Blednica (mieszanka ziolowa 450g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy blednicy. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,98 zł

-2%

4,06 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

35,40 zł

-2%

36,12 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kłącze pięciornika50g
2Korzeń cykorii50g
3Korzeń omanu50g
4Liść melisy50g
5Liść pokrzywy50g
6Liść rozmarynu50g
7Liść szałwii50g
8Ziele bylicy pospolitej50g
9Ziele przywrotnika50g

Zawartość pakietu

Pięciornik stosowany jest jako środek ściągający i przeciwzapalny, a także rozkurczający na mięśnie gładkie.


Pięciornik, bylina należąca do rodziny różowatych, osiągająca zwykle 5-15 cm. Inne nazwy zwyczajowe to pięciornik pospolity, pięćperset gęsi, srebrnik pospolity, gęsie ziele. Ma krótkie i grube kłącze, z którego wyrastają liście zabrane w rozetkę. Od ich kątów odchodzą cienkie łodyżki, dochodzące do 50 cm długości. Łodyżki zakorzeniają się w glebie wykształcając kolejne ulistnione osobniki potomne. Liście są nieparzystopierzastodzielne, o wyraźnie pilkowanych brzegach. Kwiaty są pojedyncze, wyrastają na długich szypułkach spomiędzy liści. Kwitnienie ma miejsce między majem a sierpniem. Kwiaty składają się z pięciu zielonych działek kielicha takiej samej liczby ciemnożółtych, okrągłych płatków korony. Owocem jest pojedynczy, odpadający orzeszek.
Surowcem zielarskim jest korzeń oraz ziele.

Pięciornik stosowany jest jako środek ściągający i przeciwzapalny, a także rozkurczający na mięśnie gładkie. Wykorzystuje się go w razie kataru, drażniącego kaszlu, także bólów zatok z uczuciem gorąca. Zastosowanie również przy biegunkach, chorobach jelit i dróg żółciowych charakteryzujących się stanami kurczowymi, w początkowym stadium kamicy żółciowej, nieżycie żołądka i jelit. Poprawia apetyt i ułatwia trawienie, dzięki substancjom gorzkim wchodzącym w jego skład.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
          

Cykoria znajduje zastosowanie w leczeniu problemów związanych z wątrobą, woreczkiem żółciowym, zaparciach, niestrawności.


Cykoria to bylina, którą możemy spotkać na obszarach Europy, Azji i Afryki. W starożytnym Egipcie i starożytnej Grecji, cykoria była używana do wytwarzania wina, nalewek i leków poprawiających prace układu pokarmowego.

Znajdowała zastosowanie w leczeniu problemów związanych z wątrobą, woreczkiem żółciowym, zaparciach, niestrawności.

Dziś, najbardziej popularnym produktem spożywczy zawierającym cykorię, jest kawa zbożowa – zastępuję kawę, jest bezkofeinowa, zawiera dużo witamin i minerałów.

Ponadto w warzywie tym znajdziemy:

- B-karoten

- błonnik

- cukry

- pektynę

- cholinę

- inulinę

- kwasy organiczne.

                           

 

Jakie właściwości lecznicze ma cykoria?

- wspomaga odtruwanie organizmu

- odżywia

- poprawia metabolizm i przemiany komórkowe

- podnosi odporność

- poprawia trawienie

- działa żółciopędnie

- obniża poziom złego cholesterol

- opóźnia procesy starzenia

- zwalcza wolne rodniki

- pomaga leczyć wzdęcia i zaparcia.

Korzeń omanu wykazuje działanie wykrztuśne, ma też właściwości żółciopędne i żółciotwórcze.


