Białaczka (mieszanka ziołowa 550g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy białaczce. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

3,30 zł

-2%

3,37 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


5,35 zł

-2%

5,46 zł


  1. Ten produkt jest niedostępny.

3,45 zł

-2%

3,52 zł


42,10 zł

-2%

42,96 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kłącze perzu50g
2Kłącze pięciornika50g
3Kłącze tataraku50g
4Kora wierzby50g
5Korzeń arcydzięgla50g
6Korzeń lukrecji50g
7Korzeń mniszka lekarskiego50g
8Liść bobrka50g
9Liść pokrzywy50g
10Ziele drapacza50g
11Ziele tymianku50g

Zawartość pakietu

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne.


Perz, bylina należąca do rodziny wiechlinowatych, osiągająca wysokość 20–150 cm. Łodyga w formie źdźbła, które jest wzniesione lub podnoszące się, nagie i gładkie, z kolankami i międzywęźlami. Liście są żywozielone lub sinozielone, płaskie, równowąskie, osadzone na łodydze skrętolegle. Otwartymi pochwami obejmują łodygę. Blaszka liściowa jest szorstka z wierzchu. Kwiaty zebrane sa na szczycie łodygi w  spłaszczone kłosy. Każdy z nich składa się z gęstych, jajowatolancetowatych, spłaszczonych po bokach kłosków. Owocem jest żółtawy ziarniak. Kłącze jest jasne, z dużymi i licznymi rozłogami.
Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera inulinę, saponiny, olejek eteryczny, kwasy organiczne, substancje gumowe, śluzy,  krzemionkę, duże ilości węglowodanów, sole mineralne i witaminę C.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne. Szczególne zastosowanie znajduje przy wspomaganiu leczenia chorób przemiany materii, jako zioło oczyszczające krew – przy chorobach reumatycznych, dny moczanowej,  trądziku. Wykorzystywany  jest również pomocniczo przy zwalczaniu nieżytów górnych dróg oddechowych, przy obrzękach wątroby, zmniejszonym wydzielaniu żółci, kamicy żółciowej, hemoroidach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Pięciornik stosowany jest jako środek ściągający i przeciwzapalny, a także rozkurczający na mięśnie gładkie.


Pięciornik, bylina należąca do rodziny różowatych, osiągająca zwykle 5-15 cm. Inne nazwy zwyczajowe to pięciornik pospolity, pięćperset gęsi, srebrnik pospolity, gęsie ziele. Ma krótkie i grube kłącze, z którego wyrastają liście zabrane w rozetkę. Od ich kątów odchodzą cienkie łodyżki, dochodzące do 50 cm długości. Łodyżki zakorzeniają się w glebie wykształcając kolejne ulistnione osobniki potomne. Liście są nieparzystopierzastodzielne, o wyraźnie pilkowanych brzegach. Kwiaty są pojedyncze, wyrastają na długich szypułkach spomiędzy liści. Kwitnienie ma miejsce między majem a sierpniem. Kwiaty składają się z pięciu zielonych działek kielicha takiej samej liczby ciemnożółtych, okrągłych płatków korony. Owocem jest pojedynczy, odpadający orzeszek.
Surowcem zielarskim jest korzeń oraz ziele.

Pięciornik stosowany jest jako środek ściągający i przeciwzapalny, a także rozkurczający na mięśnie gładkie. Wykorzystuje się go w razie kataru, drażniącego kaszlu, także bólów zatok z uczuciem gorąca. Zastosowanie również przy biegunkach, chorobach jelit i dróg żółciowych charakteryzujących się stanami kurczowymi, w początkowym stadium kamicy żółciowej, nieżycie żołądka i jelit. Poprawia apetyt i ułatwia trawienie, dzięki substancjom gorzkim wchodzącym w jego skład.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
          

Napar z kłącza tataraku  reguluje pracę układu pokarmowego, w przypadku zaburzeń trawienia czy w problemach z zaparciami, a także zwiększa apetyt. Ponadto działa kojąco w stanach zmożonego napięcia nerwowego


Tatarak zwyczajny to bylina z rodziny tatarakowatych, osiągająca 60-120 cm wysokości. Łodyga jest nierozgałęziona, u podstawy czerwonawopurpurowa. Roślina ma  czołgające się, delikatnie obłe kłącze, o aromatycznym zapachu. Liście są  lekko faliste, jasnozielone, mieczowate i na końcu zaostrzone. Zebrane są w pęczki i osadzone skrętolegle. Kwiaty są małe, żółtoseledynowe i zebrane w kolbowaty kwiatostan. Kwitnienie ma miejsce w czerwcu i lipcu. Owocem jest czerwona jagoda. Ze względu na brak  zapylaczy w Europie, u nas tatarak rozmnaża się tylko wegetatywnie.

Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera olejek eteryczny (a w tym: azaron igeraniol), ponadto gorycze i garbniki.

Surowiec wykazuje działanie napotne i rozgrzewające, wykrztuśne, ściągające, łagodnie uspokajające, pobudzające wydzielanie soku żołądkowego, rozkurczowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, moczopędne i żółciopędne.

Wykorzystywany jest w dolegliwościach układu pokarmowego (kolki, wzdęcia, nieżyt żołądka i jelit, niestrawność, biegunki, zaparcia), pobudza łaknienie oraz wspomaga leczenie zapalenia dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej oraz choroby wrzodowej.

Również jest używany pomocniczo w stanach zapalnych dróg moczowych i kamicy moczowej. Ponadto przy przeziębieniach i kaszlu jako środek rozgrzewający i wykrztuśny.

Dodatkowo łagodnie uspokaja i ułatwia zasypianie.

Zewnętrznie stosowany jest w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej, a wcierany w skórę głowy i włosy wzmacnia pasma oraz wspomagają leczenie łupieżu, jako dodatek do kąpieli uspokaja i rozgrzewa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Stosuje się ją w leczeniu przeziębień, reumatyzmu, migrenach, bólu stawów i mięśni, a także w profilaktyce zawału serca.


Wierzba jest drzewem należącym do rodziny wierzbowatych, do których należy także topola, dorastającym do 30 m wysokości i o szerokiej koronie. Pędy wierzby są długie, elastyczne, dość gładkie, żółte lub oliwkowobrązowe. Liście mają kształt lancetowaty, są długie i wąskie, Młode są mocno owłosione, starsze tylko po spodniej stronie. Białą barwe nadaje im gęsty kutner. Wierzba kwitnie w kwietniu i maju, wraz z rozwijaniem liści. Surowcem zielarskim jest kora.

Składnikami kory są flawonoidy, garbniki, glukozydy fenolowe : salikortyna i salicyna.
Wierzba jest symbolem siły odradzającego się życia, wykazuje zdolność odtworzenia drzewa z małego pędu włożonego w wilgotną ziemię.

Salicyna w organizmie człowieka przekształca się w kwas salicylowy, który jest głównym czynnikiem działania przeciwzapalnego leków z wierzby. Dodatkowo preparaty zawierające wierzbę działają przeciwbólowo, moczopędnie, ściągająco, uspokajająco i obniżają gorączkę. Stosuje się ją przy przeziębieniach, bólach reumatycznych, migrenach, bólach stawów i mięśni, a także przy wspomaganiu i regulacji pracy serca.
Zewnętrznie znajduje zastosowanie na trudno gojące się rany, zakażenia skóry powodowane przez bakterie oraz przeciw nadmiernej potliwości nóg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie, zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu. Ponadto działa również wykrztuśnie, co jest pomocne przy przeziębieniu i grypie z objawem kaszlu.


Dzięgiel Litwor ( Angelica archangelica L.) jest rośliną dwuletnią i jest  gatunkiem z rodziny selerowatych (Apiaceae).  W pierwszym roku tworzy rozetę liści, a drugim łodygę, która jest Gruba, naga, bruzdowana, nieowłosiona, rozgałęziona, pusta w środku w międzywęźlach i dorasta do 2 m wysokości. Liście są duże, pierzastodzielne, osadzone na długich ogonkach. Kwitnie pod koniec lata i obumiera po wydaniu nasion, a jego kwiaty są Drobne, zebrane w duże, kuliste baldachy złożone, zielonkawo-żółte  i zielonkawo-białe. Owocem arcydzięgla są duże rozłupki, które składają się z 2 płaskich, jasnobrązowych niełupek. Kłącze jest krótkie pofałdowane i brunatne. Wyrastają z niego cienkie, podłużnie bruzdowane korzenie. Kłącze i korzenie w środku są gąbczaste i białe.   

Surowcem roślinnym jest korzeń zawierający olejek lotny, w którego skład wchodzą:

- terpeny,

- związki kumarynowe,

- flawonoidy,

- garbniki,

- kwasy organiczne.

Działanie i zastosowanie:

Arcydzięgiel pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie,  zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a także śliny i moczu.

Działa wykrztuśnie, dzięki czemu ma zastosowanie w przeziębieniu, kaszlu czy zaflegmieniu płuc.

Przez działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie poprawia trawienie oraz reguluje pracę układu pokarmowego (przeciwdziała zaparciom i biegunkom).

