Bezsenność (mieszanka ziołowa 550g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy bezsenności. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,98 zł

-2%

4,06 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.
x 2


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


61,58 zł

-2%

62,84 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Korzeń kozłka50g
2Kwiat bzu czarnego50g
3Kwiat pierwiosnka50g
4Kwiat wrzosu50g
5Liść melisy50g
6Szyszka chmielu50g
7Ziele bylicy pospolitej50g
8Ziele dziurawca50g
9Ziele marzanki50g
10Ziele nostrzyka50g
11Ziele serdecznika50g

Zawartość pakietu

Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie.


Kozłek, waleriana, biedrzan, kocia trawa jest byliną osiągająca wysokość 70-150 cm. W pierwszym roku życia roślina wytwarza przyziemna rozetę ogonkowych liści. W drugim wytwarza masywną łodygę, która jest wyprostowana i delikatnie żeberkowana. Łodyga Wewnątrz dęta, walcowata, na dole owłosiona, górą naga. Liście górne (łodygowe) osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, dolne ogonkowe. Wszystkie są nieparzysto-pierzastosieczne na spodniej stronie z reguły owłosione długimi włoskami. Kwiaty  są drobne i zebrane  w baldachokształtne kwiatostany szczytowe, pojawiają się od lipca do sierpnia, o zmiennym kolorze, od białego przez róż do lila. Pod ziemią posiada krótkie kłącze, które z reguły nie wytwarza rozłogów. Owocem jest podłużnie jajowaty orzeszek, który przybiera barwę od beżowego do brunatnego.

Zastosowanie w lecznictwie ma przede wszystkim korzeń, który gromadzi się jesienią. Należy pamiętać, że wzmaga działanie środków nasennych, trzeba zatem unikać stosowania równocześnie z podobnym typem leków.

Surowiec zawiera liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowego, kwas walerenowy, waleranon, walerenal i inne. Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Ponadto wzmacnia serce i obniża wysokie ciśnienie. Zewnętrznie można go stosować przy gojeniu ran i wrzodów oraz usuwaniu drzazg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie.


Bez czarny, krzew, rzadziej drzewo należący do rodziny piżmaczkowatych (dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych lub przewiertniowatych), dorastający do 10 m wysokości . Młoda kora jest zielona, z biegiem czasu  staje się szara, jasnobrunatna i spękana. Liście na górnej stronie są ciemnozielone, od spodu jasne. Kwiaty są białe, promieniste, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października. Owoce bzu  jest  fioletowo-czarny, mięsisty i lśniący pestkowiec.

Surowcem zielarskim są głównie kwiaty i owoce lecz  także korona, korzenie i liście.
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych dawkach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.

Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

Kwiat wewnętrznie stosowany jest przy przeziębieniach, różnego rodzaju nieżytach i stanach zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Zewnętrznie ma zastosowanie przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach. Stosuje się go do płukania jamy ustnej i gardła przy stanach zapalnych oraz przemywania oczu przy zapaleniu spojówek.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, wykrztuśne,  napotne, poprawiające przemianę materii i stymulujące procesy życiowe.


Pierwiosnka lekarska (pierwiosnek lekarski) to roślina należąca do rodziny pierwiosnkowatych, osiągająca do 40 cm wysokości. Łodyga to głąbik kwiatowy. Liście są podługowatojajowate, pomarszczone, od spodu omszone.  Na szczycie głąbika zebrane są w wielokwiatowy baldaszek kwiaty, koloru złocistożółtego. Kwitnienie ma miejsce od marca do maja. Owocem jest torebka. Wykorzystuje się ją również w kuchni, młode liście, które są bogate w witaminę C dodaje się do sałatek lub doprawia się nimi zupy. Roślina jest w Polsce objęta częściową ochroną gatunkową.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera saponiny, olejek eteryczny, glikozydy fenolowe, garbniki i cukry.

Surowiec wykazuje działanie  moczopędne, wykrztuśne,  napotne, poprawiające przemianę materii i stymulujące procesy życiowe. Wykorzystywany jest do kuracji oczyszczających i odtruwających organizm, przy reumatyzmie, lekkiej nerwicy, migrenie, lekkiej bezsenności, nerwowych zaburzeniach połączonych z bólem głowy. Również  przy leczeniu przeziębień, grypy, zapaleniu gardła, krtani i oskrzeli.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, moczopędne, przeciwreumatyczne i uspokajające.


