Anemia złośliwa (mieszanka ziołowa 550g ) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy anemii złośliwej. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

5,35 zł

-2%

5,46 zł


  1. Ten produkt jest niedostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,45 zł

-2%

3,52 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


47,21 zł

-2%

48,17 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kłącze tataraku50g
2Korzeń mniszka lekarskiego50g
3Kwiatostan głogu50g
4Liść bobrka50g
5Liść orzecha włoskiego50g
6Liść pokrzywy50g
7Liść porzeczki czarnej50g
8Owoc jałowca50g
9Owoc jarzębiny50g
10Owoc róży50g
11Ziele krwawnika50g

Zawartość pakietu

Napar z kłącza tataraku  reguluje pracę układu pokarmowego, w przypadku zaburzeń trawienia czy w problemach z zaparciami, a także zwiększa apetyt. Ponadto działa kojąco w stanach zmożonego napięcia nerwowego


Tatarak zwyczajny to bylina z rodziny tatarakowatych, osiągająca 60-120 cm wysokości. Łodyga jest nierozgałęziona, u podstawy czerwonawopurpurowa. Roślina ma  czołgające się, delikatnie obłe kłącze, o aromatycznym zapachu. Liście są  lekko faliste, jasnozielone, mieczowate i na końcu zaostrzone. Zebrane są w pęczki i osadzone skrętolegle. Kwiaty są małe, żółtoseledynowe i zebrane w kolbowaty kwiatostan. Kwitnienie ma miejsce w czerwcu i lipcu. Owocem jest czerwona jagoda. Ze względu na brak  zapylaczy w Europie, u nas tatarak rozmnaża się tylko wegetatywnie.

Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera olejek eteryczny (a w tym: azaron igeraniol), ponadto gorycze i garbniki.

Surowiec wykazuje działanie napotne i rozgrzewające, wykrztuśne, ściągające, łagodnie uspokajające, pobudzające wydzielanie soku żołądkowego, rozkurczowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, moczopędne i żółciopędne.

Wykorzystywany jest w dolegliwościach układu pokarmowego (kolki, wzdęcia, nieżyt żołądka i jelit, niestrawność, biegunki, zaparcia), pobudza łaknienie oraz wspomaga leczenie zapalenia dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej oraz choroby wrzodowej.

Również jest używany pomocniczo w stanach zapalnych dróg moczowych i kamicy moczowej. Ponadto przy przeziębieniach i kaszlu jako środek rozgrzewający i wykrztuśny.

Dodatkowo łagodnie uspokaja i ułatwia zasypianie.

Zewnętrznie stosowany jest w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej, a wcierany w skórę głowy i włosy wzmacnia pasma oraz wspomagają leczenie łupieżu, jako dodatek do kąpieli uspokaja i rozgrzewa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Pomagają w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu.


Mniszek należy do rodziny astrowatych (złożonych), jest rośliną wieloletnią, osiągającą wysokość 10-20 cm. Łodyga jest pozbawiona liści , początkowo wełniście owłosiona, później gładka, zielona lub jasno brązowa. Cała roślina wypełniona jest białym sokiem, który wypływa po jej uszkodzeniu. Liście zebrane są w rozetę, brzegiem są wrębnie wcinane, lancetowate, bezogonkowe, lśniące i nagie.  Kwiaty są żółte, języczkowe, tworzące po jednym koszyczku na bezlistnej łodydze. Okres kwitnienia trwa od kwietnia do sierpnia. Trwałość roślinie zapewnia korzeń, który jest gruby, spichrzowy, długi, prosty, tworzący rozgałęzienia tylko w kamienistej glebie. Owocem jest szarego koloru, żeberkowana i pokryta brodawkami niełupka. Owoce zebrane są w owocostanie (dmuchawcu), który tworzy puszystą kulę i zaopatrzony jest w niewielki, parasolowaty aparat lotny powstały z puchu kielichowego,  zwiększający dzięki temu powierzchnię lotną.


Surowcem zielarskim jest korzeń i kwiat. Korzeń zawiera znaczne ilości rzadkich mikroelementów, takich jak kobalt, bor, mangan, cynk, miedź, żelazo. Ponadto kwasy organiczne, sterole, różne związki cukrowe, na przykład inulinę, substancje goryczkowe, cholinę, garbniki.

