Gruźlica odporna na antybiotyki (mieszanka ziołowa 450g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy gruźlicy odpornej na antybiotyki. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

3,17 zł

-2%

3,23 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

38,01 zł

-2%

38,79 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Korzeń lubczyka50g
2Korzeń lukrecji50g
3Korzeń mniszka lekarskiego50g
4Kwiat słonecznika50g
5Pączki sosny50g
6Ziele krwawnika50g
7Ziele poziewnika50g
8Ziele rdestu ptasiego50g
9Ziele skrzypu polnego50g

Zawartość pakietu

Surowiec wykazuje działanie moczopędne ( zwiększa wydalanie moczu w kamicy nerkowej), żółciopędne, przeciwkrwotoczne i ściągające.


Rdest ptasi to roślina jednoroczna lub dwuletnia należąca do rodziny rdestowatych. Łodyga jest rozgałęziona, pełzająca (rzadziej wznosząca się), osiąga 10-50 cm długości. Młode pędy boczne wyraźnie się wznoszą. Liście są owalne, eliptyczne lub równowąskie, drobne, przytwierdzone krótkimi ogonkami, z pochwą obejmującą łodygę. Kwiaty są białozielone, seledynowe lub czerwonawozielone, niepozorne i wyrastają w kątach liści. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do października. Owocem jest trójkanciasty orzeszek.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  flawonoidy, krzemionkę rozpuszczalną,  garbniki, kwasy polifenolowe, cukry i sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne ( zwiększa wydalanie moczu w kamicy nerkowej), żółciopędne, przeciwkrwotoczne i ściągające. Wykorzystywany jest także wewnętrznie przy schorzeniach płucnych, a zewnętrznie przy krwawiących, źle gojących się ranach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące, ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne.


Skrzyp to roślina wieloletnia należąca do rodziny skrzypowatych. Ma dwa rodzaje pędów -  zarodnionośny, który pojawia się wczesną wiosną i jest soczysty, wzniesiony i nierozgałęziony, osiąga 10–30 cm wysokości. Pęd płonny pojawia się pod koniec wiosny, osiąga wysokość do 40 cm, jest zielony, okółkowo rozgałęziony, szorstki i żeberkowany. Liście występują na pędach w okółku, są bardzo drobne, otaczają węzły i wzmacniają je. Kłącze jest długie i czołgające się. Przydeptana roślina wydaje charakterystyczne dźwięk „skrzypnięcia”.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  sole mineralne, a zwłaszcza w związki krzemu, flawonoidy, kwasy organiczne, saponiny, fitosterole, garbniki, witaminę C, karotenoidy i sole potasu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące (dostarcza organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów), ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne. Zapobiega tworzeniu się kamieni w układzie moczowym i miażdżycy. Wpływa na przemianę materii i stan błon śluzowych. Ponadto działa korzystnie na drogi oddechowe (zwłaszcza przy gruźlicy płuc).

Zewnętrznie stosowany jest do przemywania skóry w przypadku ran i chorób skórnych,  wywar ze skrzypu jest także stosowany w kosmetykach służących do płukania włosów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie słabe moczopędne, nieznaczne wykrztuśne, niezbyt silne ściągające i odkażające przewód pokarmowy.


Poziewnik szorstki to roślina jednoroczna z rodziny jasnotowatych, osiągająca do 1 m wysokości. Łodyga jest gałęzista (w górnej partii często ogruczolona), na przekroju czworokątna, pod węzłami zgrubiała,  okryta kłującymi szczecinkami.  Liście są ogonkowe, jajowate lub podłużnie jajowate, na brzegu karbowano-piłkowane, zaostrzone. Ulistnienie jest naprzeciwległe. Kwiaty zebrane są w nibyokółkach. Są dwuwargowe - czerwona lub purpurowa, czasami biała korona. Na wardze dolnej z reguły jest ciemny deseń, który zajmuje nie więcej niż  2/3 jej powierzchni. Środkowa klapa dolnej wargi ma w gardzieli żółtą plamę. Warga górna jest hełmiasta i jajowata. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do października.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera garbniki, flawonoidy, irydoidy, alkaloid – stachydryna, saponiny, gorycze, kwasy organiczne jak salicylowy i kawowy, sole mineralne, które zawierają krzemionkę rozpuszczalną w wodzie.

