Gościec klimakteryjny (mieszanka ziołowa 550g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy Gośćcu klimakteryjnym. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

42,10 zł

-2%

42,96 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kora kruszyny50g
2Kora wierzby50g
3Korzeń kozłka50g
4Korzeń łopianu50g
5Kwiat wiązówki50g
6Liść brzozy50g
7Liść pokrzywy50g
8Ziele dziurawca50g
9Ziele połonicznika50g
10Ziele rdestu ptasiego50g
11Ziele szanty50g

Zawartość pakietu

Jest to środek łagodnie przeczyszczający, żółciopędny oraz oczyszcza krew w naczyniach krwionośnych ze szkodliwych toksyn.


   Kora kruszyny zawiera glikozydy antrachinowe, garbniki, flawonoidy i saponiny, dzięki czemu korzystnie wpływa na układ pokarmowy, moczowy oraz krwionośny. Jest to środek łagodnie przeczyszczający, żółciopędny oraz oczyszcza krew w naczyniach krwionośnych ze szkodliwych toksyn.

   Kruszyna, roślina ta należy do rodziny szakłakowatych i przyjmuję formę krzewu osiągając do 5 m wysokości, niekiedy wyrasta w niewielkie drzewko. Liście ogonkowe, mają kształt odwrotnie jajowaty lub szerokoeliptyczny prostych krawędziach. Blaszka liściowa jest całobrzega, tępa lub zaostrzona , a ulistnienie jest skrętoległe. Kwiaty są drobne, pojedyncze lub wyrastają po kilka w katach liści i spotkać je można od maja do czerwca. Owocem kruszyny jest pestkowiec, który w miarę upływu czasu zmienia barwę od zielonego, przez czerwony, do czarnego.

Surowcem roślinnym jest kora, która zwykle zdziera się z drzewa wiosną.

Z kory można również uzyskać dość trwały barwnik koloru żółtobrunatnego i ciemnobrązowego, a jej drewno to materiał na węgiel rysunkowy.

Kruszyna pospolita podlega częściowej ochronie.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Stosuje się ją w leczeniu przeziębień, reumatyzmu, migrenach, bólu stawów i mięśni, a także w profilaktyce zawału serca.


Wierzba jest drzewem należącym do rodziny wierzbowatych, do których należy także topola, dorastającym do 30 m wysokości i o szerokiej koronie. Pędy wierzby są długie, elastyczne, dość gładkie, żółte lub oliwkowobrązowe. Liście mają kształt lancetowaty, są długie i wąskie, Młode są mocno owłosione, starsze tylko po spodniej stronie. Białą barwe nadaje im gęsty kutner. Wierzba kwitnie w kwietniu i maju, wraz z rozwijaniem liści. Surowcem zielarskim jest kora.

Składnikami kory są flawonoidy, garbniki, glukozydy fenolowe : salikortyna i salicyna.
Wierzba jest symbolem siły odradzającego się życia, wykazuje zdolność odtworzenia drzewa z małego pędu włożonego w wilgotną ziemię.

Salicyna w organizmie człowieka przekształca się w kwas salicylowy, który jest głównym czynnikiem działania przeciwzapalnego leków z wierzby. Dodatkowo preparaty zawierające wierzbę działają przeciwbólowo, moczopędnie, ściągająco, uspokajająco i obniżają gorączkę. Stosuje się ją przy przeziębieniach, bólach reumatycznych, migrenach, bólach stawów i mięśni, a także przy wspomaganiu i regulacji pracy serca.
Zewnętrznie znajduje zastosowanie na trudno gojące się rany, zakażenia skóry powodowane przez bakterie oraz przeciw nadmiernej potliwości nóg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie.


