Krztusiec (mieszanka ziołowa 550g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy krztuścu. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.
x 2

13,96 zł

-2%

14,24 zł


3,45 zł

-2%

3,52 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

67,47 zł

-2%

68,85 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kwiat bławatka50g
2Kwiat bzu czarnego50g
3Kwiat pierwiosnka50g
4Liść podbiału50g
5Liść szałwii50g
6Owoc kopru włoskiego50g
7Pączki sosny50g
8Porost islandzki50g
9Ziele macierzanki50g
10Ziele przetacznika50g
11Ziele tymianku50g

Zawartość pakietu

Pączki sosny to doskonały dodatek w walce z przeziębieniem i grypą, który doskonale wspomaga nasz układ immunologiczny przed bakteriami i wirusami.


Sosna zwyczajna to wiecznie zielone drzewo należące do rodziny sosnowatych. Osiąga średnio 30 m wysokości. Przy podstawie pnia starych drzew kora jest gruba, szarobrązowa, głęboko bruzdowana, w górnej partii ma zabarwienie czerwonocynamonowe i łuszczy się cienkimi płatami. Igły są szarozielone (do niebieskozielonych), sztywne, zaostrzone, twarde i drobno piłkowane. Osadzone są parami na krótkopędach i skręcone dookoła swojej osi. Jajowate i o żółtym zabarwieniu są kwiaty męskie, natomiast  żeńskie, w postaci zielonkawych lub czerwonawych łusek, zebrane są w stojące, szyszeczkowate kwiatostany. Szyszki są zamknięte, małe i zielone, czasem zakrzywione, wąskojajowate. System korzeniowy jest palowy.

Surowiec wykazuje działanie przeciwbakteryjne, wykrztuśne i w niewielkim stopniu moczopędne. Wykorzystywane są w lekkich nieżytach górnych dróg oddechowych, w kaszlu, w przeziębieniach. W mieszankach z innymi ziołami stosowane są  przy nieżytach żołądka, jelit i dróg moczowych.

Surowcem zielarskim są pączki, które zawierają  olejek eteryczny (m.in. pinen), substancje żywicowe i goryczowe, garbnik i witaminę C.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
           

Napary z kwiatu bławatka wykazują silne właściwości przeciwzapalne, dodatkowo maja działąnie moczopędne – zwiększają filtracje krwi w nerkach oraz zwiększają diurezę. 


Bławatek to popularna roślina należąca do rodziny astrowatych, powszechnie nazywana modrakiem, występująca głównie w Europie, przez wielu traktowana jako chwast, ale wykorzystywana również jako roślina ozdobna. 

Łodyga osiąga wysokość nawet 90 cm, a jej kwiaty są drobne, o barwie błękitnej, czerwonej lub białej. Jest to roslina jednoroczna, która kwitnie miedzy majem a wrześniem.

W medycynie ludowej traktowana jest jako roslina lecznicza.

Surowcem jest kwiat bławatka, bez kielicha. Zawiera on:

- minerały

- witaminy

- flawonoidy

- antocyjany

- cychorynę

- centaurynę.



ID-100247908.jpg

 

Napary z kwiatu bławatka maja działąnie moczopędne – zwiększają filtracje krwi w nerkach oraz zwiększają diurezę. Działają leczniczo na infekcje dróg moczowych, umozliwiaja pozbycie się nadmiaru wody z organizmu, przeciwdziałają obrzękom i tzw. cellulitowi wodnemu. Pozbywanie się zwiększonej ilośc moczu to też pozbywanie się większej ilości toksyn i zbędnych produktów przemiany materii.

Świetnie sprawdza się we wspomaganiu leczenia chorób nerek, skąpomoczu, zapaleniu kłębuszków nerkowych czy w kamicy nerkowej. Napary stosuje się też do przemywania oczu przy zapaleniu spojówek lub powiek.

Ponadto wykazuje działanie:

- żółciopędne

- przeciwzapalne

- przeciwbakteryjne

- przeciwgrzybicze

- przeciwłupieżowe.