Surowiec wykazuje działanie słabe moczopędne, nieznaczne wykrztuśne, niezbyt silne ściągające i odkażające przewód pokarmowy. Wywiera także korzystne działanie na organizm, dzięki rozpuszczalnej krzemionce, która wchłania się w przewodzie pokarmowym i gromadzi w różnych tkankach.  Jest również środkiem przeciwzapalnym i przeciwgruźliczym. Wykorzystywany jest pomocniczo w różnych stadiach gruźlicy płuc, a oprócz tego w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, nieżycie oskrzeli, kaszlu z przeziębienia i kokluszu.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Lukrecja posiada działanie immunostymulujące, wykrztuśne, antyzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, moczopędne, i łagodzące


Lukrecja jest jedną z najstarszych roślin znanych człowiekowi i stosowanych w lecznictwie, a kwas glicyryzynowy, który zawiera jest aż 50 razy słodszy od cukru (sacharozy). Liczne odgałęzienia ułożone są na przemian wzdłuż głównej osi. Liście składają się z kilku lub kilkunasty mniejszych, ciemnozielonych listków,  liczba ich jest nieparzysta, a brzeg blaszki z reguły prosty. Kwiatostan ma formę grona, które jest luźne i wydłużone. Lukrecja kwitnie od maja do początku lipca. Surowcem leczniczym jest korzeń, który zbierany jest jesienią.

Glicyryzyna, jest jednym ze składników aktywnych rośliny, posiada silne własności wiązania wody w skórze. Ponadto lukrecja posiada działanie immunostymulujące, wykrztuśne, antyzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, moczopędne, i łagodzące. Zalecana również w stanach zapalnych przewodu pokarmowego, jako środek pomocny  w leczeniu wrzodów.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe.


Krwawnik pospolity to bylina lub krzewinka z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 50-80 cm wysokości. Łodyga jest prosta, słabo rozgałęziona i ma silny zapach. Liście w są zarysie wąskolancetowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste, rzadko rozmieszczone na łodygach i ciemnozielone. Kwiaty są  białe lub różowe z żółtawym środkiem, tworzą płaskie kwiatostany, utworzone z koszyczków zebranych w baldachogrono. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października.  Owocem jest spłaszczone niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera olejek eteryczny, cholinę,  flawonoidy,  garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Wykorzystywany jest w alergiach, z katarem siennym włącznie, przeciw zapaleniom, w stanach nieżytowych jako wzmacniające funkcję trawienia, wydzielania żółci i moczopędne, w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit oraz w chorobie wrzodowej. Ponadto ułatwiają krzepnięcie krwi, są pomocne przy zaburzeniach miesiączki i jako środek napotny obniżający temperaturę organizmu w stanach gorączkowych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Pomagają w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu.


Mniszek należy do rodziny astrowatych (złożonych), jest rośliną wieloletnią, osiągającą wysokość 10-20 cm. Łodyga jest pozbawiona liści , początkowo wełniście owłosiona, później gładka, zielona lub jasno brązowa. Cała roślina wypełniona jest białym sokiem, który wypływa po jej uszkodzeniu. Liście zebrane są w rozetę, brzegiem są wrębnie wcinane, lancetowate, bezogonkowe, lśniące i nagie.  Kwiaty są żółte, języczkowe, tworzące po jednym koszyczku na bezlistnej łodydze. Okres kwitnienia trwa od kwietnia do sierpnia. Trwałość roślinie zapewnia korzeń, który jest gruby, spichrzowy, długi, prosty, tworzący rozgałęzienia tylko w kamienistej glebie. Owocem jest szarego koloru, żeberkowana i pokryta brodawkami niełupka. Owoce zebrane są w owocostanie (dmuchawcu), który tworzy puszystą kulę i zaopatrzony jest w niewielki, parasolowaty aparat lotny powstały z puchu kielichowego,  zwiększający dzięki temu powierzchnię lotną.


Surowcem zielarskim jest korzeń i kwiat. Korzeń zawiera znaczne ilości rzadkich mikroelementów, takich jak kobalt, bor, mangan, cynk, miedź, żelazo. Ponadto kwasy organiczne, sterole, różne związki cukrowe, na przykład inulinę, substancje goryczkowe, cholinę, garbniki.

Surowiec pomaga w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu, usuwa nadmiar toksyn z krwi. Obniża również poziom cholesterolu i cukru we krwi. Zewnętrznie stosuję się go na choroby skórne oraz wypryski.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
    

Surowiec wykazuje działanie przeciwgorączkowe i ułatwiające trawienie.