Wrzos zwyczajny to bylina z rodziny wrzosowatych, osiągająca 20-80 cm wysokości. Gałązki są rozesłane na ziemi, liście osadzone są na nich naprzeciwlegle. Liście są drobne, kształtu igiełkowatego i zimozielone. Kwiaty są  drobne, dzwonkowate, różowoliliowe i zebrane są  w jednostronnych wielokwiatowych gronach szczytowych. Kwitnienie ma miejsce od sierpnia do października. Owocem jest torebka.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, moczopędne, przeciwreumatyczne i uspokajające. Wykorzystywany jest przy schorzeniach dróg moczowych, chorobach nerek i przewodu pokarmowego oraz pomocniczo przy chorobach reumatycznych, chorobach wątroby i trudnościach z zasypianiem.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera  garbniki, flawonoidy, kwercytynę, olejki eteryczne, kwasy organiczne i sole mineralne z dużą zawartością krzemionki.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności


Melisa jest to bylina należąca do rodziny wargowych. Osiąga wysokość 30-60 cm, a jej łodyga jest prosta, wzniesiona,  czterokanciasta w przekroju i gęsto pokryta drobnymi włoskami. Jajowate iście rozmieszczone są na przemian wzdłuż łodygi, maja krótki ogonki i ząbkowany brzeg blaszki. Kwitnie od czerwca do września, a kwiaty są koloru białego, rzadziej błękitne lub różowawe. Owoc składa się z czterech małych rozłupek. Surowcem leczniczym są liście, które zbiera się przed rozpoczęciem kwitnienia. Do uprawy melisy najbardziej nadają się miejsca słoneczne i osłonięte, ale zniesie także lekkie zacienienie. Ze względu na to, iż melisa jest rośliną miododajną, zajmuje szczególne miejsce u pszczelarzy.

Liście melisy wpływają na układ nerwowy, łagodzą jego nadmierne pobudzenie. Stosuje się ją zatem w stanach nerwicowych i bezsenności. Cenione jest szczególnie przez osoby pracujące umysłowo i uczące się, ponieważ łagodzi stres, nie zaburzając przy tym pracy intelektualnej. Wpływa również korzystnie na pracę układu pokarmowego, poprawiając trawienie i apetyt. Może być również stosowana zewnętrznie jako okłady na urazy, bóle stawów i owrzodzenia.

Melisa zawiera olejki eteryczne (cytronelol, linalol, geraniol), a także ponadto garbniki, witaminy, kwasy organiczne i śluzy.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, bakteriostatyczne i moczopędne. Ponadto regeneruje system nerwowy, wzmacnia, ułatwia trawienie i zmniejsza popęd płciowy.


Chmiel zwyczajny to bylina z rodziny konopiowatych, osiągająca 3-8 m (a nawet 12 m) wysokości. Łodyga jest płożąca się lub pnąca. Wyrasta z kłącza, jest czterokanciasta, z haczykowato wygiętymi do tyłu włoskami na krawędziach, i obwija się zawsze w prawo wokół podpory. Liście są mocno powcinane, naprzeciwległe, długoogonkowe, z sercowatą nasadą i grubo ząbkowanymi brzegami. Górna część blaszki liściowej jest szorstka.

Kwiaty męskie wyrastają wiechowatymi grupami z kątów liści i zebrane są w szczytowe kwiatostany. Kwiaty żeńskie  tworzą kotkowate kwiatostany przypominające szyszki. Kwitnienie ma miejsce w maju. Owocem jest orzeszek. Roślina ma silnie wykształcone, zwane karpą, kłącze. System korzeniowy sięga głęboko i jest silnie rozbudowany.

Surowcem zielarskim są szyszki, które zawierają:

- garbniki,

- związki gorzkie,

- gorzką żywicę – lupulinę,

- olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, bakteriostatyczne i moczopędne. Ponadto regeneruje system nerwowy, wzmacnia, ułatwia trawienie i zmniejsza popęd płciowy. Stosowany jest jako środek uspokajający w napięciu nerwowym i stanach lękowych, przy nerwicy żołądka, w trudnościach z zasypianiem oraz do pobudzenia apetytu. Zewnętrznie wykorzystywany jest na wrzody, trudno gojące się rany i wysypki.

Surowiec wykazuje działanie  pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym.


Bylica pospolita to bylina z rodziny astrowatych, osiągająca 50-240 cm. Łodyga jest silnie rozgałęziona. Liście są pierzastodzielne. Górna strona jest ciemnozielona, a od spodu są białawe i filcowate. Kwiaty są żółtawe do czerwonobrązowych, zebrane w jajowate, szaro wełnisto owłosione koszyczki. Kwitnienie ma miejsce od lipca do września. Jako przyprawa stosowana jest do potraw mięsnych.

Surowiec wykazuje działanie  pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym. Ponadto stymuluje pracę wątroby oraz macicy. Wykorzystywany jest w przypadku słabego łaknienia, przy zaburzeniach pracy żołądka, przy zapaleniu wątroby, w żółtaczce i jako środek przeciwko zaburzeniom jelitowym. Zewnętrznie stosowany jest przy zwalczaniu pasożytów skóry (wszy, świerzbowce), w formie lewatywy zwalcza owsiki, można również w postaci okładów używać go na miejsca potłuczeń i ukąszeń.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  olejek lotny składający się głównie z tujonu i tujolu oraz azulenu, ponadto związki goryczkowe, żywice i garbniki.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie.