Kozłek, waleriana, biedrzan, kocia trawa jest byliną osiągająca wysokość 70-150 cm. W pierwszym roku życia roślina wytwarza przyziemna rozetę ogonkowych liści. W drugim wytwarza masywną łodygę, która jest wyprostowana i delikatnie żeberkowana. Łodyga Wewnątrz dęta, walcowata, na dole owłosiona, górą naga. Liście górne (łodygowe) osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, dolne ogonkowe. Wszystkie są nieparzysto-pierzastosieczne na spodniej stronie z reguły owłosione długimi włoskami. Kwiaty  są drobne i zebrane  w baldachokształtne kwiatostany szczytowe, pojawiają się od lipca do sierpnia, o zmiennym kolorze, od białego przez róż do lila. Pod ziemią posiada krótkie kłącze, które z reguły nie wytwarza rozłogów. Owocem jest podłużnie jajowaty orzeszek, który przybiera barwę od beżowego do brunatnego.

Zastosowanie w lecznictwie ma przede wszystkim korzeń, który gromadzi się jesienią. Należy pamiętać, że wzmaga działanie środków nasennych, trzeba zatem unikać stosowania równocześnie z podobnym typem leków.

Surowiec zawiera liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowego, kwas walerenowy, waleranon, walerenal i inne. Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Ponadto wzmacnia serce i obniża wysokie ciśnienie. Zewnętrznie można go stosować przy gojeniu ran i wrzodów oraz usuwaniu drzazg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Korzeń łopianu stosowany jest w medycynie ludowej przede wszystkim ze względu na swoję właściwości odkażające: przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze.


Łopian to popularna na większości kontynentów roślina zielna, osiągająca nawet do 2 metrów wzrostu. Posiada grubą, mocną łodygę i duże liście o kształcie podobnym do serca.

Surowcem zielarskim łopianu jest jego korzeń, bogaty w:

- cukry

- białka

- fitosterole

- saponiny

- glikozydy

- olejki eteryczne

- witaminę C

- liczne minerały.

Korzeń łopianu stosowany jest w medycynie ludowej przede wszystkim ze względu na swoję właściwości odkażające: przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze.

Stosowac go można zarówno zewnętrznie ( na skórę, rany, otarcia, trądzik, egzema, łupież świąd) jak i wewnętrznie w przypadku:

- zaburzeń pracy układu pokarmowego

- nadkwasoty

- obniżonego metabolizmu

- zapalenia pęcherzyka żółciowego

- zaburzeniach pracy wątroby.

Wysoka zawartość witaminy C poprawia funkcjonowanie naszego układu odpornościowego - pobudza białe krwinki do walki z patogenami, poprawia ich wydajność. Uszczelnia i poprawia spręzystośc naczyń krwionośnych. Ponadto, bierze udział w produkcji kolagenu - jest niezbędna do jego przemian, a zatem - opóźnia procesy starzenia się i powstawania zmarszczek.

Kwiat wiązówki używany jest w medycynie ludowej od lat – ze względu na dobroczynne działanie na układ pokarmowy oraz układ immunologiczny.


Wiązówka to bylina spotykana na terenie Azji i Europy, osiagająca do 1,5 metra wysokosci. Spotykana jest zazwyczaj na terenach wilgotnych i podmokłych. Ze względu na swój przyjemny dla oka wygląd ( kwiatostany drobnych białych kwiatków) stosuje się ją jako roślinę ozdobną nad oczkami wodnymi i innymi tego typu zbiornikami.

Kwiat wiązówki używany jest w medycynie ludowej od lat – ze względu na dobroczynne działanie na układ pokarmowy oraz układ immunologiczny.

W kwiatach znajdziemy:

- olejki eteryczne,

- flawonoidy – naturalne przeciwutleniacze,

- garbniki – związki o charakterze sciągającym,

- kwasy organiczne,

- minerały – niezbędne do przemian na poziomie komórkowym,

- glikozydy o działaniu przeciwzapalnym.

 

                              

Napary z kwiatów wiązówki stosuje się w przypadku przeziębienia czy tez grypy – wykazuje działanie napotne i przeciwgorączkowe.

Obecnośc salicyny działającej przeciwzapalnie wspomaga leczenie infekcji i powrót organizmu do równowagi. Ponadto, wykazuje działanie przeciwreumatyczne i oczyszczające – działa lekko moczopędnie.

Spozywanie:

Dorośli: 1 łyżeczkę kwiatów zalać szklanką wrzącej wody. Zaparzać pod przykryciem 5 minut, przecedzić i wypić - 2 razy dziennie.

