Dychawica oskrzelowa (mieszanka ziołowa 550g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy dychawicy oskrzelowej. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

4,94 zł

-2%

5,04 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

56,01 zł

-2%

57,15 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Korzeń arcydzięgla50g
2Korzeń omanu50g
3Korzeń prawoślazu50g
4Kwiat bzu czarnego50g
5Kwiat lawendy50g
6Kwiat ślazu50g
7Liść podbiału50g
8Liść szałwii50g
9Owoc kopru włoskiego50g
10Pączki sosny50g
11Ziele szanty50g

Zawartość pakietu

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie, zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu. Ponadto działa również wykrztuśnie, co jest pomocne przy przeziębieniu i grypie z objawem kaszlu.


Dzięgiel Litwor ( Angelica archangelica L.) jest rośliną dwuletnią i jest  gatunkiem z rodziny selerowatych (Apiaceae).  W pierwszym roku tworzy rozetę liści, a drugim łodygę, która jest Gruba, naga, bruzdowana, nieowłosiona, rozgałęziona, pusta w środku w międzywęźlach i dorasta do 2 m wysokości. Liście są duże, pierzastodzielne, osadzone na długich ogonkach. Kwitnie pod koniec lata i obumiera po wydaniu nasion, a jego kwiaty są Drobne, zebrane w duże, kuliste baldachy złożone, zielonkawo-żółte  i zielonkawo-białe. Owocem arcydzięgla są duże rozłupki, które składają się z 2 płaskich, jasnobrązowych niełupek. Kłącze jest krótkie pofałdowane i brunatne. Wyrastają z niego cienkie, podłużnie bruzdowane korzenie. Kłącze i korzenie w środku są gąbczaste i białe.   

Surowcem roślinnym jest korzeń zawierający olejek lotny, w którego skład wchodzą:

- terpeny,

- związki kumarynowe,

- flawonoidy,

- garbniki,

- kwasy organiczne.

Działanie i zastosowanie:

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie,  zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu.

Działa wykrztuśnie, dzięki czemu ma zastosowanie w przeziębieniu, kaszlu czy zaflegmieniu płuc.

Przez działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie poprawia trawienie oraz reguluje pracę układu pokarmowego (przeciwdziała zaparciom i biegunkom).

Wspomaga pracę wątroby oraz woreczka żółciowego, jest szczególnie skuteczny w zwalczaniu niestrawności i zaniku apetytu na tle nerwowym.

Stosowany jest również zewnętrznie na owrzodzenia, rany i oparzenia, dzięki właściwościom bakterio- i grzybobójczym. Olejek jest wykorzystywany do nacierania przy nerwobólach i bólach mięśni i reumatycznych.

Działa uspokajająco, łagodzi nadmierną bezsenność i pobudliwość.

Wzmacnia naczynia krwionośne oraz serce.

Reguluje krwawienia miesiączkowe.

Pomimo tego, iż  w zielarstwie zasadniczym surowcem jest korzeń, to pozostałe części rośliny mają również swoje zastosowanie np. ogonki liściowe smażone w cukrze stosowane są jako ozdoba do tortów i ciast, jednak najbardziej znanym wyrobem jest likier – litworówka.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Korzeń omanu wykazuje działanie wykrztuśne, ma też właściwości żółciopędne i żółciotwórcze.


Oman, bylina z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca do 2,4 m wysokości. Łodyga jest wzniesiona, bruzdowana i gruba, u góry wełnista i rozgałęziona. Liście łodygowe są prawie bez ogonków, nierówno karbowane, kształtem lancetowate. Koszyczki kwiatowe są złotożółte i zebrane w wiechę. Brzeżne kwiaty w koszyczku są języczkowe, a centralne rurkowe. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do września.
Niegdyś korzeń omanu uznawany był w starożytnym Rzymie za lek i przyprawę, smażony w cukrze był prawdziwym przysmakiem.

Korzeń omanu wykazuje działanie wykrztuśne, ma też właściwości żółciopędne i żółciotwórcze.