Przygotowanie:

1 łyżkę kwiatów zalać szklanką wrzącej wody i przez 15 minut naparzać pod przykryciem. Potem odstawić na 15 minut i przecedzić.

Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.


Podbiał - gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych (złożonych), osiąga od 5-20 cm wysokości, chociaż odnotowywano również wyższe osobniki. Ze względu na to, iż łodyga w środku jest pusta, odchyla się lekko w dół.  Pokryta jest łuskowatymi, czerwonawymi liśćmi, przed kwitnieniem. Okrągławe liście, sercowate przy ogonkach pojawiają się przy powierzchni ziemi po przekwitnięciu kwiatów i pokryte są od spodu srebrzystym meszkiem. Kwiaty pojawiają się między lutym a kwietniem, wyrastają jako mały, złocistożółty koszyczek na każdej łodydze kwiatonośnej. Zewnętrzne kwiaty są języczkowate, a środkowe rurkowate. Owocem jest duża i naga niełupka, z białym puchem kielichowym.  Łacińska nazwa oznacza dokładnie „rozpędzacz kaszlu”.

W ziołolecznictwie zastosowanie ma kwiat oraz liść podbiału, który ma głównie charakter surowca śluzowego. Innymi składnikami są garbniki,  flawonoidy, a ponadto cholina,  sole mineralne bogate w cynk, gorycze i nieco olejku eterycznego. Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.  Wyzwala odruch wykrztuśny, poprzez  spęcznienie i rozrzedzenie zalegającej wydzieliny oraz pobudzenie ruchów nabłonka rzęskowego. Zewnętrznie może być stosowany przy otarciach skóry i ranach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi.


Szałwia jest półkrzewem należącym do rodziny jasnotowatych, osiąga średnio 20-75 cm wysokości i ma skłonności do pokładania się.  Łodyga jest wzniesiona, drewniejąca od dołu, skąd również zaczynają się bujne rozgałęzienia. Czterokanciasta lub rzadziej okrągła, w górnej partii w dotyku mocno owłosiona.  Zielono-srebrne liście ułożone są naprzeciwlegle, najwyższe umieszczone są bezpośrednio na łodydze, dolne przymocowane są na długich ogonkach, a środkowe na krótszych. Brzegiem lekko karbowane, owalne lub lancetowate, zaostrzone na koniuszkach. Kwiaty pojawiają się w okółkach w kątach górnych liści, dwuwargowe, barwy fioletowo-niebieskiej. Szałwia kwitnie od maja do lipca.

Surowcem zielarskim są liście, które zawierają olejek lotny, który zawiera m.in. tujon,  cyneol,  kamforę i pinen.  Ponadto garbniki,  flawonoidy,  kwasy organiczne, gorycze, duże ilości witaminy B1, witaminy PP oraz karoteny (witaminy A) i duże ilości witaminy C.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi. Ponadto działa uspokajająco, kojąco na depresję, zmęczenie, wyczerpania, a u kobiet karmiących zmniejsza laktację. Zewnętrznie  jest stosowany do płukania jamy ustnej i gardła, do płukania włosów oraz na trudno gojące się rany pod postacią kompresu.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące.


Koper włoski to gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. Osiąga 90-200 cm wysokości. Łodyga jest  rozgałęziona, naga, prosta, drobno żebrowana. Ulistniona skrętolegle i o silnym nalocie woskowym. Liście są  ogonkowe o pochwiastej nasadzie, trzykrotnie pierzaste. Kwiaty zebrane są w baldachy złożone, wyrastające na szczytach pędów, są drobne i żółte. Owocem jest rozłupnia. Roślina ma gruby i palowy korzeń.

Surowcem zielarskim jest owoc, który zawiera olejki eteryczne, flawonoidy, związki białkowe i olej tłusty.

Surowiec wykazuje działanie wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące. Ponadto pobudza wydzielanie żółci i soku żołądkowego. Wykorzystywany jest przy wzdęciach, nadmiernej fermentacji w jelitach, bólach brzucha, braku apetytu, kolkach (szczególnie w pediatrii), odbijaniu i mdłościach.


