Cukrzyca A (mieszanka ziołowa 550g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy cukrzycy typu A. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

43,45 zł

-2%

44,34 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Korzeń kozłka50g
2Korzeń mniszka lekarskiego50g
3Kwiat bzu czarnego50g
4Liść borówki czernicy50g
5Liść brzozy50g
6Liść pokrzywy50g
7Liść szałwii50g
8Owoc jałowca50g
9Strąk fasoli50g
10Ziele fiołka trójbarwnego50g
11Ziele rutwicy50g

Zawartość pakietu

Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie.


Kozłek, waleriana, biedrzan, kocia trawa jest byliną osiągająca wysokość 70-150 cm. W pierwszym roku życia roślina wytwarza przyziemna rozetę ogonkowych liści. W drugim wytwarza masywną łodygę, która jest wyprostowana i delikatnie żeberkowana. Łodyga Wewnątrz dęta, walcowata, na dole owłosiona, górą naga. Liście górne (łodygowe) osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, dolne ogonkowe. Wszystkie są nieparzysto-pierzastosieczne na spodniej stronie z reguły owłosione długimi włoskami. Kwiaty  są drobne i zebrane  w baldachokształtne kwiatostany szczytowe, pojawiają się od lipca do sierpnia, o zmiennym kolorze, od białego przez róż do lila. Pod ziemią posiada krótkie kłącze, które z reguły nie wytwarza rozłogów. Owocem jest podłużnie jajowaty orzeszek, który przybiera barwę od beżowego do brunatnego.

Zastosowanie w lecznictwie ma przede wszystkim korzeń, który gromadzi się jesienią. Należy pamiętać, że wzmaga działanie środków nasennych, trzeba zatem unikać stosowania równocześnie z podobnym typem leków.

Surowiec zawiera liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowego, kwas walerenowy, waleranon, walerenal i inne. Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Ponadto wzmacnia serce i obniża wysokie ciśnienie. Zewnętrznie można go stosować przy gojeniu ran i wrzodów oraz usuwaniu drzazg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Pomagają w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu.


Mniszek należy do rodziny astrowatych (złożonych), jest rośliną wieloletnią, osiągającą wysokość 10-20 cm. Łodyga jest pozbawiona liści , początkowo wełniście owłosiona, później gładka, zielona lub jasno brązowa. Cała roślina wypełniona jest białym sokiem, który wypływa po jej uszkodzeniu. Liście zebrane są w rozetę, brzegiem są wrębnie wcinane, lancetowate, bezogonkowe, lśniące i nagie.  Kwiaty są żółte, języczkowe, tworzące po jednym koszyczku na bezlistnej łodydze. Okres kwitnienia trwa od kwietnia do sierpnia. Trwałość roślinie zapewnia korzeń, który jest gruby, spichrzowy, długi, prosty, tworzący rozgałęzienia tylko w kamienistej glebie. Owocem jest szarego koloru, żeberkowana i pokryta brodawkami niełupka. Owoce zebrane są w owocostanie (dmuchawcu), który tworzy puszystą kulę i zaopatrzony jest w niewielki, parasolowaty aparat lotny powstały z puchu kielichowego,  zwiększający dzięki temu powierzchnię lotną.


Surowcem zielarskim jest korzeń i kwiat. Korzeń zawiera znaczne ilości rzadkich mikroelementów, takich jak kobalt, bor, mangan, cynk, miedź, żelazo. Ponadto kwasy organiczne, sterole, różne związki cukrowe, na przykład inulinę, substancje goryczkowe, cholinę, garbniki.

Surowiec pomaga w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu, usuwa nadmiar toksyn z krwi. Obniża również poziom cholesterolu i cukru we krwi. Zewnętrznie stosuję się go na choroby skórne oraz wypryski.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
    

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liście brzozy działają moczopędnie, odtruwająco i wzmacniająco, regulują procesy trawienne, przeciwdziałają zapaleniom, zapobiegają reumatyzmowi.


