Zapalenie zakrzepowe żył (mieszanka ziołowa 450g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy zapaleniu zakrzepowym żył. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

3,60 zł

-2%

3,67 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


3,17 zł

-2%

3,23 zł


33,98 zł

-2%

34,67 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kora wierzby50g
2Kwiat bzu czarnego50g
3Kwiat wiązówki50g
4Kwiatostan głogu50g
5Liść brzozy50g
6Liść ruty50g
7Ziele jemioły50g
8Ziele nawłoci50g
9Ziele serdecznika50g

Zawartość pakietu

Surowiec wykazuje działanie moczopędne, ściągające, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, przeciwbakteryjne, uszczelniające naczynia krwionośne.


Nawłoć pospolita to wieloletnia roślina z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 20-100 cm wysokości. Łodyga jest pojedyncza, wzniesiona, sztywna, pusta w środku z czerwonymi refleksami w niższych partiach. Górne liście są lancetowate z zaostrzonym końcem i bezogonkowe. Na środku łodygi są ogonkowe, dolne wydłużone, karbowane na brzegach i eliptyczne. Drobne i żółte kwiaty tworzą koszyczki, które zebrane są w wiechowate kwiatostany na szczycie łodygi. Kwitnienie ma miejsce od lipca do września. Owocem jest słabo żebrowana niełupka z puchem kielichowym.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  garbniki, saponiny, flawonoidy (najważniejsze to rutyna i kwercetyna), olejki eteryczne i kwasy organiczne.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne, ściągające, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, przeciwbakteryjne, uszczelniające naczynia krwionośne. Wykorzystywana jest przy stanach zapalnych dróg moczowych, kamicy nerkowej, skazie moczanowej, pomocniczo w chorobach reumatycznych, nadciśnieniu, przeziębieniu. Ponadto ogranicza nadmierną fermentację jelitową oraz zmniejsza niewielkie krwawienia przewodu pokarmowego. Jest także zalecana jako środek odtruwający (wspomagający usuwanie szkodliwych produktów przemiany materii).

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Ziele jemioły to doskonałe panaceum na obniżenie ciśnienia krwi.


Jemioła pospolita, jemioła biała ( Viscum album)  to krzewinka z rodziny sandałowcowatych ( Santalaceae). Jest rośliną półpasożytniczą, o kulistym kształcie, osiągającą 1 m średnicy. Łodyga jest niekorkowaciejąca, zielona,  rozgałęziająca się nibywidlasto. System korzeniowy to rozbudowany system ssawek, rozrastając się w gałęziach drzewa dostarcza wody i soli mineralnych. Liście są szerokolancetowate, tępo zakończone, skórzaste i grube. Zrośnięte nasadą po dwa i nakrzyżległe. Kwiaty są jednopłciowe, żółtawe i niewielkie), zebrane w grupy umieszczone w rozwidleniach gałązek. Kwitnienie ma miejsce od lutego do kwietnia. Owocem jest biała, okrągła nibyjagoda.

Surowiec wykazuje działanie  obniżające ciśnienie tętnicze krwi, poprzez bezpośrednie działanie na serce. Stosowana jest  pomocniczo w leczeniu choroby nadciśnieniowej, przy podwyższonym ciśnieniu krwi lub jego zmianach pod wpływem bodźców psychicznych, w okresie pokwitania oraz przy miażdżycy. Ponadto działa przeciwkrwotocznie w zbyt obfitych miesiączkach. Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera cholinę i jej estry, związki trójterpenowe, alkaloid – wiskozynę oraz witaminę C.


Jej stosowanie należy jednak skonsultować z lekarzem, ponieważ jest środkiem silnie działającym.

Surowiec wykazuje działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych i układu moczowego, przeciwkaszlowe i wywołuje krwawienie przy zbyt skąpych miesiączkach


 Ruta to roślina należąca do rodziny rutowatych, osiąga 20-60 (niekiedy nawet do 100) cm wysokości. Łodyga jest wzniesiona, zwykle pojedyncza, nie owłosiona, dołem drewniejąca. Liście są podwójnie lub potrójnie pierzastosieczne, rozmieszczone dookoła łodygi. Szczytowy listek ma kształt odwrotnego jaja. Kwiaty zebrane są w wiechowate kwiatostany, wyrastające w kątach górnych liści. Są żółte lub żółtawozielone, promieniste i obupłciowe. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia. Owocem jest wielonasienna torebka. Roślina wydziela aromatyczny zapach przy rozcieraniu i zrywaniu.