Dziurawiec zwyczajny to bylina z rodziny dziurawcowatych, osiągająca 30-80 (100) cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wzniesiona,  rozgałęziona w górnej części, u dołu drewniejąca. Liście są siedzące, nagie, eliptyczne do równowąskich i zaostrzone, osadzone naprzeciwlegle. Oglądane pod światło uwidaczniają drobne kropki (zbiorniczki olejków eterycznych). Kwiaty są żółte, zebrane w gęste baldachogrono, które jest osadzone w kątach naprzeciwległych przysadek ( liść, z kąta którego wyrasta kwiat). Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest wielonasienna torebka.
Surowiec musi być stosowany ostrożnie, gdyż zwiększa wrażliwość skóry na promienie słoneczne.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  hyperycynę, pseudohypericynę, flawonoidy (rutyna, kwercetyna), hiperozyd, bakteriobójcze garbniki, witaminy A i C oraz olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie. Ponadto zmniejsza objawy łagodnej formy depresji oraz pomaga przy lekkiej bezsenności, a także przy migrenie. Stosowany wewnętrznie poprawia nastrój, wzmacnia układ nerwowy, likwiduje nerwobóle, jest pomocny w menopauzie i niestrawności. Zewnętrznie używany jest miejscowo na oparzenia, stany zapalne, na rany i do płukania gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Napary z ziela marzanki maja właściwości uspokajające, toznizujące, odstresowujące i wyciszające.


Marzanka to powszechna w Polsce bylina osiągająca nawet 60 cm wysokości.

Surowcem leczniczym jest ziele, które zawiera między innymi:

- glikozydy

- kumaryny

- garbniki.

                                         

Napary z ziela marzanki maja właściwości uspokajające, toznizujące, odstresowujące i wyciszające. Łagodzą objawy nerwicy, nadpobudliwości nerwowej, kołatania serca i uczucia paniki.

Ponadto wykazują właściwości wspomagające układ trawienny – poprawiają proces trawienia, łagodzą podrażnienia, działają żółciopędnie i hepatoprotekcyjnie, wspomagają odtruwanie organizmu.

Świetnie pomagają leczyć żylaki, czyraki i obrzęki.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, rozkurczające naczynia krwionośne, łagodzące, moczopędne, wzmacniające żyły


Nostrzyk żółty, nostrzyk lekarski, to roślina jednoroczna lub dwuletnia, należąca do rodziny bobowatych. Osiąga 30-120 cm wysokości. Łodyga dołem się pokłada, a górą jest wzniesiona (dodatkowo czasem słabo owłosiona), w dotyku kanciasta, żeberkowana i rzadko ulistniona. Liście są nagie i krótkoogonkowe. Górne złożone są  z trzech podłużnie lancetowatych listków z ząbkowanymi brzegami, listki dolnych liści są rombowato-jajowate. Przylistki (są całobrzegie, lancetowate, zaostrzone) są szczególnie dobrze widoczne przy rosnących wyżej liściach łodygowych. Kwiaty są żółte, zwisające i zebrane w długoszypułkowe grona, które wyrastają w katach liści przy wierzchołkach pędów. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października. Owocem jest jajowaty strąk. System korzeniowy jest palowy i rozgałęziony.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera kumarynę, melilotynę, garbniki, flawonoidy.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, rozkurczające naczynia krwionośne, łagodzące, moczopędne, wzmacniające żyły. Stosowany jest na żylaki nóg (rozdęte żyły), ból nóg. Zewnętrznie używa się go na rany, wrzody, czyraki, nerwobóle, obrzęki i stany zapalne skóry.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, wzmacniające, regulujące pracę serca, przeciwskurczowe, ściągające, słabo moczopędne i przeciwbiegunkowe.


Serdecznik to bylina należąca do rodziny jasnotowatych, osiąga 30-150 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona, wznosząca się prosto, czterokanciasta, owłosiona, niekiedy nabiegła czerwonawo. Liście przyziemne i niższe łodygowe są dłoniastosieczne, górne natomiast są węższe. Wszystkie liście przytwierdzone są długimi ogonkami i ustawione parami naprzeciw siebie. Kwiaty są wargowe, drobne i wyrastają w nibyokółkach w kątach liści. Górna warga jest różowa i na brzegach silnie owłosiona, a dolna purpurowo-biała z żółtym odcieniem, cętkowana. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest rozłupnia.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera flawonoidy, garbniki, glikozyd dwuterpenowy marubinę, saponiny, alkaloid – stachydrynę, kwasy organiczne,  sole wapnia, potasu, krzemu.

Surowiec wykazuje działanie uspokajające, wzmacniające, regulujące pracę serca, przeciwskurczowe, ściągające, słabo moczopędne i przeciwbiegunkowe. Polecany jest zwłaszcza przy kołataniu serca i arytmii. Ponadto wzmacnia mięsień sercowy, pomaga przy nadciśnieniu, wzmacnia w klimakterium, stanach lekowych i osłabieniu serca, a jego przeciwskurczowe własności wykorzystuje się przy bólach brzucha (zmniejsza skurcze jelit), wzdęciach, zaburzeniach trawienia, biegunkach i przy bolesnym miesiączkowaniu. Zewnetrznie stosowany jest do irygacji pochwy lub upławach oraz do przemywania oczu w zapaleniu spojówek lub przy zmęczonych oczach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.