Koper włoski używany jest jako aromatyczna przyprawa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie antyseptyczne, odkażające, grzybobójcze oraz wykrztuśne.


Tymianek to krzewinka należąca do rodziny jasnotowatych, osiągająca 10-35 cm wysokości. Łodyga jest wyprostowana lub łukowato podnosząca się, silnie rozgałęzione, pokryta gęstymi włoskami i czterokanciasta w przekroju. Dolne gałązki są zdrewniałe. Liście są podwinięte z obu stron ku dołowi, całobrzegie, osadzone na krótkich ogonkach, pod spodem  białojedwabiste, rozmieszczone naprzeciwlegle. Kwiaty są jasnoróżowe lub liliowe, drobne, osadzone w nibyokółkach w kątach liści. Kwitnienie ma miejsce od maja do września (października). Owocem jest rozłupka. Korzeń jest zdrewniały i słabo rozgałęziony. Ze względu na silny aromat stosuje się tymianek także jako przyprawę. Inna nazwa to macierzanka tymianek.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera m.in.  olejek, którego głównym składnikiem jest tymol i karwol.

Surowiec wykazuje działanie antyseptyczne, odkażające, grzybobójcze oraz wykrztuśne. Stosuje  się go przy kaszlu, dolegliwościach gardła, dolegliwościach przewodu pokarmowego, biegunkach, a także do poprawiania apetytu. Ponadto może stosowany na zmęczenie, przy naciągnięciu mięśni oraz w bólach reumatycznych. Zewnętrznie stosuje się go do nacierania klatki piersiowej w infekcjach płucnych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie dezynfekujące, wykrztuśne, przeciwzapalne, rozkurczowe, ściągające, przeciwbakteryjne, moczopędne, antybiotyczne i poprawia trawienie.


 Macierzanka piaskowa to krzewinka lub półkrzew z rodziny jasnotowatych, osiąga 5-30 cm wysokości. Łodyga jest  zdrewniała u nasady, okrągława lub słabo kanciasta, płożąca lub podnosząca się i pokrywają ją delikatne włoski. Liście są eliptyczne, osadzone nakrzyżlegle i maja orzęsione brzegi. Kwiaty są dwupostaciowe; na jednych osobnikach mniejsze, z krótkimi pręcikami, na innych większe z dłuższymi pręcikami. Różowawe lub różowoliliowe i ułożone są w kwiatostanach na szczytach pędów. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do końca sierpnia. Owocem jest drobny orzeszek.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera m.in. olejki eteryczne.

Surowiec wykazuje działanie dezynfekujące, wykrztuśne, przeciwzapalne, rozkurczowe, ściągające, przeciwbakteryjne, moczopędne, antybiotyczne i poprawia trawienie. Ponadto uśmierza także suchy kaszel i zwiększa dopływ krwi do narządów.

Stosowana jest infekcjach płucnych, nieżycie żołądka i jelit, biegunce, bolesnym miesiączkowaniu i jako środek wykrztuśny w infekcjach płucnych. Zewnętrznie używana do gojenia ran, do płukania gardła, przy paradontozie, świądzie, do kąpieli dla rekonwalescentów, ponieważ wzmacnia system nerwowy.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, wykrztuśne,  napotne, poprawiające przemianę materii i stymulujące procesy życiowe.