 Słonecznik zwyczajny to roślina jednoroczna z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 0,5-1 m wysokości. Łodyga jest  gruba, pojedyncza lub słabo rozgałęziająca się i owłosiona. Ponadto jest prosta, sztywna i wzniesiona. Liście są duże, szorstkie i sercowate. Brzeg blaszki mają piłkowany, i osadzone są skrętolegle. Kwiaty brzeżne są żółte, języczkowe i duże, a centralne brunatne, drobne i rurkowe. Zebrane są w bardzo duże kwiatostany typu koszyczek. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października. Owocem jest jadalna niełupka.

Surowiec wykazuje działanie przeciwgorączkowe i ułatwiające trawienie. Wykorzystywany jest pomocniczo przy stanach zapalnych skóry, siniakach, urazach i trudno gojących się ranach.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera m.in. karotenoidy, cholinę, flawonoidy, saponiny oraz substancje gorzkie.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Pączki sosny to doskonały dodatek w walce z przeziębieniem i grypą, który doskonale wspomaga nasz układ immunologiczny przed bakteriami i wirusami.


Sosna zwyczajna to wiecznie zielone drzewo należące do rodziny sosnowatych. Osiąga średnio 30 m wysokości. Przy podstawie pnia starych drzew kora jest gruba, szarobrązowa, głęboko bruzdowana, w górnej partii ma zabarwienie czerwonocynamonowe i łuszczy się cienkimi płatami. Igły są szarozielone (do niebieskozielonych), sztywne, zaostrzone, twarde i drobno piłkowane. Osadzone są parami na krótkopędach i skręcone dookoła swojej osi. Jajowate i o żółtym zabarwieniu są kwiaty męskie, natomiast  żeńskie, w postaci zielonkawych lub czerwonawych łusek, zebrane są w stojące, szyszeczkowate kwiatostany. Szyszki są zamknięte, małe i zielone, czasem zakrzywione, wąskojajowate. System korzeniowy jest palowy.

Surowiec wykazuje działanie przeciwbakteryjne, wykrztuśne i w niewielkim stopniu moczopędne. Wykorzystywane są w lekkich nieżytach górnych dróg oddechowych, w kaszlu, w przeziębieniach. W mieszankach z innymi ziołami stosowane są  przy nieżytach żołądka, jelit i dróg moczowych.

Surowcem zielarskim są pączki, które zawierają  olejek eteryczny (m.in. pinen), substancje żywicowe i goryczowe, garbnik i witaminę C.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
           

Uważany jest za silny środek moczopędny, działa również wykrztuśnie, przy zapaleniu dróg oddechowych, reguluje bolesne i skąpe miesiączkowanie.


Lubczyk jest byliną należącą do rodziny baldaszkowatych. Na początku sezonu wegetacyjnego tworzy rozetę dużych pierzastych liści. Osobniki starsze niż rok w czerwcu wytwarzają łodygę z mniejszymi liśćmi, które w charakterystyczny sposób obejmują łodygę rozdętymi ogonkami. Łodyga jest wzniesiona, naga, prosta, delikatnie rowkowana, wewnątrz pusta i osiąga wysokość 0,5-1,5 m. Rozgałęzia się słabo i tylko w górnej części.. Pod ziemią roślina posiada grube kłącze, które zapewnia lubczykowi wieloletni wzrost. Kwiaty pojawiają się między lipcem a sierpniem i zebrane są w duży baldach. Są drobne i mają kolor żółty lub cytrynowy. Owocem jest podwójna rozłupnia, spłaszczona i wyraźnie żeberkowana, rozpadająca się na „oskrzydlone” części.


Surowcem mającym zastosowanie w zielarstwie są korzenie i kłącza lubczyka. Lubczyk jest powszechnie znany od wczesnego średniowiecza i prawdopodobnie pochodzi z Iranu. Ziele lubczyka stanowi dobrą przyprawę do zup (szczególnie do rosołu), jest również stosowane jako składnik kosmetyków.

Korzeń  zawiera przede wszystkim:

olejek lotny, skrobię w dużych ilościach, cukry, żywice, kumarynę, kwasy organiczne, związki ftalidowe,  furanokumaryny ), kwasy polifenolowe , fitosterole.

Uważany jest za silny środek moczopędny, działa również wykrztuśnie, przy zapaleniu dróg oddechowych, reguluje bolesne i skąpe miesiączkowanie.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.



Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.