Gruźlica kości - mieszanka ziołowa

Mieszanka ziołowa z 9 ziół na gruźlicę kości.

Skład mieszanki ziołowej według książki: "Wróćmy do ziół", autor: O. Andrzej Czesław Klimuszko
Instytut Prasy i Wydawnictw "NOVUM" Warszawa 1987

33,13 zł

-2%

33,81 zł

Jeden z produktów nie jest już dostępny. Nie można kupić tego pakietu

Zawartość pakietu

Przetacznik wykazuje działanie przeciw biegunkowe, wykrztuśne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz do przemywania ran, na wysypki, choroby skórne o podłożu bakteryjnym i grzybiczym


Przetacznik leśny ( Veronica officinalis) to bylina należąca do rodziny babkowatych i osiągająca 10-30 cm wysokości. Łodyga jest rozgałęziona, płożąca się, ze wzniesionymi, szczytowymi częściami. Jest krótko i szorstko owłosiona, a liście rozmieszczone są na niej naprzemiennie. Liście w dolnej partii łodygi są całobrzegie, w górnej karbowano-piłkowane. Dotknięte liście szybko opadają i stąd pochodzi określenie "męska stałość" Kwiaty są fioletowoniebieskie, niebieskie lub błękitne z ciemniejszymi żyłkami. Zebrane są w proste, gęste kwiatostany groniaste wyrastające na długich szypułkach tylko z jednego z naprzeciwległych liści. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do sierpnia. Owocem jest niewielka torebka. Najsilniejsze właściwości wykazują rośliny rosnące na skraju lasów i pod dębami.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera m.in.  glikozydy irydiowe, mannitol, flawonoidy,  kwasy organiczne i  garbniki.

Dobroczynne działanie przetacznika na organizm ludzki było już znane przez starożytnych Rzymian. Uważany był za "podstawę leczenia wszystkich niedomagań", a do dziś w tradycji ludowej nosi nazwę "zdrowie świata".

Działanie i zastosowanie:

Veronica officinalis wykazuje szerokie spektrum działania

- obniża wysoki poziom cholesterolu

- przeciwbiegunkowo

- wykrztuśne,

- przeciwzapalne,

- przeciwbakteryjne,

- uspakajające,

- przeciwmigrenowe,

- wspomaga pamięć,

-osłania od antybiotyków,

- wspomaga funkcje wątroby i śledziony,

- oczyszczająco,

- rewitalizująco,

- reguluje gospodarkę wodną i gazową organizmu

Napary z ziela przetacznika przyczyniają się do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.  Zaleca się picie takiej herbatki w ilości dwie szklanki dziennie.

Poleca się ją też przy dokuczliwym świądzie starczym. Osoby osłabione i wrażliwe dobrze tolerują ją jako lek żołądkowy o łagodnym działaniu, jednocześnie pobudzający trawienie.

Zwyrodnienie śluzowe żołądka i zaburzenia jelitowe również ustępują po jej zastosowaniu.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to, że przetacznik ma wspaniałe działanie lecznicze w wypadku nerwowości wynikającej z przemęczenia pracą umysłową. Jedna szklanka herbatki wypita wieczorem przed snem, dzięki swemu uspokajającemu działaniu dokonuje prawdziwych cudów.

Zaleca się picie wieczorem tej uspokajającej herbatki osobom intensywnie pracującym umysłowo. Pozwala ona zachować dobrą pamięć, usuwa uczucie zawrotów głowy. Przetacznik zmieszany z selerem usuwa neurastenię jak również melancholię.

Jest skutecznym środkiem przy ostrym  zapaleniu oskrzeli.

W czasie żółtaczki, przy schorzeniach wątroby i śledziony polecana jest  następująca mieszanka: 50 g korzeni mniszka lekarskiego, 25 g kwiatów podróżnika, 25 g marzanki wonnej i 50 g przetacznika. Zioła dobrze wymieszać. W ciągu dnia wypijać łykami dwie szklanki nieosłodzonej herbatki (brać jedną kopiastą łyżeczkę do herbaty ziół na 1/4 litra wody).

