiernie ostro piłkowane, zaostrzone. Osadzone są nakrzyżlegle, na krótkich ogonkach. Od góry są ciemnozielone, a spodem jaśniejsze. Kwiaty są drobne, różowe, czerwonawe do liliowych i zebrane są  w kątach liści i tworzą nibykłos. Kwitnienie ma miejsce od lipca do sierpnia. Owocem jest rozłupnia.

Surowcem zielarskim jest liść, który zawiera  olejek miętowy, witaminę C, karoten, rutynę, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje właściwości zwiększające wydzielanie soku żołądkowego, pobudzające wytwarzanie żółci i usprawniające pracę jelit. Ponadto wykazuje działanie odkażające, przeciwzapalne i uspokajające. Wykorzystywana jest jako środek wiatropędny, przy zaburzeniach trawienia, w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych. Zewnętrznie używana jest w nieżycie nosa, do płukania jamy ustnej i gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiat rumianku działa przeciwzapalnie i przeciwskurczowo. Polecany jest przy nieżycie żołądka i jelit oraz zewnętrznie łagodząco na owrzodzenia skóry, hemoroidy, rumień, oparzenia słoneczne i termiczne.


Kwiat rumianku działa przeciwzapalnie i przeciwskurczowo. Polecany jest przy nieżycie żołądka i jelit oraz zewnętrznie łagodząco na owrzodzenia skóry, hemoroidy, rumień, oparzenia słoneczne i termiczne.

Rumianek pospolity jest jedną z popularniejszych roślin leczniczych. Zawiera dużą ilość olejku eterycznego o właściwościach prozdrowotnych, który zawiera:

- chamazulen o właściwościach przeciwalergicznych,

- cholinę - wykazuje działanie lecznicze względem wątroby i ułatwia regeneracje uszkodzonych komórek, wspomaga usuwanie z organizmu nadmiaru cholesterolu i trójglicerydów,

- alfa-bisabolol i jego tlenki o działaniu przeciwzapalnym i antybakteryjnym,

- flawonoidy – antyoksydanty zwalczające wolne rodniki i zapobiegające starzeniu komórek,

- fitosterole obniżające poziom cholesterolu,

- poliacetyleny o działaniu przeciwbólowym, antybakteryjnym i pobudzającym ośrodkowy układ nerwowy,

- garbniki katechinowe o działaniu przeciwzapalnym, antybakteryjnym oraz ściągającym,

- gorycze pobudzające układ trawienny,

- związki kumarynowe i śluzowe o działaniu rozkurczowym i przeciwzakrzepowym,

- witamina C – antyoksydant, wzmacnia układ krążenia,

- sole mineralne.

Napar z rumianku ma działanie uspokajające i ułatwiające zasypianie. Ponadto ułatwia trawienie i działa przeciwzapalnie na błony śluzowe żołądka. Wskazany jest przy bólach żołądka, kolkach czy wzdęciach, a także przy problemach z nerkami i pęcherzem moczowym. Jest także stosowany do zwalczania infekcji gardła i jamy ustnej.

Rumianek może być stosowany u niemowląt w celu złagodzenia kolki oraz do przemywania oczu. Ze względu na właściwości antybakteryjne stosuje się go także do inhalacji podczas przeziębienia oraz w formie kompresów przy skórze podrażnionej, stanach zapalnych oraz grzybiczych.

Ekstrakty z rumianku są składnikiem preparatów przeznaczonych do przetłuszczającej się i skłonnej do łupieżu skóry głowy, a także produktów rozjaśniających włosy blond.

 

Sposób użycia:

1 łyżkę kwiatów (ok. 1 g) zalać szklanką wrzącej wody. Pozostawić pod przykryciem na około 5 minut, przecedzić. Pić świeżo przygotowany napar 1-2 razy dziennie.

 

Składniki:

Suszone kwiaty rurkowe Rumianku pospolitego Marticaria recutita syn. Chamomilla recutita.

 

Informacje dodatkowe:

Suplement diety nie może być stosowany jako substytut (zamiennik) zróżnicowanej diety.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

 

Przeciwwskazania:

Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na rumianek.

Ze względu na brak wystarczających danych stosowanie leku podczas ciąży i karmienia piersią nie jest zalecane.

 

Opakowanie:

50g

 

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe.