Liście brzozy działają moczopędnie, odtruwająco i wzmacniająco, regulują procesy trawienne, przeciwdziałają zapaleniom, zapobiegają reumatyzmowi.


Brzoza jest drzewem należącym do rodziny brzozowatych, osiągającym średnio od 20 do 25 m wysokości. Jest jednym z najładniejszych polskich drzew, swój urok zawdzięcza charakterystycznemu  pokrojowi dzięki zwisającym z konarów długim i cienkim gałązkom oraz łuszczącej się okrężnie, białej i cienkiej korze, u nasady starych pni kora jest czarna, gruba i spękana. Na gałęziach młodszych kora zwykle jest różowo-biała, a nawet ciemnoczerwono-brunatnawa i błyszcząca na drobnych gałązkach.  Początkowo korona jest spiczasto-stożkowata oraz wąska, później nieregularna i okrągławo sklepiona.  Zwykle pień jest prosty bądź skrzywiony, niekiedy bywa również jednostronnie pochylony. Konary dolne są wyraźnie odstające oraz stosunkowo krótkie, natomiast w górnej i środkowej strefie korony stromo wzniesione. Pędy są nieowłosione i szorstkie, pokryte małymi wypukłościami o charakterze brodawek, dzięki którym gatunek ten otrzymał nazwę brzozy brodawkowatej. Pączki osiągają długość około 4 mm, są lekko zaostrzone , błyszcząco zielone lub brunatnawe. Liście są okrągławo-owalne bądź trójkątne w zarysie, czasami także rombowate i osiągają od 2 do 6 cm długości. Są długoogonkowe z nasadą szerokoklinowatą, blaszka liściową obustronnie naga, a jej brzeg podwójnie piłkowany. Brzoza brodawkowata jest gatunkiem jednopiennym: kotki męskie początkowo maja barwę brunatną, natomiast później przybierają kolor jasnożółty, długości od 3 do 6 cm: kotki żeńskie z początku mają barwę zielonkawą, w stanie dojrzałym staja się natomiast jasno- bądź średniobrunatne.  Gatunek kwitnie od marca do maja. Ma małe wymaganie w stosunku co do gleby, znakomicie znosi zanieczyszczenia powietrza oraz jest całkowicie odporna na mrozy. Dlatego też stanowi gatunek pionierski, z łatwością rozsiewany przez wiatry.


Surowcem zielarskimliście, które zawierają saponiny, flawonoidy, kwasy organiczne, żywice, garbniki katechinowe, sole mineralne, olejek eteryczny i związki trójterpenowe.

Surowcem zielarskim może także być kora brzozowa będąca źródłem betuliny (organiczny związek chemiczny z grupy trójterpenów) stosowanej w leczeniu trądziku.

Liście brzozy działają moczopędnie, odtruwająco i wzmacniająco, regulują procesy trawienne, przeciwdziałają zapaleniom, zapobiegają reumatyzmowi. Surowiec jest stosowany przy kamicy nerkowej, przy obrzękach na tle krążeniowym, jako środek na porost włosów,  w przewlekłych chorobach dróg moczowych, niewydolności nerek, przy gośćcu i przy łuszczycy.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie.


Dziurawiec zwyczajny to bylina z rodziny dziurawcowatych, osiągająca 30-80 (100) cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wzniesiona,  rozgałęziona w górnej części, u dołu drewniejąca. Liście są siedzące, nagie, eliptyczne do równowąskich i zaostrzone, osadzone naprzeciwlegle. Oglądane pod światło uwidaczniają drobne kropki (zbiorniczki olejków eterycznych). Kwiaty są żółte, zebrane w gęste baldachogrono, które jest osadzone w kątach naprzeciwległych przysadek ( liść, z kąta którego wyrasta kwiat). Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest wielonasienna torebka.
Surowiec musi być stosowany ostrożnie, gdyż zwiększa wrażliwość skóry na promienie słoneczne.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  hyperycynę, pseudohypericynę, flawonoidy (rutyna, kwercetyna), hiperozyd, bakteriobójcze garbniki, witaminy A i C oraz olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie. Ponadto zmniejsza objawy łagodnej formy depresji oraz pomaga przy lekkiej bezsenności, a także przy migrenie. Stosowany wewnętrznie poprawia nastrój, wzmacnia układ nerwowy, likwiduje nerwobóle, jest pomocny w menopauzie i niestrawności. Zewnętrznie używany jest miejscowo na oparzenia, stany zapalne, na rany i do płukania gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Stosowany jest przede wszystkim jako surowiec zielarski o działaniu przeciwdrobnoustrojowym – wspomaga ochrone naszego organizmu przed patogennymi bakteriami, wirusami i grzybami.


