Alergiczny nieżyt sienny (mieszanka ziołowa 550g) - receptura wg Klimuszko

Mieszanka ziołowa stosowana przy alergicznym nieżycie siennym. Receptura wg książki "Wróćmy do ziół" Ojca Klimuszko

3,30 zł

-2%

3,37 zł


3,23 zł

-2%

3,30 zł


3,17 zł

-2%

3,23 zł



  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.


  1. Ten produkt nie jest obecnie dostępny.

3,17 zł

-2%

3,23 zł


3,89 zł

-2%

3,97 zł


39,15 zł

-2%

39,95 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Opis pakietu

Skład mieszanki
1Kłącze perzu50g
2Kora kruszyny50g
3Liść pokrzywy50g
4Owoc kolendry50g
5Ziele bukwicy50g
6Ziele bylicy pospolitej50g
7Ziele dziurawca50g
8Ziele fiołka trójbarwnego50g
9Ziele skrzypu polnego50g
10Ziele świetlika50g
11Ziele tasznika50g

Zawartość pakietu

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne.


Perz, bylina należąca do rodziny wiechlinowatych, osiągająca wysokość 20–150 cm. Łodyga w formie źdźbła, które jest wzniesione lub podnoszące się, nagie i gładkie, z kolankami i międzywęźlami. Liście są żywozielone lub sinozielone, płaskie, równowąskie, osadzone na łodydze skrętolegle. Otwartymi pochwami obejmują łodygę. Blaszka liściowa jest szorstka z wierzchu. Kwiaty zebrane sa na szczycie łodygi w  spłaszczone kłosy. Każdy z nich składa się z gęstych, jajowatolancetowatych, spłaszczonych po bokach kłosków. Owocem jest żółtawy ziarniak. Kłącze jest jasne, z dużymi i licznymi rozłogami.
Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera inulinę, saponiny, olejek eteryczny, kwasy organiczne, substancje gumowe, śluzy,  krzemionkę, duże ilości węglowodanów, sole mineralne i witaminę C.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne. Szczególne zastosowanie znajduje przy wspomaganiu leczenia chorób przemiany materii, jako zioło oczyszczające krew – przy chorobach reumatycznych, dny moczanowej,  trądziku. Wykorzystywany  jest również pomocniczo przy zwalczaniu nieżytów górnych dróg oddechowych, przy obrzękach wątroby, zmniejszonym wydzielaniu żółci, kamicy żółciowej, hemoroidach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Jest to środek łagodnie przeczyszczający, żółciopędny oraz oczyszcza krew w naczyniach krwionośnych ze szkodliwych toksyn.


   Kora kruszyny zawiera glikozydy antrachinowe, garbniki, flawonoidy i saponiny, dzięki czemu korzystnie wpływa na układ pokarmowy, moczowy oraz krwionośny. Jest to środek łagodnie przeczyszczający, żółciopędny oraz oczyszcza krew w naczyniach krwionośnych ze szkodliwych toksyn.

   Kruszyna, roślina ta należy do rodziny szakłakowatych i przyjmuję formę krzewu osiągając do 5 m wysokości, niekiedy wyrasta w niewielkie drzewko. Liście ogonkowe, mają kształt odwrotnie jajowaty lub szerokoeliptyczny prostych krawędziach. Blaszka liściowa jest całobrzega, tępa lub zaostrzona , a ulistnienie jest skrętoległe. Kwiaty są drobne, pojedyncze lub wyrastają po kilka w katach liści i spotkać je można od maja do czerwca. Owocem kruszyny jest pestkowiec, który w miarę upływu czasu zmienia barwę od zielonego, przez czerwony, do czarnego.

Surowcem roślinnym jest kora, która zwykle zdziera się z drzewa wiosną.

Z kory można również uzyskać dość trwały barwnik koloru żółtobrunatnego i ciemnobrązowego, a jej drewno to materiał na węgiel rysunkowy.

Kruszyna pospolita podlega częściowej ochronie.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie.


Pokrzywa roślina należąca do rodziny pokrzywowatych, osiąga 30-150 cm wysokości, a jej bliskimi krewniakami są konopie oraz chmiel. Łodyga jest wzniesiona, sztywna, słabo rozgałęziona,  pokryta gęściej lub rzadziej szczeciniastymi, wydzielniczymi włoskami parzącymi. Liście wyrastają parami naprzeciw siebie, umieszczone na długich ogonkach,  z brzegu są grubo piłkowane, owalne. Górna strona liścia pokryta jest zwykle rzadkimi włoskami parzącymi, od spodu są one liczne. Ulistnienie jest nakrzyżległe. Kwiaty zebrane są luźne lub gęste groniaste kwiatostany, zielone, z czterodzielnym okwiatem. Roślina jest przeważnie dwupienna, kwiaty żeńskie po zapyleniu są zwieszone. Pokrzywa kwitnie między czerwcem a październikiem. Owocem są jednonasienne, jajowate lub wąskoeliptyczne i lekko ścieśnione orzeszki.