Brzoza jest drzewem należącym do rodziny brzozowatych, osiągającym średnio od 20 do 25 m wysokości. Jest jednym z najładniejszych polskich drzew, swój urok zawdzięcza charakterystycznemu  pokrojowi dzięki zwisającym z konarów długim i cienkim gałązkom oraz łuszczącej się okrężnie, białej i cienkiej korze, u nasady starych pni kora jest czarna, gruba i spękana. Na gałęziach młodszych kora zwykle jest różowo-biała, a nawet ciemnoczerwono-brunatnawa i błyszcząca na drobnych gałązkach.  Początkowo korona jest spiczasto-stożkowata oraz wąska, później nieregularna i okrągławo sklepiona.  Zwykle pień jest prosty bądź skrzywiony, niekiedy bywa również jednostronnie pochylony. Konary dolne są wyraźnie odstające oraz stosunkowo krótkie, natomiast w górnej i środkowej strefie korony stromo wzniesione. Pędy są nieowłosione i szorstkie, pokryte małymi wypukłościami o charakterze brodawek, dzięki którym gatunek ten otrzymał nazwę brzozy brodawkowatej. Pączki osiągają długość około 4 mm, są lekko zaostrzone , błyszcząco zielone lub brunatnawe. Liście są okrągławo-owalne bądź trójkątne w zarysie, czasami także rombowate i osiągają od 2 do 6 cm długości. Są długoogonkowe z nasadą szerokoklinowatą, blaszka liściową obustronnie naga, a jej brzeg podwójnie piłkowany. Brzoza brodawkowata jest gatunkiem jednopiennym: kotki męskie początkowo maja barwę brunatną, natomiast później przybierają kolor jasnożółty, długości od 3 do 6 cm: kotki żeńskie z początku mają barwę zielonkawą, w stanie dojrzałym staja się natomiast jasno- bądź średniobrunatne.  Gatunek kwitnie od marca do maja. Ma małe wymaganie w stosunku co do gleby, znakomicie znosi zanieczyszczenia powietrza oraz jest całkowicie odporna na mrozy. Dlatego też stanowi gatunek pionierski, z łatwością rozsiewany przez wiatry.


Surowcem zielarskimliście, które zawierają saponiny, flawonoidy, kwasy organiczne, żywice, garbniki katechinowe, sole mineralne, olejek eteryczny i związki trójterpenowe.

Surowcem zielarskim może także być kora brzozowa będąca źródłem betuliny (organiczny związek chemiczny z grupy trójterpenów) stosowanej w leczeniu trądziku.

Liście brzozy działają moczopędnie, odtruwająco i wzmacniająco, regulują procesy trawienne, przeciwdziałają zapaleniom, zapobiegają reumatyzmowi. Surowiec jest stosowany przy kamicy nerkowej, przy obrzękach na tle krążeniowym, jako środek na porost włosów,  w przewlekłych chorobach dróg moczowych, niewydolności nerek, przy gośćcu i przy łuszczycy.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi.


Szałwia jest półkrzewem należącym do rodziny jasnotowatych, osiąga średnio 20-75 cm wysokości i ma skłonności do pokładania się.  Łodyga jest wzniesiona, drewniejąca od dołu, skąd również zaczynają się bujne rozgałęzienia. Czterokanciasta lub rzadziej okrągła, w górnej partii w dotyku mocno owłosiona.  Zielono-srebrne liście ułożone są naprzeciwlegle, najwyższe umieszczone są bezpośrednio na łodydze, dolne przymocowane są na długich ogonkach, a środkowe na krótszych. Brzegiem lekko karbowane, owalne lub lancetowate, zaostrzone na koniuszkach. Kwiaty pojawiają się w okółkach w kątach górnych liści, dwuwargowe, barwy fioletowo-niebieskiej. Szałwia kwitnie od maja do lipca.

Surowcem zielarskim są liście, które zawierają olejek lotny, który zawiera m.in. tujon,  cyneol,  kamforę i pinen.  Ponadto garbniki,  flawonoidy,  kwasy organiczne, gorycze, duże ilości witaminy B1, witaminy PP oraz karoteny (witaminy A) i duże ilości witaminy C.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi. Ponadto działa uspokajająco, kojąco na depresję, zmęczenie, wyczerpania, a u kobiet karmiących zmniejsza laktację. Zewnętrznie  jest stosowany do płukania jamy ustnej i gardła, do płukania włosów oraz na trudno gojące się rany pod postacią kompresu.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ma działanie moczopędne, żółciopędne, przeciwbakteryjne i reguluje pracę układu pokarmowego. Stosuje się go przy infekcjach układu moczowego, przeciwdziała wzdęciom.


Jałowiec jest iglastym krzewem należącym do rodziny cyprysowatych. Dorasta do 6 m, chociaż zdarzają się okazy znacznie wyższe. Kora początkowo jest gładka czerwonawo brunatna, później szarobrunatna wzdłuż popękana z siwym refleksem. Igły odstające od gałęzi, kłujące, ułożone są w okółkach. Proste, zwykle szarozielone, z wierzchu z szeroką białą wstęgą środkową i wąskimi zielonymi smugami brzeżnymi, kolczasto zaostrzone lub tępe.

Kwiaty są rozdzielnopłciowe, rozmieszczone dwupiennie. Męskie i żeńskie kwiatostany pojawiają się na oddzielnych krzewach, na szczytach bocznych odgałęzień. Po zapyleniu łuski kwiatów żeńskich zrastają się w jedną i mięsistą szyszkojagodę, które są kuliste, sinoczarne i nieprzyjemne w smaku. Jałowiec kwitnie w maju i czerwcu.

