Osłabienie mięśnia sercowego (mieszanka ziołowa 450g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy osłabieniu mięśnia sercowego. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

3,17 zł

-2%

3,23 zł


3,98 zł

-2%

4,06 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

33,20 zł

-2%

33,88 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Korzeń kozłka50g
2Korzeń lubczyka50g
3Kwiatostan głogu50g
4Kwiatostan kocanki50g
5Liść melisy50g
6Liść pokrzywy50g
7Owoc głogu50g
8Owoc róży50g
9Ziele serdecznika50g

Zawartość pakietu

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, wzmacniające, regulujące pracę serca, przeciwskurczowe, ściągające, słabo moczopędne i przeciwbiegunkowe.


Serdecznik to bylina należąca do rodziny jasnotowatych, osiąga 30-150 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona, wznosząca się prosto, czterokanciasta, owłosiona, niekiedy nabiegła czerwonawo. Liście przyziemne i niższe łodygowe są dłoniastosieczne, górne natomiast są węższe. Wszystkie liście przytwierdzone są długimi ogonkami i ustawione parami naprzeciw siebie. Kwiaty są wargowe, drobne i wyrastają w nibyokółkach w kątach liści. Górna warga jest różowa i na brzegach silnie owłosiona, a dolna purpurowo-biała z żółtym odcieniem, cętkowana. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest rozłupnia.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera flawonoidy, garbniki, glikozyd dwuterpenowy marubinę, saponiny, alkaloid – stachydrynę, kwasy organiczne,  sole wapnia, potasu, krzemu.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, wzmacniające, regulujące pracę serca, przeciwskurczowe, ściągające, słabo moczopędne i przeciwbiegunkowe. Polecany jest zwłaszcza przy kołataniu serca i arytmii. Ponadto wzmacnia mięsień sercowy, pomaga przy nadciśnieniu, wzmacnia w klimakterium, stanach lekowych i osłabieniu serca, a jego przeciwskurczowe własności wykorzystuje się przy bólach brzucha (zmniejsza skurcze jelit), wzdęciach, zaburzeniach trawienia, biegunkach i przy bolesnym miesiączkowaniu. Zewnetrznie stosowany jest do irygacji pochwy lub upławach oraz do przemywania oczu w zapaleniu spojówek lub przy zmęczonych oczach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje  tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość


Głóg dwuszyjkowy to ciernisty krzew z rodziny różowatych, osiągający 4 m wysokości. Kora jest gładka i szara. Gałęzie są elastyczne, silnie splątane z ostrymi cierniami. Liście są odwrotnie jajowate, u podstawy klinowate, pojedyncze. Od góry są ciemnozielone, spodem jaśniejsze. Kwiaty są białe lub różowe, drobne i tworzą baldachogrona. Kwitnienie ma miejsce w maju. Owocem jest prawie kulisty owoc jabłkowaty ciemnoczerwonego koloru.

Surowiec wykazuje tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość. Ponadto ma zdolność zmniejszania napięcia naczyń wieńcowych serca, powodując ustąpienie bólu i uczucia duszności oraz wzmożenie przepływu krwi. Wykorzystywany jest  przy nadciśnieniu, przy nerwicach, bezsenności, dolegliwościach wieku starczego oraz w leczeniu po zawale mięśnia sercowego.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera  saponiny, flawonoidy, związki purynowe, nukleozydy, garbniki, witaminy, związki kumarynowe.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje  tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość


Głóg dwuszyjkowy to ciernisty krzew z rodziny różowatych, osiągający 4 m wysokości. Kora jest gładka i szara. Gałęzie są elastyczne, silnie splątane z ostrymi cierniami. Liście są odwrotnie jajowate, u podstawy klinowate, pojedyncze. Od góry są ciemnozielone, spodem jaśniejsze. Kwiaty są białe lub różowe, drobne i tworzą baldachogrona. Kwitnienie ma miejsce w maju. Owocem jest prawie kulisty owoc jabłkowaty ciemnoczerwonego koloru.