Krwawnik pospolity to bylina lub krzewinka z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 50-80 cm wysokości. Łodyga jest prosta, słabo rozgałęziona i ma silny zapach. Liście w są zarysie wąskolancetowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste, rzadko rozmieszczone na łodygach i ciemnozielone. Kwiaty są  białe lub różowe z żółtawym środkiem, tworzą płaskie kwiatostany, utworzone z koszyczków zebranych w baldachogrono. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października.  Owocem jest spłaszczone niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera olejek eteryczny, cholinę,  flawonoidy,  garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Wykorzystywany jest w alergiach, z katarem siennym włącznie, przeciw zapaleniom, w stanach nieżytowych jako wzmacniające funkcję trawienia, wydzielania żółci i moczopędne, w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit oraz w chorobie wrzodowej. Ponadto ułatwiają krzepnięcie krwi, są pomocne przy zaburzeniach miesiączki i jako środek napotny obniżający temperaturę organizmu w stanach gorączkowych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące, ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne.


Skrzyp to roślina wieloletnia należąca do rodziny skrzypowatych. Ma dwa rodzaje pędów -  zarodnionośny, który pojawia się wczesną wiosną i jest soczysty, wzniesiony i nierozgałęziony, osiąga 10–30 cm wysokości. Pęd płonny pojawia się pod koniec wiosny, osiąga wysokość do 40 cm, jest zielony, okółkowo rozgałęziony, szorstki i żeberkowany. Liście występują na pędach w okółku, są bardzo drobne, otaczają węzły i wzmacniają je. Kłącze jest długie i czołgające się. Przydeptana roślina wydaje charakterystyczne dźwięk „skrzypnięcia”.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  sole mineralne, a zwłaszcza w związki krzemu, flawonoidy, kwasy organiczne, saponiny, fitosterole, garbniki, witaminę C, karotenoidy i sole potasu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące (dostarcza organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów), ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne. Zapobiega tworzeniu się kamieni w układzie moczowym i miażdżycy. Wpływa na przemianę materii i stan błon śluzowych. Ponadto działa korzystnie na drogi oddechowe (zwłaszcza przy gruźlicy płuc).

Zewnętrznie stosowany jest do przemywania skóry w przypadku ran i chorób skórnych,  wywar ze skrzypu jest także stosowany w kosmetykach służących do płukania włosów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.


Podbiał - gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych (złożonych), osiąga od 5-20 cm wysokości, chociaż odnotowywano również wyższe osobniki. Ze względu na to, iż łodyga w środku jest pusta, odchyla się lekko w dół.  Pokryta jest łuskowatymi, czerwonawymi liśćmi, przed kwitnieniem. Okrągławe liście, sercowate przy ogonkach pojawiają się przy powierzchni ziemi po przekwitnięciu kwiatów i pokryte są od spodu srebrzystym meszkiem. Kwiaty pojawiają się między lutym a kwietniem, wyrastają jako mały, złocistożółty koszyczek na każdej łodydze kwiatonośnej. Zewnętrzne kwiaty są języczkowate, a środkowe rurkowate. Owocem jest duża i naga niełupka, z białym puchem kielichowym.  Łacińska nazwa oznacza dokładnie „rozpędzacz kaszlu”.

W ziołolecznictwie zastosowanie ma kwiat oraz liść podbiału, który ma głównie charakter surowca śluzowego. Innymi składnikami są garbniki,  flawonoidy, a ponadto cholina,  sole mineralne bogate w cynk, gorycze i nieco olejku eterycznego. Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.  Wyzwala odruch wykrztuśny, poprzez  spęcznienie i rozrzedzenie zalegającej wydzieliny oraz pobudzenie ruchów nabłonka rzęskowego. Zewnętrznie może być stosowany przy otarciach skóry i ranach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne.


Perz, bylina należąca do rodziny wiechlinowatych, osiągająca wysokość 20–150 cm. Łodyga w formie źdźbła, które jest wzniesione lub podnoszące się, nagie i gładkie, z kolankami i międzywęźlami. Liście są żywozielone lub sinozielone, płaskie, równowąskie, osadzone na łodydze skrętolegle. Otwartymi pochwami obejmują łodygę. Blaszka liściowa jest szorstka z wierzchu. Kwiaty zebrane sa na szczycie łodygi w  spłaszczone kłosy. Każdy z nich składa się z gęstych, jajowatolancetowatych, spłaszczonych po bokach kłosków. Owocem jest żółtawy ziarniak. Kłącze jest jasne, z dużymi i licznymi rozłogami.
Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera inulinę, saponiny, olejek eteryczny, kwasy organiczne, substancje gumowe, śluzy,  krzemionkę, duże ilości węglowodanów, sole mineralne i witaminę C.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne. Szczególne zastosowanie znajduje przy wspomaganiu leczenia chorób przemiany materii, jako zioło oczyszczające krew – przy chorobach reumatycznych, dny moczanowej,  trądziku. Wykorzystywany  jest również pomocniczo przy zwalczaniu nieżytów górnych dróg oddechowych, przy obrzękach wątroby, zmniejszonym wydzielaniu żółci, kamicy żółciowej, hemoroidach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.