Surowcem zielarskim jest korzeń, który zawiera  olejek eteryczny, fitosterole, inulinę i sole mineralne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowce używane są do wyrobu preparatów przeciwkaszlowych, jako środki powlekające, łagodzące, osłaniające.


Prawoślaz lekarski to roślina zielna należąca do rodziny ślazowaty, osiągająca wysokość do 1,5 m. Cała roślina jest owłosiona miękkimi, szarymi włoskami. Ulistnienie skrętoległe. Liście duże, dłoniaste przypominające z wyglądu liście klonu, mają zaostrzony koniec i karbowany brzeg. Kwiaty są koloru różowego, dość duże, umieszczone głównie na wierzchołku łodygi w kątach liści, pojedynczo lub po kilka. , kwitnienie ma miejsce od lipca do sierpnia.
Kształt korzenia walcowaty, nieokorowany barwy jasnobrunatnej, okorowany – kremowej. Owocem jest rozłupnia rozpadająca się na liczne ciemnobrunatne, nerkowate i płaskie rozłupki.

W zastosowaniu wykorzystuje się korzeń prawoślazu i liść prawoślazu. W korzeniu występuje śluz jako główny składnik czynny , pektyny , skrobia, sacharoza , olej tłusty, związki białkowe i inne. W liściu – śluz sięgający , olejek lotny, kwasy organiczne, związki flawonowe, skopoletyna i inne. Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego.

Surowce używane są do wyrobu preparatów przeciwkaszlowych, jako środki powlekające, łagodzące, osłaniające. Pomagają w stanach zapalnych przewodu pokarmowego ( podrażnieniach, uszkodzeniach nabłonka), wrzodach żołądka, nadkwaśności, zaparciach, w schorzeniach górnych dróg oddechowych takich jak nieżyt oskrzeli i gardła z kaszlem. Zewnętrznie stosuje się go w postaci płukanek w zapaleniu gardła, a także do przemywania wrzodów i czyraków.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Lawenda wykazuje działanie przeciwskurczowe, uspokajające i antyseptyczne. Działa również wiatropędnie jednocześnie poprawiając trawienie.


Lawenda to wąskolistna, półkrzew z rodziny jasnotowatych, osiągający wysokość od 50 do 90 cm. Pędy są wzniesione, w dolnej części zdrewniałe, górą zielone, pokryte srebrzystymi włoskami. Liście osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, są wąskolancetowate do równowąskich, całobrzegie o podwiniętych brzegach, całe pokryte srebrzystym kutnerem. Kwiaty koloru purpurowoliliowy do fioletowego zebrane są w poprzerywany kwiatostan. Korzeń lawendy jest wiązkowy i silnie rozgałęziony.

Surowcem zielarskim jest kwiat lawendy, który zawiera przede wszystkim olejek eteryczny (w jego skład wchodzą: linalol, geraniol, furfurol, pinen, cyneol, borneol) oraz barwniki (antocyjany), garbniki, cukry, związki mineralne.

Chętnie sadzi się ją w ogrodach, gdyż stanowi unikalną ozdobę. Wykorzystywana jest także do nadawania zapachu pościeli i bieliźnie.

Lawenda wykazuje działanie przeciwskurczowe, uspokajające i antyseptyczne. Działa również wiatropędnie jednocześnie poprawiając trawienie. W kosmetyce służy do sporządzania toników dla wrażliwej i delikatnej skóry. Preparaty te przyspieszają regenerację naskórka, działają antyseptycznie i przeciwtrądzikowo.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie jako środek osłaniający i zmiękczający zewnętrznie i wewnętrznie w nieżytach nosa i stanach zapalnych dróg oddechowych.


Ślaz to roślina należąca do rodziny ślazowatych, osiągająca 30 – 100 cm wysokości. Łodyga jest  pokładająca się lub wzniesiona, szorstko owłosiona. W dolnej partii drewniejąca, a u góry odstająco gałęzista. Liście mają powcinane głęboko blaszki i piłkowany brzeg, osadzone są na łodydze na długich ogonkach. W nasadzie są sercowate, obustronnie dość gęsto owłosione. Kwiaty wyrastają w kątach liści, są purpurowo-fioletowe, czarno-fioletowe lub bladoróżowe, z widocznymi na powierzchni płatków trzema ciemniejszymi prążkami. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do września (października). Owocem jest rozłupnia.
Dawniej roślina spożywana była  jako jarzyna. Z młodych liści i pędów  robiono zupę ziołową i sałatkę, a z suszonych liści sporządzano herbatę.