Wspomaga pracę wątroby oraz woreczka żółciowego, jest szczególnie skuteczny w zwalczaniu niestrawności i zaniku apetytu na tle nerwowym.

Stosowany jest również zewnętrznie na owrzodzenia, rany i oparzenia, dzięki właściwościom bakterio- i grzybobójczym. Olejek jest wykorzystywany do nacierania przy nerwobólach i bólach mięśni i reumatycznych.

Działa uspokajająco, łagodzi nadmierną bezsenność i pobudliwość.

Wzmacnia naczynia krwionośne oraz serce.

Reguluje krwawienia miesiączkowe.

Pomimo tego, iż  w zielarstwie zasadniczym surowcem jest korzeń, to pozostałe części rośliny mają również swoje zastosowanie np. ogonki liściowe smażone w cukrze stosowane są jako ozdoba do tortów i ciast, jednak najbardziej znanym wyrobem jest likier – litworówka.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Lukrecja wzmacnia organizm i wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Działa wykrztuśnie i przeciwzapalnie. Leczy chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy oraz łagodzi objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego.


Lukrecja wzmacnia organizm i wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Działa wykrztuśnie i przeciwzapalnie. Leczy chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy oraz łagodzi objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego.

Do celów leczniczych wykorzystuje się korzeń lukrecji. Przygotowany z niego napar pomaga uporać się z suchym kaszlem i pobudza czynności wydzielnicze górnych dróg oddechowych. Warto sięgnąć po niego gdy dokucza chrypka, ale także w przypadku poważnych dolegliwości jak astma czy zapalenie oskrzeli.  Zioło skutecznie radzi sobie z groźnymi drobnoustrojami, w tym z Helicobacter pylori. Zakażenie pałeczkami tej bakterii wywołuje przewlekłe stany zapalne błony śluzowej żołądka, chorobę wrzodową, a nawet raka żołądka.

Korzeń lukrecji posiada także zdolność regulowania metabolizmu estrogenów – przy wysokim poziomie hamuje, a przy niskim wzmacnia ich działanie, dzięki czemu łagodzi objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego i dolegliwości w okresie menopauzy.

 

Sposób użycia:

Pomocniczo w chorobie wrzodowej żołądka: pół łyżki korzeni (około 3,5g) zalać szklanką zimnej wody, gotować pod przykryciem 5-7 minut, odstawić na 15 minut, przecedzić. Pić 2 razy dziennie.

Jako środek wykrztuśny: pół łyżeczki korzeni zalać filiżanką zimnej wody, gotować pod przykryciem 5-7 minut, odstawić na 15 minut, przecedzić. Świeży, ciepły odwar pić 2 razy dziennie.

 

Składniki:

- korzeń lukrecji

 

Informacje dodatkowe:

Produkt przechowywać w miejscu suchym i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze pokojowej.

 

Przeciwwskazania:

Choroby wątroby z zastojem żółci, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej np. hipokaliemia, niewydolność nerek, ciąża.

 

Opakowanie:

50 g

 

 

Pomagają w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu.


Mniszek należy do rodziny astrowatych (złożonych), jest rośliną wieloletnią, osiągającą wysokość 10-20 cm. Łodyga jest pozbawiona liści , początkowo wełniście owłosiona, później gładka, zielona lub jasno brązowa. Cała roślina wypełniona jest białym sokiem, który wypływa po jej uszkodzeniu. Liście zebrane są w rozetę, brzegiem są wrębnie wcinane, lancetowate, bezogonkowe, lśniące i nagie.  Kwiaty są żółte, języczkowe, tworzące po jednym koszyczku na bezlistnej łodydze. Okres kwitnienia trwa od kwietnia do sierpnia. Trwałość roślinie zapewnia korzeń, który jest gruby, spichrzowy, długi, prosty, tworzący rozgałęzienia tylko w kamienistej glebie. Owocem jest szarego koloru, żeberkowana i pokryta brodawkami niełupka. Owoce zebrane są w owocostanie (dmuchawcu), który tworzy puszystą kulę i zaopatrzony jest w niewielki, parasolowaty aparat lotny powstały z puchu kielichowego,  zwiększający dzięki temu powierzchnię lotną.


Surowcem zielarskim jest korzeń i kwiat. Korzeń zawiera znaczne ilości rzadkich mikroelementów, takich jak kobalt, bor, mangan, cynk, miedź, żelazo. Ponadto kwasy organiczne, sterole, różne związki cukrowe, na przykład inulinę, substancje goryczkowe, cholinę, garbniki.