Surowcem zielarskim są liście, w których obecne są znaczne ilości chlorofili, dużo jest także B-karotenu, ksantofili,  witaminy C,  poza tym garbniki oraz sole mineralne, w tym szczególnie dużo potasu,  wapnia,  żelaza, fosforu. Bicie parzącą pokrzywą stosowane było jako ludowy środek przeciw reumatyzmowi i artretyzmowi.

Liść pokrzywy ma właściwości przeciwkrwotoczne, działa przeciwbiegunkowo i moczopędnie. Obniża również poziom cukru we krwi, oczyszcza i odkwasza organizm, poprawia pracę trzustki, wspomaga leczenie dolegliwości reumatoidalnych, a u karmiących matek działa mlekopędnie. Zewnętrznie wykorzystywana jest do płukania jamy ustnej i okładów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  rozkurczowe, wiatropędne, pobudza wydzielanie soku żołądkowego. Ponadto  wzmaga łaknienie i rozpuszcza cholesterol.


Kolendra siewna to roślina jednoroczna z rodziny selerowatych. Osiąga do 70 cm wysokości. Łodyga jest wzniesiona, naga, rozgałęziona i żebrowana. Liście  górne są podwójnie pierzastodzielne, dolne natomiast są  pojedyncze, długoogonkowe i klapowe. Kwiaty są jasnoróżowe lub białe, drobne. Zebrane są  w baldachy złożone, które wyrastają na końcach rozgałęzień. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do lipca. Owocem jest kulista rozłupka. Roślina ma słabo rozgałęziony i palowy korzeń. Kolendra stanowi pospolitą przyprawę kuchenną.

Surowcem zielarskim jest owoc, którego istotnym składnikiem jest olejek eteryczny ( fitoncyd, linalol).

Surowiec wykazuje działanie rozkurczowe, wiatropędne, pobudza wydzielanie soku żołądkowego. Ponadto  wzmaga łaknienie i rozpuszcza cholesterol. Wykorzystywany jest w zaburzeniach czynności przewodu pokarmowego (jako środek rozkurczający, zmniejszający nadmierna fermentacje w jelitach), w chorobach przewodu pokarmowego (zmniejszone wydzielanie soku żołądkowego, utrudnione trawienie, brak apetytu), stany skurczowe jelit, bóle brzucha, zaburzenia związane z przepływem żółci, wzdęcia.


Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Napary z bukwicy mogą być stosowane zarówno wewnetrzenie jak i zewnętrznie. Zawarte w roślinie substancje biologicznie czynne wpływają dobroczynnie na układ pokarmowy – wzmacniają naczynia krwionośne, działają ściągająco, osłaniająco i przeciwzapalnie.


Napary z bukwicy mogą być stosowane zarówno wewnetrzenie jak i zewnętrznie. Zawarte w roślinie substancje biologicznie czynne wpływają dobroczynnie na układ pokarmowy – wzmacniają naczynia krwionośne, działają ściągająco, osłaniająco i przeciwzapalnie. Pomagają likwidować szkodliwe bakterie i wpływają pozytywnie na mikroflorę jelitową.

Bukwica zwyczajna, zwana inaczej czyśćcem lekarskim, to roslina wystepująca na terenie Afryki Północnej, Europy i Azji. W medycynie ludowej stosowana jest jako surowiec zielarski, którym są liście, ziele i kłącze.

W składzie bukwicy znajdziemy między innymi:

- olejek eteryczny

- minerały

- cholinę

- betainę

- śluzy

- gorycze.

                                      

Ze względu na działanie łagodzące i przeciwbakteryjne, ziele bukwicy stosuje się w nieżytach dróg oddechowych. Jako źródło substancji wpływających na prace układu nerwowego, przyczynia się do złagodzenia jego schorzeń. Ziele stosowane zewnętrznie świetnie wpływa na kondycję skóry, działa łagodząco i dezynfekująco na jej uszkodzenia.

Ziele bukwicy możemy stosować w przypadku:

- nieżytu żołądka

- biegunki

- infekcji

- trudno gojących się ran

- owrzodzeń

- zapalenia oskrzeli

- zapalenia płuc

- astmy

- migreny

- nerwicy

- chorobach układu moczowego.