Z kwitnących roślin można również sporządzić świeży sok, który poleca się przy długotrwałych schorzeniach skórnych, przede wszystkim przy wypryskach. Codziennie pije się dwie do trzech łyżeczek soku.

Przetacznik jest zielem leczącym rany, polecanym  w jątrzących się, trudno gojących się ranach,szczególnie na podudziach (w okolicy piszczeli).Rany przemywa się najpierw odwarem; potem na noc kładzie się okład nasączony świeżo zaparzoną herbatką i owija tak, aby pozostawał ciepły.

Cierpiący na schorzenia reumatyczne i artretyczne powinni raz wypróbować nalewkę z przetacznika, którą łatwo można sporządzić samemu. Nalewkę tę używa się zewnętrznie do nacierań, a do wewnątrz zażywa się trzy razy dziennie po 15 kropli z odrobiną wody lub herbaty.

  Codzienne picie naparu z przetacznika zmniejsza zwapnienie tętnic, przyczyniając się w ten sposób do zmniejszenia blaszki miażdżycowej i obniżenia ciśnienia tętniczego, ale także mu zapobiega i daje nam, dzięki działaniu oczyszczającemu krew, nowe siły witalne. 

Napar zastosowany na oczy działa podobnie jak wyciągi ze świetlika: przeciwzapalnie, antyseptycznie i lekko ściągająco. Napar z przetacznika może zastąpić napar ze świetlika i może być użyty w okładach do leczenia zapalenia spojówek i powiek, podrażnień gałki ocznej, łagodzenia objawów zmęczenia oczu. Przetacznik wspomaga ustępowanie worków i cieni pod oczami (codzienne okłady z naparu 30-minutowe przez 7 dni).

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Napar z kłącza tataraku  reguluje pracę układu pokarmowego, w przypadku zaburzeń trawienia czy w problemach z zaparciami, a także zwiększa apetyt. Ponadto działa kojąco w stanach zmożonego napięcia nerwowego


Tatarak zwyczajny to bylina z rodziny tatarakowatych, osiągająca 60-120 cm wysokości. Łodyga jest nierozgałęziona, u podstawy czerwonawopurpurowa. Roślina ma  czołgające się, delikatnie obłe kłącze, o aromatycznym zapachu. Liście są  lekko faliste, jasnozielone, mieczowate i na końcu zaostrzone. Zebrane są w pęczki i osadzone skrętolegle. Kwiaty są małe, żółtoseledynowe i zebrane w kolbowaty kwiatostan. Kwitnienie ma miejsce w czerwcu i lipcu. Owocem jest czerwona jagoda. Ze względu na brak  zapylaczy w Europie, u nas tatarak rozmnaża się tylko wegetatywnie.

Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera olejek eteryczny (a w tym: azaron igeraniol), ponadto gorycze i garbniki.

Surowiec wykazuje działanie napotne i rozgrzewające, wykrztuśne, ściągające, łagodnie uspokajające, pobudzające wydzielanie soku żołądkowego, rozkurczowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, moczopędne i żółciopędne.

Wykorzystywany jest w dolegliwościach układu pokarmowego (kolki, wzdęcia, nieżyt żołądka i jelit, niestrawność, biegunki, zaparcia), pobudza łaknienie oraz wspomaga leczenie zapalenia dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej oraz choroby wrzodowej.

Również jest używany pomocniczo w stanach zapalnych dróg moczowych i kamicy moczowej. Ponadto przy przeziębieniach i kaszlu jako środek rozgrzewający i wykrztuśny.

Dodatkowo łagodnie uspokaja i ułatwia zasypianie.