Surowiec wykazuje tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość. Ponadto ma zdolność zmniejszania napięcia naczyń wieńcowych serca, powodując ustąpienie bólu i uczucia duszności oraz wzmożenie przepływu krwi. Wykorzystywany jest  przy nadciśnieniu, przy nerwicach, bezsenności, dolegliwościach wieku starczego oraz w leczeniu po zawale mięśnia sercowego.

Surowcem zielarskim jest owoc, który zawiera  saponiny, flawonoidy, związki purynowe, nukleozydy, garbniki, witaminy, związki kumarynowe.   

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Uważany jest za silny środek moczopędny, działa również wykrztuśnie, przy zapaleniu dróg oddechowych, reguluje bolesne i skąpe miesiączkowanie.


Lubczyk jest byliną należącą do rodziny baldaszkowatych. Na początku sezonu wegetacyjnego tworzy rozetę dużych pierzastych liści. Osobniki starsze niż rok w czerwcu wytwarzają łodygę z mniejszymi liśćmi, które w charakterystyczny sposób obejmują łodygę rozdętymi ogonkami. Łodyga jest wzniesiona, naga, prosta, delikatnie rowkowana, wewnątrz pusta i osiąga wysokość 0,5-1,5 m. Rozgałęzia się słabo i tylko w górnej części.. Pod ziemią roślina posiada grube kłącze, które zapewnia lubczykowi wieloletni wzrost. Kwiaty pojawiają się między lipcem a sierpniem i zebrane są w duży baldach. Są drobne i mają kolor żółty lub cytrynowy. Owocem jest podwójna rozłupnia, spłaszczona i wyraźnie żeberkowana, rozpadająca się na „oskrzydlone” części.


Surowcem mającym zastosowanie w zielarstwie są korzenie i kłącza lubczyka. Lubczyk jest powszechnie znany od wczesnego średniowiecza i prawdopodobnie pochodzi z Iranu. Ziele lubczyka stanowi dobrą przyprawę do zup (szczególnie do rosołu), jest również stosowane jako składnik kosmetyków.

Korzeń  zawiera przede wszystkim:

olejek lotny, skrobię w dużych ilościach, cukry, żywice, kumarynę, kwasy organiczne, związki ftalidowe,  furanokumaryny ), kwasy polifenolowe , fitosterole.

Uważany jest za silny środek moczopędny, działa również wykrztuśnie, przy zapaleniu dróg oddechowych, reguluje bolesne i skąpe miesiączkowanie.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.



Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie.


Kozłek, waleriana, biedrzan, kocia trawa jest byliną osiągająca wysokość 70-150 cm. W pierwszym roku życia roślina wytwarza przyziemna rozetę ogonkowych liści. W drugim wytwarza masywną łodygę, która jest wyprostowana i delikatnie żeberkowana. Łodyga Wewnątrz dęta, walcowata, na dole owłosiona, górą naga. Liście górne (łodygowe) osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, dolne ogonkowe. Wszystkie są nieparzysto-pierzastosieczne na spodniej stronie z reguły owłosione długimi włoskami. Kwiaty  są drobne i zebrane  w baldachokształtne kwiatostany szczytowe, pojawiają się od lipca do sierpnia, o zmiennym kolorze, od białego przez róż do lila. Pod ziemią posiada krótkie kłącze, które z reguły nie wytwarza rozłogów. Owocem jest podłużnie jajowaty orzeszek, który przybiera barwę od beżowego do brunatnego.

Zastosowanie w lecznictwie ma przede wszystkim korzeń, który gromadzi się jesienią. Należy pamiętać, że wzmaga działanie środków nasennych, trzeba zatem unikać stosowania równocześnie z podobnym typem leków.

Surowiec zawiera liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowego, kwas walerenowy, waleranon, walerenal i inne. Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Ponadto wzmacnia serce i obniża wysokie ciśnienie. Zewnętrznie można go stosować przy gojeniu ran i wrzodów oraz usuwaniu drzazg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności


Melisa jest to bylina należąca do rodziny wargowych. Osiąga wysokość 30-60 cm, a jej łodyga jest prosta, wzniesiona,  czterokanciasta w przekroju i gęsto pokryta drobnymi włoskami. Jajowate iście rozmieszczone są na przemian wzdłuż łodygi, maja krótki ogonki i ząbkowany brzeg blaszki. Kwitnie od czerwca do września, a kwiaty są koloru białego, rzadziej błękitne lub różowawe. Owoc składa się z czterech małych rozłupek. Surowcem leczniczym są liście, które zbiera się przed rozpoczęciem kwitnienia. Do uprawy melisy najbardziej nadają się miejsca słoneczne i osłonięte, ale zniesie także lekkie zacienienie. Ze względu na to, iż melisa jest rośliną miododajną, zajmuje szczególne miejsce u pszczelarzy.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności. Cenione jest szczególnie przez osoby pracujące umysłowo i uczące się, ponieważ łagodzi stres, nie zaburzając przy tym pracy intelektualnej. Wpływa również korzystnie na pracę układu pokarmowego, poprawiając trawienie i apetyt. Może być również stosowana zewnętrznie jako okłady na urazy, bóle stawów i owrzodzenia.

Melisa zawiera olejki eteryczne (cytronelol, linalol, geraniol), a także ponadto garbniki, witaminy, kwasy organiczne i śluzy.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Ponadto witamina C jest poocna w utrzymaniu odpowiedniego poziomu odpornosci naszego organizmu.


Owoc dzikiej róży to naturalne i bogate źródło witaminy C - już 3 owoce wystarczą na pokrycie dziennego zapotrzebowania organizmu na kwas askorbinowy.

Witamina C jest niezbędna do przemian tkanki łącznej, a dokładniej kolagenu. W związku z tym wpływa dobroczynnie na stan:

- kości

- stawów

- dziąseł

- skóry.

Ponadto witamina C jest poocna w utrzymaniu odpowiedniego poziomu odpornosci naszego organizu.

Wspomaga pozbywac się z naszego oranizmu patogennych drobnoustrojow poprzez uszkaszanie ich struktur komórkowych. Łagodzi też skutki walki z patogenami podczas reakcji odpornościowych.

Kwas askorbinowy jest silnym antyoksydantem - pomaga nam w walce z wolnymi rodnikami. Te reaktywne formy tlenu powstaja pdczas standardowych przeian komórkowych oraz w wyniku oddziaływania środowiska.

                                  

Ich zwiększone powstawanie powodują między innymi:

- palenie papierosów

- picie alkoholu

- spozywanie lekow

- przebywanie w zanieczyszczonym środowisku

- ekspozycja na promieniowanie UV.

Sposób użycia:

1 łyżeczkę owoców zalać wrzącą wodą. Pozostawić n ok.a 10 minut pod przykryciem do zaparzenia.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Roślina ma działanie żółciopędne, moczopędnie, przeczyszczająco i pobudzająco na czynności żółciowe


Roślina należąca do rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 10-30 cm wysokości. Pokryta jest cała srebrzystymi włoskami, przez co jest wełnistofilcowata i nie tyle zielona co popielatoszara. Łodyga jest ulistniona i rozgałęzia się. Liście dolne są podłużne i odwrotnie jajowate, górne wąskie i mocno zaostrzone Roślina pod ziemia posiada kłącze. Kwiaty są pomarańczowo-żółto-złociste rzadziej bladożółte, zebrane w koliste koszyczki, które tworzą baldachokształtną wiechę. Wewnętrzne kwiaty wyrastają w jednym szeregu i są rurkowe, obupłciowe, a brzeżne to kwiaty żeńskie. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października. Owocem jest niełupka z puchem kielichowym.


Surowcem mającym zastosowanie w zielarstwie jest kwiat kocanki, który zawiera  glukozydy, karotenoidy, fitosterole, kwasy organiczne, garbniki i olejek eteryczny. Kocanki piaskowe podlegają w Polsce częściowej ochronie.

Roślina ma działanie żółciopędne, moczopędnie, przeczyszczająco i pobudzająco na czynności żółciowe. Stosowana jest w wspomaganiu pracy wątroby (szczególnie powstałych na tle niedostatecznego wytwarzania żółci)i, w stanach zapalnych i skurczowych dróg żółciowych, także w niedokwaśności soku żołądkowego, a co za tym idzie w regulacji zaburzeń trawienia. Wykorzystywana jest także przy reumatyzmie.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.