Surowcem zielarski jest ziele, które  zawiera  olejek eteryczny, furanokumaryny, flawonoidy, alkaloidy, kumarynę, umbeliferon, kwasy organiczne, witamina C i sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie  rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych i układu moczowego, przeciwkaszlowe i wywołuje krwawienie przy zbyt skąpych miesiączkach. Ziele obniża w niewielkim stopniu ciśnienie krwi i poprawia krążenie obwodowe dzięki zmniejszeniu oporów w drobnych naczyniach. Dodatkowo ma korzystny wpływ na produkcję żółci  i ma również własności odtruwające.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, wzmacniające, regulujące pracę serca, przeciwskurczowe, ściągające, słabo moczopędne i przeciwbiegunkowe.


Serdecznik to bylina należąca do rodziny jasnotowatych, osiąga 30-150 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona, wznosząca się prosto, czterokanciasta, owłosiona, niekiedy nabiegła czerwonawo. Liście przyziemne i niższe łodygowe są dłoniastosieczne, górne natomiast są węższe. Wszystkie liście przytwierdzone są długimi ogonkami i ustawione parami naprzeciw siebie. Kwiaty są wargowe, drobne i wyrastają w nibyokółkach w kątach liści. Górna warga jest różowa i na brzegach silnie owłosiona, a dolna purpurowo-biała z żółtym odcieniem, cętkowana. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest rozłupnia.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera flawonoidy, garbniki, glikozyd dwuterpenowy marubinę, saponiny, alkaloid – stachydrynę, kwasy organiczne,  sole wapnia, potasu, krzemu.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, wzmacniające, regulujące pracę serca, przeciwskurczowe, ściągające, słabo moczopędne i przeciwbiegunkowe. Polecany jest zwłaszcza przy kołataniu serca i arytmii. Ponadto wzmacnia mięsień sercowy, pomaga przy nadciśnieniu, wzmacnia w klimakterium, stanach lekowych i osłabieniu serca, a jego przeciwskurczowe własności wykorzystuje się przy bólach brzucha (zmniejsza skurcze jelit), wzdęciach, zaburzeniach trawienia, biegunkach i przy bolesnym miesiączkowaniu. Zewnetrznie stosowany jest do irygacji pochwy lub upławach oraz do przemywania oczu w zapaleniu spojówek lub przy zmęczonych oczach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje  tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość


Głóg dwuszyjkowy to ciernisty krzew z rodziny różowatych, osiągający 4 m wysokości. Kora jest gładka i szara. Gałęzie są elastyczne, silnie splątane z ostrymi cierniami. Liście są odwrotnie jajowate, u podstawy klinowate, pojedyncze. Od góry są ciemnozielone, spodem jaśniejsze. Kwiaty są białe lub różowe, drobne i tworzą baldachogrona. Kwitnienie ma miejsce w maju. Owocem jest prawie kulisty owoc jabłkowaty ciemnoczerwonego koloru.

Surowiec wykazuje tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość. Ponadto ma zdolność zmniejszania napięcia naczyń wieńcowych serca, powodując ustąpienie bólu i uczucia duszności oraz wzmożenie przepływu krwi. Wykorzystywany jest  przy nadciśnieniu, przy nerwicach, bezsenności, dolegliwościach wieku starczego oraz w leczeniu po zawale mięśnia sercowego.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera  saponiny, flawonoidy, związki purynowe, nukleozydy, garbniki, witaminy, związki kumarynowe.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiat wiązówki używany jest w medycynie ludowej od lat – ze względu na dobroczynne działanie na układ pokarmowy oraz układ immunologiczny.


Wiązówka to bylina spotykana na terenie Azji i Europy, osiagająca do 1,5 metra wysokosci. Spotykana jest zazwyczaj na terenach wilgotnych i podmokłych. Ze względu na swój przyjemny dla oka wygląd ( kwiatostany drobnych białych kwiatków) stosuje się ją jako roślinę ozdobną nad oczkami wodnymi i innymi tego typu zbiornikami.

Kwiat wiązówki używany jest w medycynie ludowej od lat – ze względu na dobroczynne działanie na układ pokarmowy oraz układ immunologiczny.

W kwiatach znajdziemy:

- olejki eteryczne,

- flawonoidy – naturalne przeciwutleniacze,

- garbniki – związki o charakterze sciągającym,

- kwasy organiczne,

- minerały – niezbędne do przemian na poziomie komórkowym,

- glikozydy o działaniu przeciwzapalnym.

 

                              

Napary z kwiatów wiązówki stosuje się w przypadku przeziębienia czy tez grypy – wykazuje działanie napotne i przeciwgorączkowe.

Obecnośc salicyny działającej przeciwzapalnie wspomaga leczenie infekcji i powrót organizmu do równowagi. Ponadto, wykazuje działanie przeciwreumatyczne i oczyszczające – działa lekko moczopędnie.

Spozywanie:

Dorośli: 1 łyżeczkę kwiatów zalać szklanką wrzącej wody. Zaparzać pod przykryciem 5 minut, przecedzić i wypić - 2 razy dziennie.