Połonicznik to roślina porastająca tereny Europy, Afryki i Azji. Od dawna znana jest jako roślina lecznicza.

Surowcem zielarskim jest ziele, w składzie którego znajdziemy:

- saponiny,

- flawonoidy

- kwas glikolowy

- kwas glicerolowi

- minerały

- garbniki

- olejek eteryczny.

 

 

Stosowany jest przede wszystkim jako surowiec zielarski o działaniu przeciwdrobnoustrojowym – wspomaga ochrone naszego organizmu przed patogennymi bakteriami, wirusami i grzybami. Ponadto, świetnie sprawdza się podczas leczenia już istniejących infekcji.

 

Kiedy stosować napary z połonicznika ?

- infekcje

- zakażenia

- przeziębienie

- grypa

- zapalenia układu moczowego.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne ( zwiększa wydalanie moczu w kamicy nerkowej), żółciopędne, przeciwkrwotoczne i ściągające.


Rdest ptasi to roślina jednoroczna lub dwuletnia należąca do rodziny rdestowatych. Łodyga jest rozgałęziona, pełzająca (rzadziej wznosząca się), osiąga 10-50 cm długości. Młode pędy boczne wyraźnie się wznoszą. Liście są owalne, eliptyczne lub równowąskie, drobne, przytwierdzone krótkimi ogonkami, z pochwą obejmującą łodygę. Kwiaty są białozielone, seledynowe lub czerwonawozielone, niepozorne i wyrastają w kątach liści. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do października. Owocem jest trójkanciasty orzeszek.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  flawonoidy, krzemionkę rozpuszczalną,  garbniki, kwasy polifenolowe, cukry i sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne ( zwiększa wydalanie moczu w kamicy nerkowej), żółciopędne, przeciwkrwotoczne i ściągające. Wykorzystywany jest także wewnętrznie przy schorzeniach płucnych, a zewnętrznie przy krwawiących, źle gojących się ranach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, moczopędne, przeciwkrwotoczne.


Tasznik pospolity to roślina należąca do rodziny kapustowatych, osiągająca 10-50 cm wysokości. Łodyga jest wzniesiona, wyprostowana, lekko żeberkowana,  pojedyncza lub rozgałęziająca się, pokryta gwiazdkowatymi włoskami. Liście dolne zebrane są w różyczkę liściową, w której mają zmienny kształt (najczęściej rozetkowe, podłużne, falisto pierzaste na brzegach). Górne są mniejsze, siedzące, przeważnie ząbkowane, obejmują łodygę i mają strzałkowatą nasadę. Kwiaty są niepozorne, drobne, tworzą grono na górnej, nieulistnionej części łodygi. Płatki korony są białe. Kwitnienie ma miejsce od marca do listopada. Owocem jest trójkątna łuszczynka z sercowatym wycięciem na wierzchołku.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, moczopędne, przeciwkrwotoczne. Stosowane jest przy małych krwotokach z przewodu pokarmowego, układu moczowego i nosa, a u kobiet do leczenia krwotoków z macicy i przy obfitych miesiączkach (działa stymulująco na macicę). Wykorzystywany jest także przy biegunkach i zapaleniach pęcherza. Zewnętrznie stosowany jest jako pierwsza pomoc w przypadku wszelkich ran.
Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera biogenne aminy,  sole mineralne, flawonoidy, garbniki, witaminę C, kwasy organiczne, olejki eteryczne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.