Surowiec pomaga w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych, pomaga przy kłopotach trawiennych, wpływa na przemianę materii całego organizmu, usuwa nadmiar toksyn z krwi. Obniża również poziom cholesterolu i cukru we krwi. Zewnętrznie stosuję się go na choroby skórne oraz wypryski.
Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.
    

Surowiec wykazuje  tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość


Głóg dwuszyjkowy to ciernisty krzew z rodziny różowatych, osiągający 4 m wysokości. Kora jest gładka i szara. Gałęzie są elastyczne, silnie splątane z ostrymi cierniami. Liście są odwrotnie jajowate, u podstawy klinowate, pojedyncze. Od góry są ciemnozielone, spodem jaśniejsze. Kwiaty są białe lub różowe, drobne i tworzą baldachogrona. Kwitnienie ma miejsce w maju. Owocem jest prawie kulisty owoc jabłkowaty ciemnoczerwonego koloru.

Surowiec wykazuje tonizujący wpływ na mięsień sercowy, w niewielkim stopniu zwiększa siłę jego skurczów i zmniejszają ich częstotliwość. Ponadto ma zdolność zmniejszania napięcia naczyń wieńcowych serca, powodując ustąpienie bólu i uczucia duszności oraz wzmożenie przepływu krwi. Wykorzystywany jest  przy nadciśnieniu, przy nerwicach, bezsenności, dolegliwościach wieku starczego oraz w leczeniu po zawale mięśnia sercowego.

Surowcem zielarskim jest kwiat, który zawiera  saponiny, flawonoidy, związki purynowe, nukleozydy, garbniki, witaminy, związki kumarynowe.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, przeciwszkorbutowo


Bobrek, jest to bylina należąca do rodziny bobrkowatych, z reguły osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest prosto wzniesiona, bezlistna i naga, a w glebie ukryte jest grube, pełzające kłącze.  Ulistnienie jest skrętoległe, a liście przytwierdzone są długimi ogonkami. Wyraźnie skupiają się w trzy, elipsowato wydłużone, całobrzegie, u podstawy znacznie szersze. Kwiaty są białoróżowe, zebrane w gęste, zwężające się ku szczytowi grona na długiej, bezlistnej szypułce i widać je od maja do lipca . Owocem jest kulisto-jajowata torebka, zawierająca liczne, drobne nasiona.


Jako surowiec zielarski zastosowanie ma liść, który zawiera gorycze, glikozydy, garbniki oraz składniki mineralne, głównie jod, żelazo i mangan.Bobrek trójlistkowy podlega częściowej ochronie.

W zastosowaniu bobrek wspomaga leki przeciwreumatyczne, przeciwdziałające zapaleniom, działa żółciopędnie, wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego, działa przeciwszkorbutowo. Wykorzystuje się go w przypadku artretyzmu, puchnięciem i bólem stawów, a także zaleca się go przy: anemii, braku apetytu, dermatozie, gorączce naprzemiennej, niestrawności.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Ma właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. a także przeciwbiegunkowe i przeciwkrwotoczne.


Orzech włoski jest drzewem liściastym z rodziny orzechowatych, osiąga 25-35 m wysokości. Ma gładka korę i pierzastozłożone, naprzeciwległe liście,  jeśli rośnie bez konkurujących w sąsiedztwie innych drzew, to pień ma z reguły krótki i szeroko rozbudowaną koronę. Kwiaty męskie w postaci zwisających kotków, żeńskie zgrupowane są na jednorocznych krótkopędach. Kwitnie na przełomie kwietnia i maja, wraz z rozwojem liści. Owocem jest kulisty lub lekko owalny pestkowiec. Orzech włoski jest drzewem szybko rosnącym i wymaga ciepłych stanowisk i raczej żyznej gleby.


Surowiec zielarski stanowią: liście, łupiny, kora, owoc.

Liście i zielone łupiny zawierają duże ilości witamin oraz różnorodnych garbników. Mają właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne a także przeciwbiegunkowe i przeciwkrwotoczne. Ich bakteriobójcze działanie wykorzystywane jest w wspomaganiu leczenia groźnych i uciążliwych chorób przewodu pokarmowego, m.in. gronkowców, paciorkowców i pałeczek duru brzusznego.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Czarna porzeczka wspomaga nasz organizm w okresie obniżonej odporności, pomaga w leczeniu przeziębienia i grypy


Czarna porzeczka to pospolita roślina należąca do rodziny agrestowatych, będąca jednym z najbogatszych źródeł witaminy C, czyli kwasu askorbinowego. Surowcem zielarskim są jej liście oraz owoce. Ma zastosowanie w przemyśle spożywczym – przy wyrobie powideł, dżemów, soków itp., oraz od wieków sprawdza się jako roślina lecznicza.