Surowiec wykazuje działanie jako środek osłaniający i zmiękczający zewnętrznie i wewnętrznie w nieżytach nosa i stanach zapalnych dróg oddechowych. Zawarty w nim śluz powleka błony śluzowe jamy ustnej, gardła i krtani, w ten sposób chroniąc je przed podrażnieniem. Łagodzi także kaszel, ułatwia odkrztuszanie,  zmniejsza stan zapalny i przywraca ruch nabłonka rzęskowego. Jest surowcem, który może być stosowane u małych dzieci i niemowląt.

W zielarstwie zastosowanie ma kwiat, który zawiera śluz, glikozyd antocyjanowy – malwinę,  kwasy organiczne i składniki mineralne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.


Podbiał - gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych (złożonych), osiąga od 5-20 cm wysokości, chociaż odnotowywano również wyższe osobniki. Ze względu na to, iż łodyga w środku jest pusta, odchyla się lekko w dół.  Pokryta jest łuskowatymi, czerwonawymi liśćmi, przed kwitnieniem. Okrągławe liście, sercowate przy ogonkach pojawiają się przy powierzchni ziemi po przekwitnięciu kwiatów i pokryte są od spodu srebrzystym meszkiem. Kwiaty pojawiają się między lutym a kwietniem, wyrastają jako mały, złocistożółty koszyczek na każdej łodydze kwiatonośnej. Zewnętrzne kwiaty są języczkowate, a środkowe rurkowate. Owocem jest duża i naga niełupka, z białym puchem kielichowym.  Łacińska nazwa oznacza dokładnie „rozpędzacz kaszlu”.

W ziołolecznictwie zastosowanie ma kwiat oraz liść podbiału, który ma głównie charakter surowca śluzowego. Innymi składnikami są garbniki,  flawonoidy, a ponadto cholina,  sole mineralne bogate w cynk, gorycze i nieco olejku eterycznego. Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.  Wyzwala odruch wykrztuśny, poprzez  spęcznienie i rozrzedzenie zalegającej wydzieliny oraz pobudzenie ruchów nabłonka rzęskowego. Zewnętrznie może być stosowany przy otarciach skóry i ranach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi.


Szałwia jest półkrzewem należącym do rodziny jasnotowatych, osiąga średnio 20-75 cm wysokości i ma skłonności do pokładania się.  Łodyga jest wzniesiona, drewniejąca od dołu, skąd również zaczynają się bujne rozgałęzienia. Czterokanciasta lub rzadziej okrągła, w górnej partii w dotyku mocno owłosiona.  Zielono-srebrne liście ułożone są naprzeciwlegle, najwyższe umieszczone są bezpośrednio na łodydze, dolne przymocowane są na długich ogonkach, a środkowe na krótszych. Brzegiem lekko karbowane, owalne lub lancetowate, zaostrzone na koniuszkach. Kwiaty pojawiają się w okółkach w kątach górnych liści, dwuwargowe, barwy fioletowo-niebieskiej. Szałwia kwitnie od maja do lipca.

Surowcem zielarskim są liście, które zawierają olejek lotny, który zawiera m.in. tujon,  cyneol,  kamforę i pinen.  Ponadto garbniki,  flawonoidy,  kwasy organiczne, gorycze, duże ilości witaminy B1, witaminy PP oraz karoteny (witaminy A) i duże ilości witaminy C.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi. Ponadto działa uspokajająco, kojąco na depresję, zmęczenie, wyczerpania, a u kobiet karmiących zmniejsza laktację. Zewnętrznie  jest stosowany do płukania jamy ustnej i gardła, do płukania włosów oraz na trudno gojące się rany pod postacią kompresu.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące.