Surowcem, który ma zastosowanie w zielarstwie dojrzałe owoce (jagody), które zrywane są gdy zmienia barwę z zielonej na granatową. Owoc jałowca zawiera dzięgieć, olejki eteryczne, smołę, kwasy organiczne, tłuszcze i witaminę C. Drewno jałowca ma wąskie przyrosty i nieregularnie ułożone wiązki przewodzące, co nadaje mu wyjątkową wytrzymałość i elastyczność. Właśnie dlatego drewno jałowca, obok cisu, dawniej służyło do wyrobu łuków.

Surowiec ma działanie moczopędne, żółciopędne, przeciwbakteryjne i reguluje pracę układu pokarmowego. Stosuje się go przy infekcjach układu moczowego, przeciwdziała wzdęciom i stymuluje skurcze macicy w czasie porodu. Zewnętrznie jest stosowany jako środek łagodzący nerwobóle i bóle reumatyczne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędnie, a ponadto obniżają one także poziom cukru we krwi.


Fasola zwyczajna to roślina jednoroczna z rodziny bobowatych. Osiąga 25 – 60 cm wysokości u odmian karłowych, 60 – 120 cm wysokości u odmian biczykowych i łodydze płożącej, 2 – 3 m wysokości u odmian tycznych. Łodyga jest słabo rozgałęziona i zdrewniała w dolnej partii. Pierwsze dwa liście są całobrzegie, a pozostałe trójlistkowe. Kwiaty w zależności od odmiany są  białej, lila, fioletowej lub czerwonej barwy. Zebrane są w grona wyrastające z kątów liści i są motylkowe. Owocem jest wydłużony strąk. System korzeniowy jest palowy i silnie rozgałęziony w wierzchniej warstwie ziemi.

Surowcem zielarskim są strąki (owocnia), które zawierają:

- trójterpeny,

- kwasy organiczne,

- alantoinę, cholinę,

- inozytol,

- sole mineralne (m.in. wolną krzemionkę).

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, a ponadto obniżają one także poziom cukru we krwi. Wykorzystywana jest przy wspomaganiu leczenia cukrzycy, chorobach nerek i pęcherza moczowego, kamicy moczowej (zwłaszcza fosforanowej), nadciśnieniu tętniczym oraz przy osłabieniu mięśnia sercowego.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

 Ziele fiołka trójbarwnego ma działanie moczopędne i oczyszczające – przyspiesza usuwanie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii.


 Fiołek trójbarwny, zwany popularnie bratkiem pochodzi z obszarów Afryki i Europy. Może być hodowany w ogrodach, ale znajdziemy go tez w lasach i na górzystych terenach.

Surowcem zielarskim jest ziele w którym znajdziemy takie substancje czynne jak:

- flawonoidy

- antocyjany

- glukozydy

- karotenoidy

- śluzy

- garbniki

- minerały

- olejek eteryczny i inne.

 

Ziele fiołka trójbarwnego ma działanie moczopędne i oczyszczające – przyspiesza usuwanie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii.

Ponadto, ze względu na obecność rutyny, wzmacnia ściany naczyń krwionośnych, wzmaga syntezę kolagenu warunkując szczelność i elastyczność naczyń. Ponadto, wspomaga prewencję miażdżycy tętnic obniżając stężenie złego cholesterolu we krwi.

Od lat stosuje się go jako środek wykrztuśny przy różnego rodzaju schorzeniach układu oddechowego, takich jak zapalenie oskrzeli. Napary z ziela bratka można stosować w przypadku schorzeń skórnych, takich jak egzemy, trądzik czy zapalenia.

                                

Jakie jeszcze działanie ma ziele fiołka trójbarwnego?

- przeciwświądowe

- przeciwwrzodowe

- oczyszczające

- przeczyszczające

- uspokajające

- tonizujące

- przyspieszające metabolizm.

Surowiec ma właściwości obniżające stężenie glukozy we krwi (w cukrzycy),  w niewielkim stopniu działa moczopędnie i napotnie.


 Rutwica to bylina należąca do rodziny bobowatych, osiągająca do 60 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona i żywozielona. Liście są nieparzystopierzaste o lancetowatych listkach, krótkoogonkowe. Kwiaty są niebieskawe (rzadziej białe), motylkowe i zebrane w grona. Owocem jest nagi i wzniesiony strąk.

Surowcem zielarskim jest  ziele, które zawiera  pochodne guanidyny, pochodną chinazoliny, gorycze, garbniki, czterocukier – stachyozę i sole mineralne.

Surowiec ma właściwości obniżające stężenie glukozy we krwi (w cukrzycy), pobudza również wydzielanie mleka u kobiet karmiących oraz w niewielkim stopniu działa moczopędnie i napotnie. Stosowany jest pomocniczo przy leczeniu cukrzycy oraz w celu pobudzenia laktacji u kobiet.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.