Ze względu na wysoką zawartość witaminy C, czarna porzeczka wspomaga nasz organizm w okresie obniżonej odporności, pomaga w leczeniu przeziębienia i grypy. Bierze również udział w syntezie kolagenu, odpowiedzialnego za sprężystość i szczelność naczyń krwionośnych. Ponadto, w liściach czarnej porzeczki znajdziemy inne witaminy, minerały, kwasy organiczne, pektyny, flawonoidy.

                                    

Czarna porzeczka polecana jest przy wspomaganiu leczenia wrzodów żołądka, zaburzeniach pracy układu pokarmowego, przy nadciśnieniu, miażdżycy, podwyższonym stężeniu cholesterolu, artretyzmie, reumatyzmie, alergiach, zapaleniach, profilaktycznie przeciw nowotworom. Świetnie sprawdza się w pielęgnacji skóry, odkażając ją i nawilżając.

Surowiec ma działanie moczopędne, żółciopędne, przeciwbakteryjne i reguluje pracę układu pokarmowego. Stosuje się go przy infekcjach układu moczowego, przeciwdziała wzdęciom.


Jałowiec jest iglastym krzewem należącym do rodziny cyprysowatych. Dorasta do 6 m, chociaż zdarzają się okazy znacznie wyższe. Kora początkowo jest gładka czerwonawo brunatna, później szarobrunatna wzdłuż popękana z siwym refleksem. Igły odstające od gałęzi, kłujące, ułożone są w okółkach. Proste, zwykle szarozielone, z wierzchu z szeroką białą wstęgą środkową i wąskimi zielonymi smugami brzeżnymi, kolczasto zaostrzone lub tępe.

Kwiaty są rozdzielnopłciowe, rozmieszczone dwupiennie. Męskie i żeńskie kwiatostany pojawiają się na oddzielnych krzewach, na szczytach bocznych odgałęzień. Po zapyleniu łuski kwiatów żeńskich zrastają się w jedną i mięsistą szyszkojagodę, które są kuliste, sinoczarne i nieprzyjemne w smaku. Jałowiec kwitnie w maju i czerwcu.

Surowcem, który ma zastosowanie w zielarstwie dojrzałe owoce (jagody), które zrywane są gdy zmienia barwę z zielonej na granatową. Owoc jałowca zawiera dzięgieć, olejki eteryczne, smołę, kwasy organiczne, tłuszcze i witaminę C. Drewno jałowca ma wąskie przyrosty i nieregularnie ułożone wiązki przewodzące, co nadaje mu wyjątkową wytrzymałość i elastyczność. Właśnie dlatego drewno jałowca, obok cisu, dawniej służyło do wyrobu łuków.

Surowiec ma działanie moczopędne, żółciopędne, przeciwbakteryjne i reguluje pracę układu pokarmowego. Stosuje się go przy infekcjach układu moczowego, przeciwdziała wzdęciom i stymuluje skurcze macicy w czasie porodu. Zewnętrznie jest stosowany jako środek łagodzący nerwobóle i bóle reumatyczne.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Owoc jarzębiny to naturalne wsparcie organizmu w okresie przeziębienia, dolegliwościach układu pokarmowego oraz źródło witamin dla pięknej i gładkiej cery.


Jarząb pospolity (Sorbus acuparia) to drzewo lub krzew z rodziny różowatych (Rosaceae), dorastające do 15 m wysokości. Kora jest gładka i jasna, młode pędy są owłosione, a następnie nagie. Liście są nieparzysto-pierzaste, złożone z pojedynczo piłkowanych listków. Kwiaty są białe zebrane w gęste, owłosione podbaldachy. Kwitnienie ma miejsce od maja do czerwca. Owoce są pozorne, kuliste, pomarańczowe, czerwone.

Działanie i zastosowanie owoców jarzębiny 

Owoce jarzębiny stanowią źródło bioflawonoidów, czyli witaminy P (nie mylić z PP), które uszczelniają i wzmacniają śródbłonki naczyń krwionośnych i wzmagają oraz przedłużają aktywność witaminy C.