Koper włoski to gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. Osiąga 90-200 cm wysokości. Łodyga jest  rozgałęziona, naga, prosta, drobno żebrowana. Ulistniona skrętolegle i o silnym nalocie woskowym. Liście są  ogonkowe o pochwiastej nasadzie, trzykrotnie pierzaste. Kwiaty zebrane są w baldachy złożone, wyrastające na szczytach pędów, są drobne i żółte. Owocem jest rozłupnia. Roślina ma gruby i palowy korzeń.

Surowcem zielarskim jest owoc, który zawiera olejki eteryczne, flawonoidy, związki białkowe i olej tłusty.

Surowiec wykazuje działanie wiatropędne, mlekopędne, przeciwkaszlowe,  przeciwskurczowe, przeciwzapalne i dezynfekujące. Ponadto pobudza wydzielanie żółci i soku żołądkowego. Wykorzystywany jest przy wzdęciach, nadmiernej fermentacji w jelitach, bólach brzucha, braku apetytu, kolkach (szczególnie w pediatrii), odbijaniu i mdłościach.


Koper włoski używany jest jako aromatyczna przyprawa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Pączki sosny to doskonały dodatek w walce z przeziębieniem i grypą, który doskonale wspomaga nasz układ immunologiczny przed bakteriami i wirusami.


Sosna zwyczajna to wiecznie zielone drzewo należące do rodziny sosnowatych. Osiąga średnio 30 m wysokości. Przy podstawie pnia starych drzew kora jest gruba, szarobrązowa, głęboko bruzdowana, w górnej partii ma zabarwienie czerwonocynamonowe i łuszczy się cienkimi płatami. Igły są szarozielone (do niebieskozielonych), sztywne, zaostrzone, twarde i drobno piłkowane. Osadzone są parami na krótkopędach i skręcone dookoła swojej osi. Jajowate i o żółtym zabarwieniu są kwiaty męskie, natomiast  żeńskie, w postaci zielonkawych lub czerwonawych łusek, zebrane są w stojące, szyszeczkowate kwiatostany. Szyszki są zamknięte, małe i zielone, czasem zakrzywione, wąskojajowate. System korzeniowy jest palowy.

Surowiec wykazuje działanie przeciwbakteryjne, wykrztuśne i w niewielkim stopniu moczopędne. Wykorzystywane są w lekkich nieżytach górnych dróg oddechowych, w kaszlu, w przeziębieniach. W mieszankach z innymi ziołami stosowane są  przy nieżytach żołądka, jelit i dróg moczowych.

Surowcem zielarskim są pączki, które zawierają  olejek eteryczny (m.in. pinen), substancje żywicowe i goryczowe, garbnik i witaminę C.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
           

Surowiec wykazuje działanie ściągające, moczopędne, przeciwkrwotoczne.


Tasznik pospolity to roślina należąca do rodziny kapustowatych, osiągająca 10-50 cm wysokości. Łodyga jest wzniesiona, wyprostowana, lekko żeberkowana,  pojedyncza lub rozgałęziająca się, pokryta gwiazdkowatymi włoskami. Liście dolne zebrane są w różyczkę liściową, w której mają zmienny kształt (najczęściej rozetkowe, podłużne, falisto pierzaste na brzegach). Górne są mniejsze, siedzące, przeważnie ząbkowane, obejmują łodygę i mają strzałkowatą nasadę. Kwiaty są niepozorne, drobne, tworzą grono na górnej, nieulistnionej części łodygi. Płatki korony są białe. Kwitnienie ma miejsce od marca do listopada. Owocem jest trójkątna łuszczynka z sercowatym wycięciem na wierzchołku.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, moczopędne, przeciwkrwotoczne. Stosowane jest przy małych krwotokach z przewodu pokarmowego, układu moczowego i nosa, a u kobiet do leczenia krwotoków z macicy i przy obfitych miesiączkach (działa stymulująco na macicę). Wykorzystywany jest także przy biegunkach i zapaleniach pęcherza. Zewnętrznie stosowany jest jako pierwsza pomoc w przypadku wszelkich ran.
Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera biogenne aminy,  sole mineralne, flawonoidy, garbniki, witaminę C, kwasy organiczne, olejki eteryczne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.