Oman, bylina z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca do 2,4 m wysokości. Łodyga jest wzniesiona, bruzdowana i gruba, u góry wełnista i rozgałęziona. Liście łodygowe są prawie bez ogonków, nierówno karbowane, kształtem lancetowate. Koszyczki kwiatowe są złotożółte i zebrane w wiechę. Brzeżne kwiaty w koszyczku są języczkowe, a centralne rurkowe. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do września.
Niegdyś korzeń omanu uznawany był w starożytnym Rzymie za lek i przyprawę, smażony w cukrze był prawdziwym przysmakiem.

Korzeń omanu wykazuje działanie wykrztuśne, ma też właściwości żółciopędne i żółciotwórcze.

Surowcem zielarskim jest korzeń, który zawiera  olejek eteryczny, fitosterole, inulinę i sole mineralne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności


Melisa jest to bylina należąca do rodziny wargowych. Osiąga wysokość 30-60 cm, a jej łodyga jest prosta, wzniesiona,  czterokanciasta w przekroju i gęsto pokryta drobnymi włoskami. Jajowate iście rozmieszczone są na przemian wzdłuż łodygi, maja krótki ogonki i ząbkowany brzeg blaszki. Kwitnie od czerwca do września, a kwiaty są koloru białego, rzadziej błękitne lub różowawe. Owoc składa się z czterech małych rozłupek. Surowcem leczniczym są liście, które zbiera się przed rozpoczęciem kwitnienia. Do uprawy melisy najbardziej nadają się miejsca słoneczne i osłonięte, ale zniesie także lekkie zacienienie. Ze względu na to, iż melisa jest rośliną miododajną, zajmuje szczególne miejsce u pszczelarzy.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności. Cenione jest szczególnie przez osoby pracujące umysłowo i uczące się, ponieważ łagodzi stres, nie zaburzając przy tym pracy intelektualnej. Wpływa również korzystnie na pracę układu pokarmowego, poprawiając trawienie i apetyt. Może być również stosowana zewnętrznie jako okłady na urazy, bóle stawów i owrzodzenia.

Melisa zawiera olejki eteryczne (cytronelol, linalol, geraniol), a także ponadto garbniki, witaminy, kwasy organiczne i śluzy.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Stosuje się go w przypadku wyczerpania, osłabienia, depresji, mają działanie odkażające, pobudzające, wzmacniające pamięć.


Rozmaryn, aromatyczny, wiecznie zielony krzew należący do rodziny jasnotowatych, osiąga 50-150 cm wysokości. Łodyga pokryta jest krótkimi, gęstymi, wyczuwalnymi włoskami i szeroko się rozgałęzia. Liście są równowąskolancetowate, brzegiem podwinięte, na wierzchu ciemnozielone, spodem pokryte włoskami i rozmieszczone na przemian. Kwitnienie ma miejsce od marca do kwietnia, kwiaty pojawiają się w kątach górnych i środkowych liści.  Są niebieskie lub różowe z odcieniami, o dwuwargowym, dzwonkowatym kielichu. Zebrane są w kwiatostany przypominające koronę. Owocem rozmarynu jest rozłupnia.

Rozmaryn jest roślina miododajną, a suszone liście trzymane w szafie chronią wełnę przed molami.


Jako surowiec leczniczy wykorzystywane są części nadziemne, głównie liście, które zawierają zawiera olejki – cyneol, pinen, cymen, borneol.

Stosuje się je w przypadku wyczerpania, osłabienia, depresji, mają działanie odkażające, pobudzające, wzmacniające pamięć. Ponadto pobudzają krążenie, trawienie, pomagają przy bólach głowy, przeziębieniach, reumatyzmie.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi.


Szałwia jest półkrzewem należącym do rodziny jasnotowatych, osiąga średnio 20-75 cm wysokości i ma skłonności do pokładania się.  Łodyga jest wzniesiona, drewniejąca od dołu, skąd również zaczynają się bujne rozgałęzienia. Czterokanciasta lub rzadziej okrągła, w górnej partii w dotyku mocno owłosiona.  Zielono-srebrne liście ułożone są naprzeciwlegle, najwyższe umieszczone są bezpośrednio na łodydze, dolne przymocowane są na długich ogonkach, a środkowe na krótszych. Brzegiem lekko karbowane, owalne lub lancetowate, zaostrzone na koniuszkach. Kwiaty pojawiają się w okółkach w kątach górnych liści, dwuwargowe, barwy fioletowo-niebieskiej. Szałwia kwitnie od maja do lipca.