Zewnętrznie stosowany jest w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej, a wcierany w skórę głowy i włosy wzmacnia pasma oraz wspomagają leczenie łupieżu, jako dodatek do kąpieli uspokaja i rozgrzewa.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie.


Kozłek, waleriana, biedrzan, kocia trawa jest byliną osiągająca wysokość 70-150 cm. W pierwszym roku życia roślina wytwarza przyziemna rozetę ogonkowych liści. W drugim wytwarza masywną łodygę, która jest wyprostowana i delikatnie żeberkowana. Łodyga Wewnątrz dęta, walcowata, na dole owłosiona, górą naga. Liście górne (łodygowe) osadzone są na łodydze naprzeciwlegle, dolne ogonkowe. Wszystkie są nieparzysto-pierzastosieczne na spodniej stronie z reguły owłosione długimi włoskami. Kwiaty  są drobne i zebrane  w baldachokształtne kwiatostany szczytowe, pojawiają się od lipca do sierpnia, o zmiennym kolorze, od białego przez róż do lila. Pod ziemią posiada krótkie kłącze, które z reguły nie wytwarza rozłogów. Owocem jest podłużnie jajowaty orzeszek, który przybiera barwę od beżowego do brunatnego.

Zastosowanie w lecznictwie ma przede wszystkim korzeń, który gromadzi się jesienią. Należy pamiętać, że wzmaga działanie środków nasennych, trzeba zatem unikać stosowania równocześnie z podobnym typem leków.

Surowiec zawiera liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowego, kwas walerenowy, waleranon, walerenal i inne. Korzeń ma zastosowanie wspomagające przy zaburzeniach neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Ponadto wzmacnia serce i obniża wysokie ciśnienie. Zewnętrznie można go stosować przy gojeniu ran i wrzodów oraz usuwaniu drzazg.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące, ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne.


Skrzyp to roślina wieloletnia należąca do rodziny skrzypowatych. Ma dwa rodzaje pędów -  zarodnionośny, który pojawia się wczesną wiosną i jest soczysty, wzniesiony i nierozgałęziony, osiąga 10–30 cm wysokości. Pęd płonny pojawia się pod koniec wiosny, osiąga wysokość do 40 cm, jest zielony, okółkowo rozgałęziony, szorstki i żeberkowany. Liście występują na pędach w okółku, są bardzo drobne, otaczają węzły i wzmacniają je. Kłącze jest długie i czołgające się. Przydeptana roślina wydaje charakterystyczne dźwięk „skrzypnięcia”.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  sole mineralne, a zwłaszcza w związki krzemu, flawonoidy, kwasy organiczne, saponiny, fitosterole, garbniki, witaminę C, karotenoidy i sole potasu.

Surowiec wykazuje działanie przede wszystkim remineralizujące (dostarcza organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów), ma właściwości przeciwbakteryjne, regenerujące, pomagające przy zakażeniach, moczopędne i przeciwzapalne. Zapobiega tworzeniu się kamieni w układzie moczowym i miażdżycy. Wpływa na przemianę materii i stan błon śluzowych. Ponadto działa korzystnie na drogi oddechowe (zwłaszcza przy gruźlicy płuc).

Zewnętrznie stosowany jest do przemywania skóry w przypadku ran i chorób skórnych,  wywar ze skrzypu jest także stosowany w kosmetykach służących do płukania włosów.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Kwiat wiązówki używany jest w medycynie ludowej od lat – ze względu na dobroczynne działanie na układ pokarmowy oraz układ immunologiczny.


Wiązówka to bylina spotykana na terenie Azji i Europy, osiagająca do 1,5 metra wysokosci. Spotykana jest zazwyczaj na terenach wilgotnych i podmokłych. Ze względu na swój przyjemny dla oka wygląd ( kwiatostany drobnych białych kwiatków) stosuje się ją jako roślinę ozdobną nad oczkami wodnymi i innymi tego typu zbiornikami.