Surowiec wykazuje działanie  pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym.


Bylica pospolita to bylina z rodziny astrowatych, osiągająca 50-240 cm. Łodyga jest silnie rozgałęziona. Liście są pierzastodzielne. Górna strona jest ciemnozielona, a od spodu są białawe i filcowate. Kwiaty są żółtawe do czerwonobrązowych, zebrane w jajowate, szaro wełnisto owłosione koszyczki. Kwitnienie ma miejsce od lipca do września. Jako przyprawa stosowana jest do potraw mięsnych.

Surowiec wykazuje działanie  pobudzające funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększające apetyt, żółciopędne i odkażające oraz jest środkiem przeciwrobaczym. Ponadto stymuluje pracę wątroby oraz macicy. Wykorzystywany jest w przypadku słabego łaknienia, przy zaburzeniach pracy żołądka, przy zapaleniu wątroby, w żółtaczce i jako środek przeciwko zaburzeniom jelitowym. Zewnętrznie stosowany jest przy zwalczaniu pasożytów skóry (wszy, świerzbowce), w formie lewatywy zwalcza owsiki, można również w postaci okładów używać go na miejsca potłuczeń i ukąszeń.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  olejek lotny składający się głównie z tujonu i tujolu oraz azulenu, ponadto związki goryczkowe, żywice i garbniki.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie.


Dziurawiec zwyczajny to bylina z rodziny dziurawcowatych, osiągająca 30-80 (100) cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wzniesiona,  rozgałęziona w górnej części, u dołu drewniejąca. Liście są siedzące, nagie, eliptyczne do równowąskich i zaostrzone, osadzone naprzeciwlegle. Oglądane pod światło uwidaczniają drobne kropki (zbiorniczki olejków eterycznych). Kwiaty są żółte, zebrane w gęste baldachogrono, które jest osadzone w kątach naprzeciwległych przysadek ( liść, z kąta którego wyrasta kwiat). Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia (września). Owocem jest wielonasienna torebka.
Surowiec musi być stosowany ostrożnie, gdyż zwiększa wrażliwość skóry na promienie słoneczne.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  hyperycynę, pseudohypericynę, flawonoidy (rutyna, kwercetyna), hiperozyd, bakteriobójcze garbniki, witaminy A i C oraz olejek eteryczny.

Surowiec wykazuje działanie ściągające, przeciwbólowe, przeciwzapalne, regenerujące system nerwowy, wzmacniające, żółciopędne, żółciotwórcze, dezynfekujące i pobudzające trawienie. Ponadto zmniejsza objawy łagodnej formy depresji oraz pomaga przy lekkiej bezsenności, a także przy migrenie. Stosowany wewnętrznie poprawia nastrój, wzmacnia układ nerwowy, likwiduje nerwobóle, jest pomocny w menopauzie i niestrawności. Zewnętrznie używany jest miejscowo na oparzenia, stany zapalne, na rany i do płukania gardła.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

 Ziele fiołka trójbarwnego ma działanie moczopędne i oczyszczające – przyspiesza usuwanie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii.


 Fiołek trójbarwny, zwany popularnie bratkiem pochodzi z obszarów Afryki i Europy. Może być hodowany w ogrodach, ale znajdziemy go tez w lasach i na górzystych terenach.

Surowcem zielarskim jest ziele w którym znajdziemy takie substancje czynne jak:

- flawonoidy

- antocyjany

- glukozydy

- karotenoidy

- śluzy

- garbniki

- minerały

- olejek eteryczny i inne.

 

Ziele fiołka trójbarwnego ma działanie moczopędne i oczyszczające – przyspiesza usuwanie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii.

Ponadto, ze względu na obecność rutyny, wzmacnia ściany naczyń krwionośnych, wzmaga syntezę kolagenu warunkując szczelność i elastyczność naczyń. Ponadto, wspomaga prewencję miażdżycy tętnic obniżając stężenie złego cholesterolu we krwi.

Od lat stosuje się go jako środek wykrztuśny przy różnego rodzaju schorzeniach układu oddechowego, takich jak zapalenie oskrzeli. Napary z ziela bratka można stosować w przypadku schorzeń skórnych, takich jak egzemy, trądzik czy zapalenia.

                                

Jakie jeszcze działanie ma ziele fiołka trójbarwnego?

- przeciwświądowe

- przeciwwrzodowe

- oczyszczające

- przeczyszczające

- uspokajające

- tonizujące

- przyspieszające metabolizm.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące, ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne.