Surowcem zielarskim są liście, które zawierają olejek lotny, który zawiera m.in. tujon,  cyneol,  kamforę i pinen.  Ponadto garbniki,  flawonoidy,  kwasy organiczne, gorycze, duże ilości witaminy B1, witaminy PP oraz karoteny (witaminy A) i duże ilości witaminy C.

Surowiec ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne, poprawia pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi. Ponadto działa uspokajająco, kojąco na depresję, zmęczenie, wyczerpania, a u kobiet karmiących zmniejsza laktację. Zewnętrznie  jest stosowany do płukania jamy ustnej i gardła, do płukania włosów oraz na trudno gojące się rany pod postacią kompresu.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym.


Bylica pospolita to bylina z rodziny astrowatych, osiągająca 50-240 cm. Łodyga jest silnie rozgałęziona. Liście są pierzastodzielne. Górna strona jest ciemnozielona, a od spodu są białawe i filcowate. Kwiaty są żółtawe do czerwonobrązowych, zebrane w jajowate, szaro wełnisto owłosione koszyczki. Kwitnienie ma miejsce od lipca do września. Jako przyprawa stosowana jest do potraw mięsnych.

Surowiec wykazuje działanie  pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym. Ponadto stymuluje pracę wątroby oraz macicy. Wykorzystywany jest w przypadku słabego łaknienia, przy zaburzeniach pracy żołądka, przy zapaleniu wątroby, w żółtaczce i jako środek przeciwko zaburzeniom jelitowym. Zewnętrznie stosowany jest przy zwalczaniu pasożytów skóry (wszy, świerzbowce), w formie lewatywy zwalcza owsiki, można również w postaci okładów używać go na miejsca potłuczeń i ukąszeń.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  olejek lotny składający się głównie z tujonu i tujolu oraz azulenu, ponadto związki goryczkowe, żywice i garbniki.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, ściągające i moczopędne.


Przywrotnik pospolity to bylina należąca do rodziny różowatych, osiągająca 10-50 cm wysokości. Łodyga jest wzniesiona lub podnosząca się, rozgałęziona i owłosiona. Liście są  okrągło-nerkowate, o pofalowanej, nieowłosionej bądź kosmatej blaszce. Z długimi ogonkami, odcinkami brzegiem ząbkowane. Kwiaty są zebrane w luźne, szczytowe wiechy, niepozorne i żółtozielonkawe. Kwitnienie ma miejsce od maja do września. Owocem jest niełupka.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, ściągające i moczopędne. Ponadto wpływa hamująco na rozwój bakterii w przewodzie pokarmowym (przez co zmniejsza nasilenie biegunki i reguluje wypróżnienia) oraz reguluje pracę żołądka (zawarta w zielu substancja goryczowa pobudza wydzielanie soku żołądkowego) i jelit. Wywiera dobroczynne działanie na błony śluzowe jamy ustnej, gardła i zmniejszają ich stany zapalne, hamuje drobne krwawienia  z naczyń włosowatych i zmniejszają stany zapalne błon śluzowych przewodu pokarmowego. Stosowany zewnętrznie w postaci irygacji zmniejszają stany zapalne błony śluzowej pochwy oraz na skórę i tkankę łączną wykazuje właściwości regenerujące naczynia włosowate, stopniowe zanikanie plam i znamion na skórze oraz przywrócenie w tych miejscach prawidłowej odporności i elastyczności naskórka.

Surowcem zielarski jest ziele, które zawiera garbniki, saponiny, żywice, gorycze i sole mineralne.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.