Kwiat wiązówki używany jest w medycynie ludowej od lat – ze względu na dobroczynne działanie na układ pokarmowy oraz układ immunologiczny.

W kwiatach znajdziemy:

- olejki eteryczne,

- flawonoidy – naturalne przeciwutleniacze,

- garbniki – związki o charakterze sciągającym,

- kwasy organiczne,

- minerały – niezbędne do przemian na poziomie komórkowym,

- glikozydy o działaniu przeciwzapalnym.

 

                              

Napary z kwiatów wiązówki stosuje się w przypadku przeziębienia czy tez grypy – wykazuje działanie napotne i przeciwgorączkowe.

Obecnośc salicyny działającej przeciwzapalnie wspomaga leczenie infekcji i powrót organizmu do równowagi. Ponadto, wykazuje działanie przeciwreumatyczne i oczyszczające – działa lekko moczopędnie.

Spozywanie:

Dorośli: 1 łyżeczkę kwiatów zalać szklanką wrzącej wody. Zaparzać pod przykryciem 5 minut, przecedzić i wypić - 2 razy dziennie.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne ( zwiększa wydalanie moczu w kamicy nerkowej), żółciopędne, przeciwkrwotoczne i ściągające.


Rdest ptasi to roślina jednoroczna lub dwuletnia należąca do rodziny rdestowatych. Łodyga jest rozgałęziona, pełzająca (rzadziej wznosząca się), osiąga 10-50 cm długości. Młode pędy boczne wyraźnie się wznoszą. Liście są owalne, eliptyczne lub równowąskie, drobne, przytwierdzone krótkimi ogonkami, z pochwą obejmującą łodygę. Kwiaty są białozielone, seledynowe lub czerwonawozielone, niepozorne i wyrastają w kątach liści. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do października. Owocem jest trójkanciasty orzeszek.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera  flawonoidy, krzemionkę rozpuszczalną,  garbniki, kwasy polifenolowe, cukry i sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie moczopędne ( zwiększa wydalanie moczu w kamicy nerkowej), żółciopędne, przeciwkrwotoczne i ściągające. Wykorzystywany jest także wewnętrznie przy schorzeniach płucnych, a zewnętrznie przy krwawiących, źle gojących się ranach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne.


Perz, bylina należąca do rodziny wiechlinowatych, osiągająca wysokość 20–150 cm. Łodyga w formie źdźbła, które jest wzniesione lub podnoszące się, nagie i gładkie, z kolankami i międzywęźlami. Liście są żywozielone lub sinozielone, płaskie, równowąskie, osadzone na łodydze skrętolegle. Otwartymi pochwami obejmują łodygę. Blaszka liściowa jest szorstka z wierzchu. Kwiaty zebrane sa na szczycie łodygi w  spłaszczone kłosy. Każdy z nich składa się z gęstych, jajowatolancetowatych, spłaszczonych po bokach kłosków. Owocem jest żółtawy ziarniak. Kłącze jest jasne, z dużymi i licznymi rozłogami.
Surowcem zielarskim jest kłącze, które zawiera inulinę, saponiny, olejek eteryczny, kwasy organiczne, substancje gumowe, śluzy,  krzemionkę, duże ilości węglowodanów, sole mineralne i witaminę C.

Perz ma właściwości przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne. Szczególne zastosowanie znajduje przy wspomaganiu leczenia chorób przemiany materii, jako zioło oczyszczające krew – przy chorobach reumatycznych, dny moczanowej,  trądziku. Wykorzystywany  jest również pomocniczo przy zwalczaniu nieżytów górnych dróg oddechowych, przy obrzękach wątroby, zmniejszonym wydzielaniu żółci, kamicy żółciowej, hemoroidach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.