Napar i odwar z owoców korzystnie działa na skórę. Można je użyć do pielęgnowania skóry suchej, szybko wysychającej, zmęczonej i z plamami. Sorbitol zawarty w owocach podniesie wilgotność skóry. Witaminy, cukry, aminokwasy, sole mineralne odżywią komórki skóry. Flawonoidy, kwasy działają antyseptycznie i zakwaszająco oraz przeciwzapalnie. Pielęgnowanie skóry odwarem i naparem z owoców podnosi jej nawodnienie, elastyczność i sprężystość. Jarząb wybiela skórę, zmniejsza “worki i cienie pod oczami”.

Odwar z owoców jarzębiny hamuje rozwój bakterii i grzybów w jelitach i na skórze (duże dawki, ok. 400 ml doustnie). Rozluźnia kał, a w dużych dawkach działa przeczyszczająco.

Wzmaga diurezę i wydalanie metabolitów azotowych. Należy do środków czyszczących krew. Wzmaga wydzielanie żółci. Wzmaga perystaltykę jelit i wydzielanie soków trawiennych. Odwar może być przyjmowany w okresie zimowym jako źródło łatwo przyswajalnych soli mineralnych i witamin.

Korzystnie działa w reumatyzmie, dnie moczanowej, przy kamicy moczowej, chorobach skórnych, otyłości, cukrzycy i miażdżycy. Owoc jarzębiny w mieszankach – warto podawać w przebiegu infekcji układu moczowego i przy obrzękach.

 Ponadto ma właściwości wzmacniające,  przeciwzapalne na błony śluzowe jelit i żołądka. Wykorzystywany jest pomocniczo przy kamicy nerkowej i żółciowej oraz przy przewlekłych zaburzeniach trawiennych. 

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Ciekawostka

Maseczka z rozdrobnionych owoców jarzębiny w połączeniu z pyłkiem kwiatowym daje efekt naturalnego botoksu.

Ponadto witamina C jest poocna w utrzymaniu odpowiedniego poziomu odpornosci naszego organizmu.


Owoc dzikiej róży to naturalne i bogate źródło witaminy C - już 3 owoce wystarczą na pokrycie dziennego zapotrzebowania organizmu na kwas askorbinowy.

Witamina C jest niezbędna do przemian tkanki łącznej, a dokładniej kolagenu. W związku z tym wpływa dobroczynnie na stan:

- kości

- stawów

- dziąseł

- skóry.

Ponadto witamina C jest poocna w utrzymaniu odpowiedniego poziomu odpornosci naszego organizu.

Wspomaga pozbywac się z naszego oranizmu patogennych drobnoustrojow poprzez uszkaszanie ich struktur komórkowych. Łagodzi też skutki walki z patogenami podczas reakcji odpornościowych.

Kwas askorbinowy jest silnym antyoksydantem - pomaga nam w walce z wolnymi rodnikami. Te reaktywne formy tlenu powstaja pdczas standardowych przeian komórkowych oraz w wyniku oddziaływania środowiska.

                                  

Ich zwiększone powstawanie powodują między innymi:

- palenie papierosów

- picie alkoholu

- spozywanie lekow

- przebywanie w zanieczyszczonym środowisku

- ekspozycja na promieniowanie UV.

Sposób użycia:

1 łyżeczkę owoców zalać wrzącą wodą. Pozostawić n ok.a 10 minut pod przykryciem do zaparzenia.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe.


Krwawnik pospolity to bylina lub krzewinka z rodziny astrowatych (złożonych), osiągająca 50-80 cm wysokości. Łodyga jest prosta, słabo rozgałęziona i ma silny zapach. Liście w są zarysie wąskolancetowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste, rzadko rozmieszczone na łodygach i ciemnozielone. Kwiaty są  białe lub różowe z żółtawym środkiem, tworzą płaskie kwiatostany, utworzone z koszyczków zebranych w baldachogrono. Kwitnienie ma miejsce od lipca do października.  Owocem jest spłaszczone niełupka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera olejek eteryczny, cholinę,  flawonoidy,  garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Wykorzystywany jest w alergiach, z katarem siennym włącznie, przeciw zapaleniom, w stanach nieżytowych jako wzmacniające funkcję trawienia, wydzielania żółci i moczopędne, w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit oraz w chorobie wrzodowej. Ponadto ułatwiają krzepnięcie krwi, są pomocne przy zaburzeniach miesiączki i jako środek napotny obniżający temperaturę organizmu w stanach gorączkowych.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.