Surowiec pomaga w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu, usuwa nadmiar toksyn z krwi. Obniża również poziom cholesterolu i cukru we krwi. Zewnętrznie stosuję się go na choroby skórne oraz wypryski.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
    

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, przeciwszkorbutowo


Bobrek, jest to bylina należąca do rodziny bobrkowatych, z reguły osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest prosto wzniesiona, bezlistna i naga, a w glebie ukryte jest grube, pełzające kłącze.  Ulistnienie jest skrętoległe, a liście przytwierdzone są długimi ogonkami. Wyraźnie skupiają się w trzy, elipsowato wydłużone, całobrzegie, u podstawy znacznie szersze. Kwiaty są białoróżowe, zebrane w gęste, zwężające się ku szczytowi grona na długiej, bezlistnej szypułce i widać je od maja do lipca . Owocem jest kulisto-jajowata torebka, zawierająca liczne, drobne nasiona.


Jako surowiec zielarski zastosowanie ma liść, który zawiera gorycze, glikozydy, garbniki oraz składniki mineralne, głównie jod, żelazo i mangan.Bobrek trójlistkowy podlega częściowej ochronie.

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, działa przeciwszkorbutowo. Wykorzystuje się go w przypadku artretyzmu, puchnięciem i bólem stawów, a także zaleca się go przy: anemii, braku apetytu, dermatozie, gorączce naprzemiennej, niestrawności.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ogólnie wzmacniające, leczące osłabienie przewodu pokarmowego, likwidujące bóle brzucha i niestrawność (pobudza wydzielanie soków żołądkowych).


Drapacz lekarski to roślina jednoroczna z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca  do 40 cm wysokości. Łodyga jest  rozgałęziającą się i gęsto owłosiona. Liście są kolczaste, pierzastolancetowate, pierzastowrębne . Kwiaty są żółte, duże i wyrastają na wierzchołkach pędów. Po przekwitnięciu zawiązują się w owoc, którym jest niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  gorycz, garbniki, śluzy, śladowe ilości eterycznego, flawonoidy, substancje antybiotyczne i sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie ogólnie wzmacniające (dostarcza organizmowi cennych mikroelementów, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania), leczące osłabienie przewodu pokarmowego, likwidujące bóle brzucha i niestrawność (pobudza wydzielanie soków żołądkowych). Ponadto korzystnie oddziałuje na błony śluzowe żołądka i jelit, działa wiatropędnie, poprawia apetyt, oddziałuje na wątrobę (pobudza jej czynność, zwiększa wydzielanie żółci). Reguluje przemianę materii, działa słabo moczopędnie, bakteriobójczo, przeciwdziała nadmiernej fermentacji jelitowej. Wykorzystywany jest w leczeniu gruźlicy płuc, hemoroidów, zaparć, zaburzeń pracy wątroby, histerii i wyczerpania psychicznego, w leczeniu anoreksji, niestrawności, pomocniczo dla wzmożenia laktacji i w depresji. Stosowany w dużych dawkach ubocznie podrażnia nerki.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie antyseptyczne, odkażające, grzybobójcze oraz wykrztuśne.


Tymianek to krzewinka należąca do rodziny jasnotowatych, osiągająca 10-35 cm wysokości. Łodyga jest wyprostowana lub łukowato podnosząca się, silnie rozgałęzione, pokryta gęstymi włoskami i czterokanciasta w przekroju. Dolne gałązki są zdrewniałe. Liście są podwinięte z obu stron ku dołowi, całobrzegie, osadzone na krótkich ogonkach, pod spodem  białojedwabiste, rozmieszczone naprzeciwlegle. Kwiaty są jasnoróżowe lub liliowe, drobne, osadzone w nibyokółkach w kątach liści. Kwitnienie ma miejsce od maja do września (października). Owocem jest rozłupka. Korzeń jest zdrewniały i słabo rozgałęziony. Ze względu na silny aromat stosuje się tymianek także jako przyprawę. Inna nazwa to macierzanka tymianek.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera m.in.  olejek, którego głównym składnikiem jest tymol i karwol.

Surowiec wykazuje działanie antyseptyczne, odkażające, grzybobójcze oraz wykrztuśne. Stosuje  się go przy kaszlu, dolegliwościach gardła, dolegliwościach przewodu pokarmowego, biegunkach, a także do poprawiania apetytu. Ponadto może stosowany na zmęczenie, przy naciągnięciu mięśni oraz w bólach reumatycznych. Zewnętrznie stosuje się go do nacierania klatki piersiowej w infekcjach płucnych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.