 Podbiał - gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych (złożonych), osiąga od 5-20 cm wysokości, chociaż odnotowywano również wyższe osobniki. Ze względu na to, iż łodyga w środku jest pusta, odchyla się lekko w dół.  Pokryta jest łuskowatymi, czerwonawymi liśćmi, przed kwitnieniem. Okrągławe liście, sercowate przy ogonkach pojawiają się przy powierzchni ziemi po przekwitnięciu kwiatów i pokryte są od spodu srebrzystym meszkiem. Kwiaty pojawiają się między lutym a kwietniem, wyrastają jako mały, złocistożółty koszyczek na każdej łodydze kwiatonośnej. Zewnętrzne kwiaty są języczkowate, a środkowe rurkowate. Owocem jest duża i naga niełupka, z białym puchem kielichowym.  Łacińska nazwa oznacza dokładnie „rozpędzacz kaszlu”.

W ziołolecznictwie zastosowanie ma kwiat oraz liść podbiału, który ma głównie charakter surowca śluzowego. Innymi składnikami są garbniki,  flawonoidy, a ponadto cholina,  sole mineralne bogate w cynk, gorycze i nieco olejku eterycznego. Liść podbiału wywiera działanie osłaniające i ściągające, dlatego ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani.  Wyzwala odruch wykrztuśny, poprzez  spęcznienie i rozrzedzenie zalegającej wydzieliny oraz pobudzenie ruchów nabłonka rzęskowego. Zewnętrznie może być stosowany przy otarciach skóry i ranach.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Surowiec wykazuje działanie słabe moczopędne, nieznaczne wykrztuśne, niezbyt silne ściągające i odkażające przewód pokarmowy.


Poziewnik szorstki to roślina jednoroczna z rodziny jasnotowatych, osiągająca do 1 m wysokości. Łodyga jest gałęzista (w górnej partii często ogruczolona), na przekroju czworokątna, pod węzłami zgrubiała,  okryta kłującymi szczecinkami.  Liście są ogonkowe, jajowate lub podłużnie jajowate, na brzegu karbowano-piłkowane, zaostrzone. Ulistnienie jest naprzeciwległe. Kwiaty zebrane są w nibyokółkach. Są dwuwargowe - czerwona lub purpurowa, czasami biała korona. Na wardze dolnej z reguły jest ciemny deseń, który zajmuje nie więcej niż  2/3 jej powierzchni. Środkowa klapa dolnej wargi ma w gardzieli żółtą plamę. Warga górna jest hełmiasta i jajowata. Kwitnienie ma miejsce od czerwca do października.

Surowcem zielarskim jest ziele, które zawiera garbniki, flawonoidy, irydoidy, alkaloid – stachydryna, saponiny, gorycze, kwasy organiczne jak salicylowy i kawowy, sole mineralne, które zawierają krzemionkę rozpuszczalną w wodzie.

Surowiec wykazuje działanie słabe moczopędne, nieznaczne wykrztuśne, niezbyt silne ściągające i odkażające przewód pokarmowy. Wywiera także korzystne działanie na organizm, dzięki rozpuszczalnej krzemionce, która wchłania się w przewodzie pokarmowym i gromadzi w różnych tkankach.  Jest również środkiem przeciwzapalnym i przeciwgruźliczym. Wykorzystywany jest pomocniczo w różnych stadiach gruźlicy płuc, a oprócz tego w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, nieżycie oskrzeli, kaszlu z przeziębienia i kokluszu.

Skuteczność ziół jest zauważalna wyłącznie przy regularnym i dłuższym stosowaniu.

Dane do przelewu:

EKAA Sp. z o.o.
Leszczyńska 53
60-115 Poznań

mBank: 78 1140 2004 0000 3102 7615 4806



Bezpieczeństwo

Dbamy o bezpieczeństwo Państwa dancyh, dlatego cały nasz serwis jest zabezpieczony certyfikatem SSL.

Serwis evital.pl jest zabezpieczony certyfikatem RapidSSL

Accept

Nasza strona zbiera pliki cookies. Jeśli tego nie akceptujesz zmień ustawienia w swojej przeglądarce.