Skrzyp to roślina wieloletnia należąca do rodziny skrzypowatych. Ma dwa rodzaje pędów -  zarodnionośny, który pojawia się wczesną wiosną i jest soczysty, wzniesiony i nierozgałęziony, osiąga 10–30 cm wysokości. Pęd płonny pojawia się pod koniec wiosny, osiąga wysokość do 40 cm, jest zielony, okółkowo rozgałęziony, szorstki i żeberkowany. Liście występują na pędach w okółku, są bardzo drobne, otaczają węzły i wzmacniają je. Kłącze jest długie i czołgające się. Przydeptana roślina wydaje charakterystyczne dźwięk „skrzypnięcia”.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  sole mineralne, a zwłaszcza w związki krzemu, flawonoidy, kwasy organiczne, saponiny, fitosterole, garbniki, witaminę C, karotenoidy i sole potasu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące (dostarcza organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów), ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne. Zapobiega tworzeniu się kamieni w układzie moczowym i miażdżycy. Wpływa na przemianę materii i stan błon śluzowych. Ponadto działa korzystnie na drogi oddechowe (zwłaszcza przy gruźlicy płuc).

Zewnętrznie stosowany jest do przemywania skóry w przypadku ran i chorób skórnych,  wywar ze skrzypu jest także stosowany w kosmetykach służących do płukania włosów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie  przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwnieżytowe i uszczelniające naczynia krwionośne oczu.


Świetlik łąkowy to roślina jednoroczna należąca do rodziny zarazowatych, osiąga 5-30 cm wysokości. Łodyga jest sztywna, wyprostowana i rozgałęzia się u samego dołu. Liście z reguły równomiernie pokrywające łodygę, umieszczone naprzeciwlegle, jajowate, nieco wydłużone lub okrągłe. Brzeg jest piłkowany, wszystkie liście pokryte są gruczołowymi włoskami. Kwiaty  są małe, białe, fioletowo żyłkowane, z żółtą plamką na dolnej wardze, umieszczone na krótkich szypułkach, po kilka w kątach liści. Kwitnienie ma miejsce między czerwcem a październikiem. Owocem jest jajowata torebka.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera glikozyd,  garbniki, kwasy fenolowe, olejek eteryczny, pochodne kumaryny, sole mineralne szczególnie dużo związków miedzi i manganu.

Surowiec wykazuje działanie  przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwnieżytowe i uszczelniające naczynia krwionośne oczu, zapobiega również krwawieniom z naczyń siatkówki. Stosowany jest przy zapaleniu spojówek i powiek, przy zwiększonej wrażliwości na światło, w wiosennym zapaleniu spojówek, przypadkach jęczmieni, w przypadkach zmęczenia oczu pracą przy sztucznym świetle, czy długim oglądaniem telewizji, bólu, opuchliźnie i zaczerwienieniu oczu. Zmniejsza ilość wydzielin i wpływa na błony śluzowe przy katarze siennym oraz uczuleniowym nieżycie nosa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec ten wykazuje działanie wzmacniające, oczyszczające, moczopędne i przede wszystkim – przeciwkrwotoczne.


Tasznik to roślina kwitnąca między marcem a wrześniem. Powszechnie jest uważana za chwast, który bardzo ciężko wytępić. Osiąga do 50 centymetrów wysokości, ma białe, drobne kwiatki.

Jest źródłem wielu dobroczynnych związków chociażby:

- amin biogennych ( miedzy innymi histaminy, choliny, acetylocholiny)

- minerałów ( np. potasu) niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania komórek naszego organizmu

- flawonoidów – naturalnych związków o charakterze antyoksydantów, zwalczających wolne rodniki, uszkadzające materiał genetyczny naszych komórek,

- aminokwasy o właściwościach budulcowych

- garbników o działaniu ściągającym i przeciwzapalnych

- witaminy C niezbędnej do prawidłowych przemian tkanki łącznej – wzmacnia ściany naczyń krwionośnych, poprawia sprężystość i elastyczność skóry.

                         

Surowiec ten wykazuje działanie wzmacniające, oczyszczające, moczopędne i przede wszystkim – przeciwkrwotoczne. Od lat używany jest w przypadku nadmiernych skłonności do krwawień, obfitych miesiączkach czy krwotokach z układu pokarmowego.
Ponadto tasznik wykazuje działanie lecznicze stosowany zewnętrznie – poleca się go przy chorobach skóry, jej krwawieniach, przy egzemach.

 

Stosowanie:

Napar: 3 – 20 g na dobę 2-4 razy dziennie.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806




» przeczytaj wszystkie opinie
Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.