Pierwiosnka lekarska (pierwiosnek lekarski) to roślina należąca do rodziny pierwiosnkowatych, osiągająca do 40 cm wysokości. Łodyga to głąbik kwiatowy. Liście są podługowatojajowate, pomarszczone, od spodu omszone.  Na szczycie głąbika zebrane są w wielokwiatowy baldaszek kwiaty, koloru złocistożółtego. Kwitnienie ma miejsce od marca do maja. Owocem jest torebka. Wykorzystuje się ją również w kuchni, młode liście, które są bogate w witaminę C dodaje się do sałatek lub doprawia się nimi zupy. Roślina jest w Polsce objęta częściową ochroną gatunkową.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera saponiny, olejek eteryczny, glikozydy fenolowe, garbniki i cukry.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, wykrztuśne,  napotne, poprawiające przemianę materii i stymulujące procesy życiowe. Wykorzystywany jest do kuracji oczyszczających i odtruwających organizm, przy reumatyzmie, lekkiej nerwicy, migrenie, lekkiej bezsenności, nerwowych zaburzeniach połączonych z bólem głowy. Również  przy leczeniu przeziębień, grypy, zapaleniu gardła, krtani i oskrzeli.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Przetacznik wykazuje działanie przeciw biegunkowe, wykrztuśne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz do przemywania ran, na wysypki, choroby skórne o podłożu bakteryjnym i grzybiczym


Przetacznik leśny ( Veronica officinalis) to bylina należąca do rodziny babkowatych i osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona, płożąca się, ze wzniesionymi, szczytowymi częściami. Jest krótko i szorstko owłosiona, a liście rozmieszczone są na niej naprzemiennie. Liście w dolnej partii łodygi są całobrzegie, w górnej karbowano-piłkowane. Dotknięte liście szybko opadają i stąd pochodzi określenie "męska stałość" Kwiaty są fioletowoniebieskie, niebieskie lub błękitne z ciemniejszymi żyłkami. Zebrane są w proste, gęste kwiatostany groniaste wyrastające na długich szypułkach tylko z jednego z naprzeciwległych liści. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia. Owocem jest niewielka torebka. Najsilniejsze właściwości wykazują rośliny rosnące na skraju lasów i pod dębami.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera m.in.  glikozydy irydiowe, mannitol, flawonoidy,  kwasy organiczne i  garbniki.

Dobroczynne działanie przetacznika na organizm ludzki było już znane przez starożytnych Rzymian. Uważany był za "podstawę leczenia wszystkich niedomagań", a do dziś w tradycji ludowej nosi nazwę "zdrowie świata".

Działanie i zastosowanie:

Veronica officinalis wykazuje szerokie spektrum działania

- obniża wysoki poziom cholesterolu

- przeciwbiegunkowo

- wykrztuśne,

- przeciwzapalne,

- przeciwbakteryjne,

- uspakajające,

- przeciwmigrenowe,

- wspomaga pamięć,

-osłania od antybiotyków,

- wspomaga funkcje wątroby i śledziony,

- oczyszczająco,

- rewitalizująco,

- reguluje gospodarkę wodną i gazową organizmu

Napary z ziela przetacznika przyczyniają się do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.  Zaleca się picie takiej herbatki w ilości dwie szklanki dziennie.

Poleca się ją też przy dokuczliwym świądzie starczym. Osoby osłabione i wrażliwe dobrze tolerują ją jako lek żołądkowy o łagodnym działaniu, jednocześnie pobudzający trawienie.

Zwyrodnienie śluzowe żołądka i zaburzenia jelitowe również ustępują po jej zastosowaniu.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to, że przetacznik ma wspaniałe działanie lecznicze w wypadku nerwowości wynikającej z przemęczenia pracą umysłową. Jedna szklanka herbatki wypita wieczorem przed snem, dzięki swemu uspokajającemu działaniu dokonuje prawdziwych cudów.

Zaleca się picie wieczorem tej uspokajającej herbatki osobom intensywnie pracującym umysłowo. Pozwala ona zachować dobrą pamięć, usuwa uczucie zawrotów głowy. Przetacznik zmieszany z selerem usuwa neurastenię jak również melancholię.

Jest skutecznym środkiem przy ostrym  zapaleniu oskrzeli.

W czasie żółtaczki, przy schorzeniach wątroby i śledziony polecana jest  następująca mieszanka: 50 g korzeni mniszka lekarskiego, 25 g kwiatów podróżnika, 25 g marzanki wonnej i 50 g przetacznika. Zioła dobrze wymieszać. W ciągu dnia wypijać łykami dwie szklanki nieosłodzonej herbatki (brać jedną kopiastą łyżeczkę do herbaty ziół na 1/4 litra wody).