Stosuje się ją w leczeniu przeziębień, reumatyzmu, migrenach, bólu stawów i mięśni, a także w profilaktyce zawału serca.


Wierzba jest drzewem należącym do rodziny wierzbowatych, do których należy także topola, dorastającym do 30 m wysokości i o szerokiej koronie. Pędy wierzby są długie, elastyczne, dość gładkie, żółte lub oliwkowobrązowe. Liście mają kształt lancetowaty, są długie i wąskie, Młode są mocno owłosione, starsze tylko po spodniej stronie. Białą barwe nadaje im gęsty kutner. Wierzba kwitnie w kwietniu i maju, wraz z rozwijaniem liści. Surowcem zielarskim jest kora.

Składnikami kory są flawonoidy, garbniki, glukozydy fenolowe : salikortyna i salicyna.
Wierzba jest symbolem siły odradzającego się życia, wykazuje zdolność odtworzenia drzewa z małego pędu włożonego w wilgotną ziemię.

Salicyna w organizmie człowieka przekształca się w kwas salicylowy, który jest głównym czynnikiem działania przeciwzapalnego leków z wierzby. Dodatkowo preparaty zawierające wierzbę działają przeciwbólowo, moczopędnie, ściągająco, uspokajająco i obniżają gorączkę. Stosuje się ją przy przeziębieniach, bólach reumatycznych, migrenach, bólach stawów i mięśni, a także przy wspomaganiu i regulacji pracy serca.
Zewnętrznie znajduje zastosowanie na trudno gojące się rany, zakażenia skóry powodowane przez bakterie oraz przeciw nadmiernej potliwości nóg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liście brzozy działają moczopędnie, odtruwająco i wzmacniająco, regulują procesy trawienne, przeciwdziałają zapaleniom, zapobiegają reumatyzmowi.


Brzoza jest drzewem należącym do rodziny brzozowatych, osiągającym średnio od 20 do 25 m wysokości. Jest jednym z najładniejszych polskich drzew, swój urok zawdzięcza charakterystycznemu  pokrojowi dzięki zwisającym z konarów długim i cienkim gałązkom oraz łuszczącej się okrężnie, białej i cienkiej korze, u nasady starych pni kora jest czarna, gruba i spękana. Na gałęziach młodszych kora zwykle jest różowo-biała, a nawet ciemnoczerwono-brunatnawa i błyszcząca na drobnych gałązkach.  Początkowo korona jest spiczasto-stożkowata oraz wąska, później nieregularna i okrągławo sklepiona.  Zwykle pień jest prosty bądź skrzywiony, niekiedy bywa również jednostronnie pochylony. Konary dolne są wyraźnie odstające oraz stosunkowo krótkie, natomiast w górnej i środkowej strefie korony stromo wzniesione. Pędy są nieowłosione i szorstkie, pokryte małymi wypukłościami o charakterze brodawek, dzięki którym gatunek ten otrzymał nazwę brzozy brodawkowatej. Pączki osiągają długość około 4 mm, są lekko zaostrzone , błyszcząco zielone lub brunatnawe. Liście są okrągławo-owalne bądź trójkątne w zarysie, czasami także rombowate i osiągają od 2 do 6 cm długości. Są długoogonkowe z nasadą szerokoklinowatą, blaszka liściową obustronnie naga, a jej brzeg podwójnie piłkowany. Brzoza brodawkowata jest gatunkiem jednopiennym: kotki męskie początkowo maja barwę brunatną, natomiast później przybierają kolor jasnożółty, długości od 3 do 6 cm: kotki żeńskie z początku mają barwę zielonkawą, w stanie dojrzałym staja się natomiast jasno- bądź średniobrunatne.  Gatunek kwitnie od marca do maja. Ma małe wymaganie w stosunku co do gleby, znakomicie znosi zanieczyszczenia powietrza oraz jest całkowicie odporna na mrozy. Dlatego też stanowi gatunek pionierski, z łatwością rozsiewany przez wiatry.


Surowcem zielarskimliście, które zawierają saponiny, flawonoidy, kwasy organiczne, żywice, garbniki katechinowe, sole mineralne, olejek eteryczny i związki trójterpenowe.

Surowcem zielarskim może także być kora brzozowa będąca źródłem betuliny (organiczny związek chemiczny z grupy trójterpenów) stosowanej w leczeniu trądziku.

Liście brzozy działają moczopędnie, odtruwająco i wzmacniająco, regulują procesy trawienne, przeciwdziałają zapaleniom, zapobiegają reumatyzmowi. Surowiec jest stosowany przy kamicy nerkowej, przy obrzękach na tle krążeniowym, jako środek na porost włosów,  w przewlekłych chorobach dróg moczowych, niewydolności nerek, przy gośćcu i przy łuszczycy.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.