Z kwitnących roślin można również sporządzić świeży sok, który poleca się przy długotrwałych schorzeniach skórnych, przede wszystkim przy wypryskach. Codziennie pije się dwie do trzech łyżeczek soku.

Przetacznik jest zielem leczącym rany, polecanym  w jątrzących się, trudno gojących się ranach,szczególnie na podudziach (w okolicy piszczeli).Rany przemywa się najpierw odwarem; potem na noc kładzie się okład nasączony świeżo zaparzoną herbatką i owija tak, aby pozostawał ciepły.

Cierpiący na schorzenia reumatyczne i artretyczne powinni raz wypróbować nalewkę z przetacznika, którą łatwo można sporządzić samemu. Nalewkę tę używa się zewnętrznie do nacierań, a do wewnątrz zażywa się trzy razy dziennie po 15 kropli z odrobiną wody lub herbaty.

  Codzienne picie naparu z przetacznika zmniejsza zwapnienie tętnic, przyczyniając się w ten sposób do zmniejszenia blaszki miażdżycowej i obniżenia ciśnienia tętniczego, ale także mu zapobiega i daje nam, dzięki działaniu oczyszczającemu krew, nowe siły witalne. 

Napar zastosowany na oczy działa podobnie jak wyciągi ze świetlika: przeciwzapalnie, antyseptycznie i lekko ściągająco. Napar z przetacznika może zastąpić napar ze świetlika i może być użyty w okładach do leczenia zapalenia spojówek i powiek, podrażnień gałki ocznej, łagodzenia objawów zmęczenia oczu. Przetacznik wspomaga ustępowanie worków i cieni pod oczami (codzienne okłady z naparu 30-minutowe przez 7 dni).

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie powlekające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwgruźlicze, przeciwkaszlowe, wykrztuśne, antynowotworowe, przeciwpotne, uspokajające, wzmacniające, przeciwwymiotne i odtruwające.


Porost islandzki, płucnica islandzka należy do plechowców (roślin niższych), których ciało nie jest zróżnicowane na wyspecjalizowane organy. Plecha składa się z dwóch organizmów: glonu i grzyba, ma brunatną lub brunatnozieloną barwę, jest silnie rozgałęzioną, spłaszczoną, dwudzielnie powcinana,  liściokształtna. Krawędzią jest nieregularnie ząbkowaną, o brzegach podwiniętych do wewnątrz. Centralna część plechy przytwierdza się do podłoża specjalnymi nitkami grzyba - chwytnikami , które występują na dolnej powierzchni plechy. Cała poplamiona jest na czerwonawo i biało. W Polsce porost islandzki jest pod częściową ochroną gatunkową.c

Surowiec wykazuje działanie powlekające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwgruźlicze, przeciwkaszlowe, wykrztuśne, antynowotworowe, przeciwpotne, uspokajające, wzmacniające, przeciwwymiotne i odtruwające. Ponadto reguluje wypróżnienia i przemianę materii, zwiększa wydzielanie soku żołądkowego (w małych dawkach, natomiast w dużych powstrzymuje), trzustkowego i jelitowego oraz hamuje oddziaływanie kwasu solnego na śluzówkę żołądka. Wykorzystywany jest w stanach zapalnych i nieżycie przewodu pokarmowego, w chorobie wrzodowej, w stanach zapalnych i infekcjach układu oddechowego, stany zapalne skóry, oczu i odbytu.


Surowcem zielarskim jest cała plecha, która zawiera:

- kwasem cetrarowy,

- kwas licheno-stearowy,

- kwas fumarowy,

- kwas szczawiowy i winowy,

- polisacharydy,

- hemicelulozy,

- kwas krzemowy,

- kwasy lichenowe,

- śluzy,

- barwniki,

- sole mineralne,

- licheniny,

- izolicheniny.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.